Τριαγώνια

Ιστορία χωρίς τέλος - μία άνω τελεία

2008-03-05T21:43:00.004+02:00

Μετά λοιπόν την ξαφνική αποχώρηση του Γείτωνα από το μπλογκ, δεν υπάρχει πλέον νόημα να το διατηρούμε ζωντανό, παρά μόνο ως αρχείο των όσων γράφτηκαν εδώ μέσα. Ευχαριστώ πολύ και το Γείτωνα και τον Ισοβίτη (φυσικά δεν προβαίνω σε υπαινικτικές διακρίσεις στις ευχαριστίες μου) για όλα αυτά που είπαμε, είδαμε, ακούσαμε και γράψαμε εδώ και υπόσχομαι πως οι μπλογκόδρομοι θα συνεχίσουν να περπατώνται και από εμένα. Εις το επανειδείν...

Τέλος

2008-02-28T13:46:00.002+02:00

Έφυγα.

Ο ευκολότερος τρόπος να δημοσιεύσεις κάτι σήμερα, είναι αυτός που ήταν και πριν από δύο χρόνια. Τα blogs.Όταν ξεκίνησα στο Τριαγώνια, είχα σκοπό να δημοσιεύσω μία σειρά από αφιερώσεις σε ένα αγαπημένο πρόσωπο του παρελθόντος.

Ισοβίτη ήσουν δίπλα μου κάθε λεπτό αυτής της προσπάθειας (και ξέρω ότι θα συνεχίσεις να είσαι) χωρίς να προσπαθείς να με χρησιμοποιήσεις για να αποκομίσεις προσωπικά οφέλη. Σε ευχαριστώ γι' αυτό και με συγχωρείς που φεύγω έτσι απότομα. Είμαι βέβαιος ότι θα καταλάβεις.

Αν κάποια στιγμή στο μέλλον αποφασίσω να ξαναχρησιμοποιήσω την ευκολία των blogs γι' αυτόν τον σκοπό, θα με βρείτε

στα Σταυροδρόμια όπου θα βρείτε και παλιότερες αναρτήσεις που είχα κάνει εδω
ή
στους Ονειρότοπους

Μέχρι τότε... Αντίο κι ευχαριστώ για τα ψάρια.
Γείτων

Michel Calliyannis - Το πορτρέτο

2008-02-08T12:22:00.000+02:00

Όταν, μαζί με το Γείτωνα, μας πρωτοπροσέγγισε ο ζωγράφος Μισέλ Καλλιγιάννης, δεν ενθουσιαστήκαμε απλώς που θα βιντεογραφούσαμε το πορτρέτο της ζωής του. Θα ήταν μία βιντεογραφία με περιεχόμενο έναν άνθρωπο που ο τρόπος ζωής του αποτελεί υπόδειγμα λιτότητας, μετριοφροσύνης και δημιουργίας. Αν και το ντοκιμαντέρ δεν ολοκληρώθηκε ακόμη, μιας και ο ζωγράφος μετακόμισε μόνιμα στην Αθήνα, μοντάραμε το παραπάνω μουσικό δίλεπτο με αφορμή μια έκθεσή του στην Αθήνα. Ευκαιρίες τέτοιες δεν προκύπτουν συχνά. Ειδικά όταν αυτές είναι συνδυασμένες με περιεχόμενο που μιλά από μόνο του σε υψηλούς τόνους ανθρώπινης καλλιτεχνικής αισθητικής. Σε ευχαριστούμε, Μισέλ. Περιμένουμε να επιστρέψεις για να ολοκληρώσουμε την προσωποβιντεογραφία σου.

Foititelia TV Spots

2008-02-06T11:45:00.000+02:00

Όλα ξεκίνησαν τον Απρίλη του 2007. Τότε που, με αφορμή ένα τηλεοπτικό σποτ που έφτιαξα για ένα κλαμποπάρτι, ο ιδιοκτήτης του www.foititelia.gr μού ζήτησε να φτιάξω σποτ που να διαφημίζουν το site του.
Ένα τηλεφώνημα στον Γείτωνα ήταν αρκετό για να ξεκινήσουμε συζητήσεις και ιδέες για τηλεοπτικά σποτ - σκετς, με φόρμες που συναντούμε σε διαφημίσεις κινητής τηλεφωνίας. Και κυρίως, για να προσπαθήσουμε να μετατρέψουμε τους απίστευτους πρωταγωνιστές μας, Φαίδωνα και Νένι, σε μασκότ του site.
Η πρώτη καμπάνια βγήκε στον αέρα της Μυτιλήνης με τρία σποτ (Παιχνίδια, Forum, Online παραγγελίες), με απλή σκηνοθεσία αλλά έξυπνα σενάρια. Εδώ οφείλω να πω πως περιόρισα αρκετά τις ιδέες του Γείτωνα λόγω έλλειψης εμπειρίας με αποτέλεσμα απλή, βασική σκηνοθεσία και μοντάζ.
Η δεύτερη όμως καμπάνια (Πεσμένοι, Δύο κλικ) άλλαξε ριζικά. Η κάμερα έγινε πιο ελεύθερη και το μοντάζ πιο δυναμικό.
Στο βίντεο παραπάνω μπορείτε να παρακολουθήσετε τα 5 τηλεοπτικά σποτ (για τα υπόλοιπα κάντε κλικ στο κουμπί δίπλα στο play για να εμφανιστεί η λίστα).

Στους δρόμους του Θεόφιλου (In Theofilus' footsteps)

2008-02-02T04:42:00.000+02:00

Λέσβος. Ίδιο πλατανόφυλλο καταμεσής του πελάγους. Ένα νησί όπου ο λαϊκός ζωγράφος Θεόφιλος περπάτησε, ζωγράφισε, άγγιξε, γνώρισε. Οι δρόμοι του Θεόφιλου, ακόμη και τόσα χρόνια μετά, έχουν κρατήσει τη ζωντάνια τους. Και τα παιδιά είναι εδώ για να τους ζωντανέψουν ακόμη περισσότερο. Καλοκαίρι και φθινόπωρο του 2007. Ο Πολιτιστικός Όμιλος «Στέγη Θεόφιλου» διοργανώνει καλλιτεχνικά εργαστήρια για παιδιά. Μουσική, πηλοπλαστική, θέατρο και ζωγραφική τα προκαλούν να δημιουργήσουν έργα με τη βοήθεια των καθηγητών τους. Ένα τρίτο μάτι, η κάμερα του ντοκιμαντέρ, καταγράφει τα βλέμματα των παιδιών. Τη θέλησή τους για δημιουργία και τα βήματά τους πάνω στους ίδιους δρόμους. Τους δρόμους του Θεόφιλου.

Τα γυρίσματα έγιναν το καλοκαίρι του 2007. Δείτε πιο πάνω ολόκληρο το ντοκιμαντέρ, διάρκειας 18 λεπτών. Για το trailer και περισσότερες πληροφορίες, δείτε το προηγούμενο post. Καλή προβολή!

Στους δρόμους του Θεόφιλου (trailer)

2008-01-29T12:40:00.000+02:00

Όταν έχεις πλέον ολοκληρώσει ένα βιντεογραφικό έργο, όσο μικρό, μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο κι αν είναι αυτό, περνάς από διάφορες φάσεις:

Αρχικά το βλέπεις κάθε μισή ώρα, σιγοψιθυρίζοντας εκφράσεις με το γενικό νόημα «τι έκανα πάλι ο πούστης».
Έπειτα το σιχαίνεσαι. Δεν θέλεις να το δεις για πολύ καιρό, χρειάζεσαι μια μορφή αποτοξίνωσης.
Η λαχτάρα επανέρχεται όταν πλέον πρόκειται να το δει πολύς κόσμος, κατά προτίμηση ένα μεγάλο κοινό σε αίθουσα ενός φεστιβάλ...

Αυτό ακριβώς που συνέβη πέρυσι με το «Φύλλο Πορείας».
Φέτος όμως τα πράγματα άλλαξαν προς το (πολύ) καλύτερο.
Μαζί με τον Αλέξανδρο και το Γείτωνα και φυσικά τον πανταχού παρόντα Στρατή. Από τον Ιούνιο μέχρι τον Οκτώβριο, σε γυρίσματα κάτω από καύσωνες, αλλεργίες και πολύ κέφι. Γυρίζοντας τη Λέσβο και καταγράφοντας παιδικές φατσούλες να τρελαίνονται για τα καλλιτεχνικά εργαστήρια.

Υ.Γ. Έφτιαξα αυτό το τρέιλερ χθες. Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί το Μάρτιο στο 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Κάποια στιγμή θα το ανεβάσω και ολόκληρο (18 λεπτά) στο Google Video. Και, ναι, είμαι ένας πολύ ευτυχής βιντεογράφος...

Υ.Γ. 09/02/08: Μόλις έμαθα ότι το ντοκιμαντέρ απορρίφθηκε από το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, χωρίς αιτιολόγηση. Εάν μάθω λέπτομέρειες, θα επανέλθω.

Ενός λεπτού σιγή...

2007-08-27T11:40:00.000+03:00

Πορτοκαλί και κίτρινες γλώσσες τρέχουν με μανία. Μαυρισμένα δάση. Ο ήλιος σήμερα δεν βγήκε στην Πελοπόννησο. Οργή, θλίψη, για άλλη μία φορά δεν ξέρεις τι να γράψεις και αισθάνεσαι τόσο αδύναμος ακόμη και να σκεφτείς. Θέλεις να την ονομάσεις «φυσική καταστροφή», μπας και βρεις ένα στήριγμα, ένα άλλοθι. Ξέρεις ότι δεν είναι. Σωπαίνεις και ανοίγεις την τηλεόραση. Μετρούν νεκρούς. Την ξανακλείνεις. Εσύ θα συνεχίσεις τη ζωή σου. Τα χωριά εκεί κάτω όμως δεν υπάρχουν πια. Ενός λεπτού σιγή, μιας ολόκληρης χώρας πένθος.
.-

Όταν χαράζει

2007-08-22T10:23:00.000+03:00

Είναι δύσκολο να βρεις λέξεις για κάτι που αγάπησες τόσο πολύ τις τελευταίες ημέρες.
Ελπίζω οι εικόνες να μιλούν από μόνες τους.

Όταν χαράζει. Γιάννης Αγγελάκας - Θανάσης Παπακωνσταντίνου.
Με το Γείτωνα και την Έλενα.

Σε αναμονή...

2007-08-21T19:38:00.000+03:00

Σε λίγες ώρες χιλιάδες ρέουσες φωτογραφίες θα γεμίσουν αυτό εδώ το blog. Δύο ημέρες βιντεογράφησης παρέα με το Γείτωνα και τη συμπρωταγωνίστρια (ανώνυμη ακόμη) και πολλές πολλές ώρες δεσίματός τους με γλυκούς καφέδες και προφιτερόλ. Σε λίγες ώρες το πιο όμορφο βίντεο θα στολίσει το ξεχασμένο αυτό μπλογκάκι.

Σε αναμονή...

In a brave new world

2007-07-25T12:13:00.000+03:00

Καλοκαιράκι, 25 Ιουλίου και βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για τον δεκαπενταύγουστο. Καθώς η θερμοκρασία κοντεύει να αγγίξει τους 40 βαθμούς Κελσίου υπό σκιάν, η πόλη της Μυτιλήνης έχει μείνει χωρίς ρεύμα για τρίτη συνεχή φορά τις τελευταίες 24 ώρες!

Όλα αυτά ένα μήνα μετά τις υποσχέσεις των αρμοδίων περί της έλευσης μίας νέας ηλεκτροπαραγωγικής μονάδας στο νησί της Λέσβου, η οποία φυσικά δεν ήρθε ποτέ. Η κατάσταση είναι τραγική, καθώς οι τοπικές εφημερίδες εναποθέτουν τις τελευταίες τους ελπίδες για ηλεκτροδότηση της πόλης στον άνεμο και την Αιολική ενέργεια. Πράγματι διαβάσαμε στο "Εμπρός" πριν από λίγες μέρες ότι η πόλη κινδυνεύει να βυθιστεί στο σκοτάδι, εκτός και αν φυσήξουν άνεμοι οι οποίοι θα θέσουν σε λειτουργία τις 3 ανεμογεννήτριες που διαθέτει η πόλη. Κούνια που τους κούναγε φυσικά, αφού οι δημοσιογράφοι της εν λόγω φυλλάδας πρέπει να ήταν πολύ απασχολημένοι με την αλιεία νέων κουτσομπολιών για να ανοίξουν τα στραβά τους και να δουν ότι και οι 3 ανεμογεννήτριες για τις οποίες είχαμε πληρώσει, είναι πλέον σπασμένες και ακόμα και φυσικά δε πρόκειται να ξαναλειτουργήσουν. Βλέπετε κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να τις συντηρήσει...

Εμείς εδώ στο Τριαγώνια θέλουμε να συγχαρούμε τον "κύριο" Γιακαλή, δήμαρχο της πόλης, ο οποίος κατάφερε το πρώτο καλοκαίρι της δημαρχίας του να κάνει την πρωτεύουσα του τρίτου μεγαλύτερου νησιού στην Ελλάδα να θυμίζει την παλαιολιθική εποχή. Άμοιρε Einstein να ήξερες πόσο υποτιμούσες την ανθρώπινη ηλιθιότητα όταν έλεγες ότι χρειαζόμαστε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο για να επιστρέψουμε στην εποχή που θα πολεμάμε με πέτρες και ξύλα. Τελικά το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να βάλουμε τα σωστά άτομα στις σωστές διοικητικές θέσεις!

Κρίμα για την ΔΕΗ της Λέσβου, που αδυνατεί να κάνει τη δουλειά της, κρίμα για τον δήμαρχο και τους λοιπούς ιθύνοντες που αδυνατούν να την πιέσουν να την κάνει, κρίμα και για τους "δημοσιογράφους" του νησιού που προσπαθούν να μας ενημερώσουν ενώ δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Ακόμα πιο κρίμα για όσους επιλέξουν το νησί της Λέσβου για τις φετινές τους διακοπές.

Τα συλλυπητήριά μου.

Όλα τελειώσαν (2003)

2007-07-16T08:42:00.000+03:00

Ή και... όλα αρχίσαν! Με μία κοπάνα στην τρίτη λυκείου και την πρώτη απόπειρα ψηφιακού μοντάζ με το Movie Maker. Τελικό αποτέλεσμα ένα ντουέτο - βιντεοκλίπ, καταχωνιασμένο κάπου ανάμεσα στα τελευταία της εφηβείας και τα πρώτα του έρωτα.

30 απαντήσεις

2007-05-30T04:15:00.000+03:00

1)Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Η καθημερινότητά μου

2)Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Τίποτα

3)Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Οι παραπάνω 7 λέξεις δε συντάσσουν ερώτηση (τι διάολο, αγράμματος τις έγραψε κι αυτές;)

4)Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Ότι είναι δικός μου

5)Το βασικό ελάττωμά σας;
Χάνω πολύ χρόνο με μαλακίες (αλλιώς δε θα ήμουν εδώ τέτοια ώρα)

6)Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα λάθη της φύσης

7)Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τον γιο μου

8)Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Τώρα για να είμαι in στον κόσμο των βλαμμένων bloggers πρέπει να απαντήσω η Αμαλία;;;

9)Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Οι σπουδές

10)Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ο Γιος κ τα εγγόνια μου

11)Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να μη μιλάει αν δεν έχει κάτι ολοκαίνουριο να πει

12)... και σε μια γυναίκα;
Να μη μιλάει. Αφου δεν έχει κατι ολοκαίνουριο να πει...

13)Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Γιός μου

14)Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
δε σφυρίζω στο ντους (είναι πολυ δυσκολο να σφυρίξεις με το τσιγάρο στο στομα)

15)Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Δε σημαδεύομαι από αντικείμενα

16)Η ταινία που σας σημάδεψε;
Δε σημαδεύομαι λεμε...

17)Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ο Γιος μου λεμε...

18)Το αγαπημένο σας χρώμα;
Πορτοκαλί

19)Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Εμένα

20)Το αγαπημένο σας ποτό;
White russian

21)Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Έχω σοβαρότερα πράγματα να κάνω από το να μετανιώνω( πχ να λύνω κ να δένω τα κορδόνια μου)

22)Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Το ότι ξαφνικά γίνονται μόδα πράγματα, όπως μία σειρά από ηλίθιες ερωτήσεις

23)Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Αυτή που είναι κ όταν γράφουμε. Το κάπνισμα.

24)Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Τα σκυλιά (της νύχτας)

25)Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν είναι άρρωστος ο δικηγόρος μου, παίρνω τα πράγματα στα χέρια μου

26)Ποιο είναι το μότο σας;
Αλλάζει καθημερινά. Παγιωμένα σλογκαν έχουν τα προϊοντα, όχι οι άνθρωποι

27)Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Ως ο τελευταίος επιζών του πλανήτη

28)Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
"Καλημέρα μπαμπά"

29)Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Σε αυτή που θα βρίσκεται ο μαλάκας που έγραψε τις ερωτήσεις αν ζήσει αλλα 800 χρόνια κατα τα οποία θα καλλιεργείται διαρκώς.

Φοιτητικές Εκλογές: Time Zero

2007-05-08T04:17:00.000+03:00

Την ερχόμενη Τετάρτη, έχουμε τις φοιτητικές εκλογές στα δημόσια ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Είναι η ώρα που ο κάθε φοιτητής, θα υψώσει την φωνή του επιλέγοντας τους ανθρώπους οι οποίοι θα τον εκπροσωπεύουν στο συμβούλιο. Υπάρχουν λοιπόν οι συνειδητοποιημένοι, οι οποίοι ξέρουν τι κάνουν και ξέρουν και γιατί το κάνουν. Και υπάρχει κ μία πλειοψηφία (κ όχι μειοψηφία όπως θα περιμένατε) η οποία ξέρει γιατί το κάνει, μα δεν έχει ιδέα τι είναι πραγματικά αυτή η ψήφος, και πόσο μεγάλη δύναμη έχει. Αυτή η πλειοψηφία τείνει να «πουλάει» την ψήφο της, και μάλιστα πολύ πολύ φτηνά. Κάποια πάρτυ, ένας όμορφος γκόμενος που σου χαμογελάει και σε πάει που και που για καφέ, κ μερικά πάκα σημειώσεων. Τόσο κοστίζει σε μερικές παρατάξεις μία ψήφος, και ουρές από φοιτιτάκια ζητούν την προσοχή των «δημοφιλών» της σχολής, και ανταλλάσουν σημειώσεις (που εγγυώνται επιτυχία στην εξεταστική) με την ψήφο τους.

Στο προηγούμενο ποστακι, ο Στασυμ περιέγραψε με επιτυχία και γλαφυρότητα τον «ανηλεή αγώνα» ορισμένων συμφοιτητών του, να ανέβουνε στην τροφική αλυσίδα περνώντας από το επίπεδο των αποβλήτων στο επίπεδο των απλών βλήτων (που στο κάτω κάτω της γραφής είναι πεντανόστιμα χορταράκια).

Είναι εκπληκτικό, το πόσο πολλά άτομα επιδιώκουν κάτι τέτοιο, και το πόσο ανορθόδοξες και αντιιδεολογικές μεθόδους επιλέγουν . Άτομα ανίκανα να στηριχτούν στις προσωπικές τους δυνάμεις, αφού δεν ήταν ποτέ ικανοί να αποκτήσουν κατι τέτοιο, περνάνε τη ζωή τους γλύφoντας. Αρχίζουν γλύφοντας (οι μισοί τους καθηγητές, οι άλλοι μισοί τα κομματόσκυλα) για να περάσουν κάποια μαθήματα, πουλάνε την ύπαρξη και την ψήφο τους, μερικοι σε πιο ακραίες περιπτώσεις πουλάνε και το σώμα τους (είναι άραγε πράγματι πιο ακραίο το να πουλήσεις το σώμα σου γλύφοντας κυριολεκτικά από το να πουλήσεις την προσωπικότητά σου γλύφοντας μεταφορικα;). Μετά σε κοιτάζουν στα μάτια κ σου λένε πόσο "δύσκολη και απαιτητική" είναι η σχολή τους, και η πλάκα είναι ότι το ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ κιόλας. Και πριν καλά καλά το καταλάβουν, αφομοιώνουν αυτά τα χαρακτηριστικά, και τα πάντα γύρω τους, από τα επαγγελματικά μέχρι τις φιλίες και τις γνωριμίες αρχίζουν να περιστρέφονται γύρω από το συμφέρον, και η ζωή τους γίνεται ένα μεγάλο Χρηματιστήριο.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι το ίδιο πράγμα που δεν καταλάβαινε ο Φαουστ (τον οποίο όλοι έχουν ακουστά αλλά κανεις τους δεν έκατσε ποτέ να διαβάσει): Αυτοί τους οποίους γλύφουν είναι πιο ισχυροί από τους/τις γλύφτες. Κι έτσι πάντα παίρνουν δέκα για να δώσουν ένα, κ μαλιστα τόσο έξυπνα, που τα καημένα φοιτητάκια δεν καταλαβαίνουν καν πόσο πολλά έχουν ξεπουλήσει.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν έκανε ΠΟΤΕ συμφωνια με τον Διάολο και βγήκε κερδισμένος.

Εύχομαι να μπορούσα να πω κάτι σε στυλ «καλα να πάθουν, ας ζήσουν στην κόλαση που, μόνοι τους, δημιούργησαν» μα είναι τόσο αφελείς που πραγματικά νιώθω οίκτο γι αυτούς.

Όλα αυτά μου φέρνουν στο μυαλό την δημοφιλέστατη ατάκα του John Milton: "Vanity, definitely my favorite sin."
Είναι από την ταινία The Devil's Advocate, μία ταινία που, παραδόξως, τα προαναφερθέντα άτομα λατρεύουν (ή ίσως όχι και τόσο παραδόξως αν σκεφτούμε πόσο ισχυρά συναισθήματα προκαλεί η ταύτιση με τον κεντρικό τραγικό ήρωα, ειδικά όταν είμαστε ανίκανοι να εντοπίσουμε γιατί ακριβώς την αισθανόμαστε)

Το κακό της όλης υπόθεσης (πέρα από τα αυτονόητα δηλαδή , ότι τέτοιοι τύποι καθορίζουν τη ζωή μας κλπ) είναι ότι αυτα τα ατομα είναι πολύ πιο κοντά μας απ' ότι φανταζόμαστε και πονάει πάρα πολύ καθε φορά που ανακαλύπτεις ότι άλλος ένας άνθρωπος που αγαπάς, ζήλεψε την δόξα του ήρωα του Γκαίτε κ ακολούθησε τα βήματά του...

Η απέναντι όχθη

2007-05-03T15:54:00.000+03:00

Ορισμένες φορές με πιάνει ένας απίστευτος προβληματισμός σχετικά με την σχολή μου, που συνοδεύεται από απλά αλλά αναπάντητα ερωτήματα του τύπου: «Είμαι τελικά καλός φοιτητής;» «Μήπως τα 4 αυτά χρόνια που βρίσκομαι στη Μυτιλήνη θα μπορούσα να τα είχα αξιοποιήσει καλύτερα;» και όλα τα συναφή.
Προτού απαντήσω σε αυτά τα καίρια ερωτήματα, επικεντρώνομαι για λίγο στους υπόλοιπους συμφοιτητές του έτους μου. Και τότε χάνω την μπάλα.

Τις τελευταίες ημέρες διαπιστώνω για μία ακόμη φορά ότι μεγάλη μερίδα από αυτούς επιδίδεται σε έναν ανηλεή αγώνα ώστε να φτάσουν στον (απροσδίοριστο βέβαια) στόχο τους, συγκεντρώνοντας:

Συστατικές επιστολές.
Καλές αναλυτικές βαθμολογίες.
Ευκαιρίες για υποτροφίες σε «καλά» πανεπιστήμια του εξωτερικού.
Ένα καλό βιογραφικό.

Πού εντοπίζω το πρόβλημα, θα μου πείτε...
Ξανακοιτάζοντας τους συμφοιτητές μου αυτούς, βλέπω τα ίδια πρόσωπα που μέχρι φέτος πάτησαν επί πτωμάτων για να διεκπαιραιώσουν τα ακαδημαϊκά τους καθήκοντα.

Τα ίδια πρόσωπα που μέχρι φέτος έπιαναν φιλίες λίγων ημερών με τους «καλούς» της σχολής για να πάρουν το πολυπόθητο δεκαράκι.
Τα ίδια πρόσωπα που πλήρωσαν αρκετά ευρώ για τον ίδιο αυτό σκοπό.
Τα ίδια πρόσωπα που σάλιωσαν αρκούντως τους καθηγητές ώστε να αποσπάσουν αργότερα τη βαθμολογική εύνοιά τους.
Τα ίδια πρόσωπα που σπουδάζουν σε μια σχολή κυριευμένη από τις νέες τεχνολογίες και ακόμη παλεύουν με το minimize των Windows.
Τα ίδια πρόσωπα που δεν γνωρίζουν τι εστί να παλεύεις για κάποιον σκοπό και να συγκεντρώνεις προσωπικές αποτυχίες και, μακροπρόθεσμα, επιτυχίες.
Τα ίδια πρόσωπα που αύριο θα συναντήσω στον εργασιακό χώρο και θα απορώ τι στο διάολο κάνουν εκεί μέσα (βλέπε προηγούμενο post).

Όλα αυτά γνωρίζω ότι συμβαίνουν παντού.
Όμως αρνούμαι να συμβιβαστώ. Δεν είναι δυνατόν να πλασάρεται διαρκώς το άχρηστο, το ηλίθιο και το επιτηδευμένο ως μία κατάσταση που διαιωνίζεται, φτάνοντας σε σημείο να θεωρείται ως η μόνη αποδεκτή λύση για να «προχωρήσει το παιδί μπροστά με τις σπουδές του» και να «προκόψει».
Να ΠΡΟΚΟΨΕΙ;
Ναι, δηλαδή να συνεχίσει να πατά επί πτωμάτων έως ότου κάνει το μεταπτυχιακό, να βολευτεί σε μια καλή δουλειά και... ο κύκλος συνεχίζεται.

Δεν ξέρω αν αυτή όλη η κατάσταση οφείλεται στην ελληνική νοοτροπία που απαντάται στον όρο «βολεψάκιας», ξέρω όμως ότι υπάρχει και η απέναντι όχθη.
Και σε αυτήν βρίσκονται όσοι ξέρουν να μην αυτο-υπερτιμώνται, να βάζουν θεμιτούς στόχους, να παλεύουν με την αξία τους και να διευρύνουν συνεχώς τους ορίζοντές τους.
Τετριμμένο; Ξεπερασμένο; Μάλλον.

Τελικά απάντησα στα αρχικά ερωτήματά μου. Δεν είμαι «καλός» φοιτητής.
Τουλάχιστον όμως έχω κρατηθεί στην απέναντι όχθη, και χωρίς πολύ κόπο. Απλώς κρατώντας γερά τις αξίες, με τις οποίες θα συνεχίσω να πορεύομαι, ό,τι και να γίνει.

Υ.Γ. Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο, μου φαίνεται πως ηθικολογώ. Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι. Απλώς προσπαθώ να καταλάβω τι στο διάολο συμβαίνει με μια μεγάλη μερίδα των -υποθετικά- συμπορευόμενων ανθρώπων που συναντώ καθημερινά στις αίθουσες της σχολής.

Η Φωτογραφία γιορτάζει στην Θεσσαλονίκη

2007-04-28T15:59:00.000+03:00

Εικόνες από ολόκληρο τον κόσμο πλημμυρίζουν και ομορφαίνουν αυτές τις μέρες την πόλη της Θεσσαλονίκης.

Ο λόγος για την 19^η Διεθνή φωτογραφική συγκυρία, που λαμβάνει χώρα στην συμπρωτεύουσα αυτόν τον καιρό, με πάρα μα πάρα πολλές εκθέσεις σε ολόκληρη την πόλη. Μάλιστα φέτος η Φωτοσυγκυρία, γίνεται ταυτόχρονα με την Biennale που περιλαμβάνει Portfolio Reviews στην φωτογραφία, από διεθνείς και γνωστούς στον χώρο κριτές. Τα δύο αυτά γεγονότα, έχουν ουσιαστικά μεταμορφώσει την πόλη μας και αποτελούν ένα καλό λόγο να ξεκουνηθούμε από τα σπίτια και τις καρέκλες των φοιτητικών στεκιών.

Όπου και να πάμε, πριν και μετά το μεσημεριανό μας καφεδάκι, έχουμε την ευκαιρία να δούμε κάποια έκθεση, αφού τα κέντρα που τις φιλοξενούν είναι απλωμένα σε ολόκληρη την Θεσσαλονίκη, ενώ νέες εκθέσεις εγκαινιάζονται καθημερινά.

Μεταξύ άλλων, φιγουράρει στο Ολύμπιον, στην Αριστοτέλους, μία έκθεση με Διεθνώς βραβευμένα έργα, η οποία αν και θα ξενίσει λίγο τους λάτρεις της κλασικής καλλιτεχνικής φωτογραφίας, θα καταφέρει να σας δώσει μία ιδέα, για το νέο ρεύμα που τείνει να επικρατήσει στον χώρο.

Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να επισκεφθείτε την καταπληκτική έκθεση με τίτλο «Καπνομάγαζα» από τον Καμίλο Νόλλα, στο Λουτρό Μπέη Χαμάμ στην πλατεία Αριστοτέλους, με φωτογραφίες από παλιά ελληνικά εργοστάσια καπνού.

Μην ξεχάσετε να περάσετε και από την παραλία για να ρίξετε μία ματιά στην πάρα πολύ καλή έκθεση δρόμου των γιατρών χωρίς σύνορα.

Αναλυτικούς, οδηγούς για τις εκθέσεις μπορείτε να προμηθευτείτε από το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, ενώ καλό θα ήταν να ρίξετε και μία ματιά στην επίσημη ιστοσελίδα της συγκυρίας: www.photobiennale.gr όπου μεταξύ των άλλων θα βρείτε και ένα κατάλογο με τις 34 εκθέσεις που μπορείτε να επισκεφθείτε.

Καλή μας διασκέδαση λοιπόν

H ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ!

2007-04-21T07:25:00.000+03:00

Λύσσαξαν πάλι τα κανάλια με το θέμα της ληστείας κατά την οποία κλάπηκαν δύο εκατομμύρια Ευρώ.

Μιλάμε φυσικά για την ληστεία κατά την οποία δύο τύποι, φόρεσαν στολές ειδικών φρουρών, έπιασαν ένα τρίτο τύπο που συνόδευε την χρηματαποστολή και τον έβαλαν στο θωρακισμένο όχημα. Αμέσως, αμέσως μου γεννάται η απορία σχετικά με το γιατί ξοδεύουν τόσα λεφτά για να θωρακίσουν αυτές τις κινούμενες μάζες, αφού τελικά το μόνο που χρειάζεσαι για να μπεις μέσα είναι ένας καλός ράφτης στην γειτονιά σου. Άσε που αν οι επόμενοι ληστές αντί να το ληστέψουνε, κλειστούνε μέσα, θέλω πάρα πολύ να δω πως θα τους βγάλουν.

Τον έβαλαν λοιπόν έλεγα στο θωρακισμένο και μετά τον υποχρέωσαν να υποχρεώσει τον οδηγό (ή κάτι τέτοιο, το Chain of command δεν το έκαναν και πολύ σαφές στις Ηδύς-εις) , να ακολουθήσει το δικό τους όχημα, τους ξεμονάχιασαν, και στη συνέχεια τους πήρανε τα λεφτά και το κολατσιό τους και εξαφανίστηκαν με ένα τρίτο όχημα, και από τότε, ακούγεται, δεν έχουν πάρει ούτε ένα τηλέφωνο, τα γαϊδούρια.

Το τι ακούσαμε δεν λέγεται. Αναλύσεις επί των αναλύσεων, 65 λεπτά διασημότητας την ώρα για τους περίφημους δράστες. Διθυραμβικές κριτικές από τους δημοσιογράφους, με χαρακτηρισμούς όπως «Κινηματογραφική Ληστεία» (οι αρχές έχουν ήδη ειδοποιηθεί και καταζητούν εκτός από τους δύο δράστες και μία καρέκλα σκηνοθέτη), «Ληστεία Χολιγουντιανών διαστάσεων» (δε ξέρω τις ακριβείς διαστάσεις του Hollywood, αλλά φημολογείται ότι μικρό δεν το λες), μέχρι και το κορυφαίο «Η ληστεία της χρονιάς»!

Δεν πάμε καθόλου μα καθόλου καλά. Βαθμολογούμε τα εγκλήματα και βραβεύουμε το καλύτερο με τιμητικούς τίτλους. Σκεφτόμουν παλιότερα να γράψω μία ιστορία για έναν εγκληματία ο οποίος είχε ως μοναδικό κίνητρο την δόξα. Το είχα απορρίψει θυμάμαι για δύο λόγους. Ό πρώτος είναι ότι διαπίστωσα πως είχα δει κάτι παρόμοιο σε δεκάδες ταινίες. Ό δεύτερος; Τις είχα θεωρήσει όλες υπερβολικές!

Και όμως, να ‘μαστε εδώ, εν έτει 2007 να αξιολογούμε τα πιο επιτυχημένα εγκλήματα, και μετά να αγωνιούμε: Θα είναι άραγε τελικά αυτή η ληστεία της χρονιάς, ή θα πεταχτεί δέκα γύρους πριν το τέλος κανένας μάγκας από τα pit stop και θα κλέψει τον τίτλο; Αγωνία για το ακροατήριο και πρόκληση για τους εγκληματίες να βγάλουν από το μανίκι τους καλύτερούς τους άσους (αυτούς που είχαν κλέψει από το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι στην αρχή της καριέρας τους).

Δεν ξέρω τι ακριβώς έχουν μέσα στο κεφάλι τους οι συντάκτες των δελτίων τύπου, αλλά υποθέτω ότι πίσω από αυτά κρύβεται ένα πολύ σκιώδες σχέδιο. Θα κάνουν τους ληστές υπερήρωες! Θα μεταδώσουν σε όλη την Ελλάδα την αίσθηση ότι πίσω από το συγκεκριμένο κόλπο κρύβονται κάποια σατανικά ιδιοφυή, πολυμήχανα αλλά και πανούργα πλάσματα (αλήθεια ποιος θα σκεφτόταν να χρησιμοποιήσει καμουφλάζ - λέγε με στολή - και να αλλάξει και όχημα; Καλά εντάξει, εκτός από τα μερικά εκατομμύρια επίδοξων σεναριογράφων και τις λίγες χιλιάδες χαμαιλεόντων που έτσι κι αλλιώς είναι είδος υπό εξαφάνιση).

Αφού χρισθούν λοιπόν Εγκληματίες Της Χρονιάς (Ουάου!), θα προκύψει το δίλημμα. Να παραδοθούν στην αστυνομία και να χάσουν τα λεφτά; Ή να παραμείνουν κρυμμένοι και να χάσουν την δόξα; Ασφαλώς και θα επιλέξουν το πρώτο και θα βγάλουν πολλαπλάσια χρήματα από τις φωτογραφήσεις στα Lifestyle περιοδικά. Έτσι λοιπόν θα τους πιάσουμε.

Το θέμα είναι κύριοι ότι πλέον δεν ενημερώνουμε για τα εγκλήματα. Τα αναπαριστούμε, τους δίνουμε ζωή, τους δίνουμε αξία, και όλα αυτά σε δημόσιο επίπεδο. Ανταμείβουμε και ενισχύουμε τις πράξεις των εγκληματιών κάθιστώντας τους έτσι ακόμη πιο επικίνδυνους. «Σιγά μωρέ», θα πουν πολλοί. «αυτό περίμεναν οι εγκληματίες για να γίνουν επικίνδυνοι;». Ναι κύριοι αυτό περίμεναν, διότι ταυτόχρονα με τον εκθειασμό της ικανότητας των ληστών, προβάλλεται και η ανικανότητα των ιθυνόντων να αποτρέψουν τέτοια περιστατικά. Δε χρειάζεται να μαθαίνω ούτε εγώ, ούτε τα μικρά μου αδέρφια, ούτε ο εξαθλιωμένος, ούτε ο αλαζόνας πολίτης, ούτε κανείς πόσο εύκολο είναι να διαπράξεις ένα έγκλημα σήμερα χωρίς να υποστείς τις συνέπειες. Μη μας βάζετε σε πειρασμό λέμε!

Προχωράμε δυναμικά μπροστά στην εγκατάλειψη κάθε ηθικής αξίας λοιπόν για χάρη της ακροαματικότητας. Σε λίγο θα καταντήσουμε να έχουμε τον βιασμό της χρονιάς, τον ξυλοδαρμό διαστάσεων Big Mac, και το Nobel δολοφονίας ( Συνήθως για δολοφονίες που έχουν γίνει με χρυσή σφαίρα. Οι τσαπατσούληδες θα παίρνουν το χρυσό βατόμουρο) . Και την ίδια ώρα που ο φτωχός πατέρας θα νιώθει τον πόνο να καίει κάθε εκατοστό της ύπαρξής του, ακούγοντας σε μια τηλεορασούλα να χαρακτηρίζουν ως «Βιασμό της Χρονιάς» την κτηνωδία που κατέστρεψε την ζωή της κόρης του, οι εν λόγω ληστές θα απολαμβάνουν την «ενημέρωση» για τις πράξεις του «συναδέλφου» τους, στην καινούρια πλάσμα οθόνη, που θα έχουν πάρει με τα κλοπιμαία της βραβευμένης τους ληστείας, σκεφτόμενοι αν θα μπορούσαν να σκαρώσουν έναν πιο επιτυχημένο βιασμό και να κλέψουν το βραβειο...

Περαστικά μας

Ανταγωνισμός και μετριοπάθεια

2007-04-01T18:36:00.000+03:00

Το 43λεπτο βιντεάκι «Schoolwave» αναφέρεται στο πολύ καλό φεστιβάλ σχολικών συγκροτημάτων που γίνεται κάθε χρόνο στην Αθήνα. Δεν είναι ντοκιμαντέρ, παρά κάλυψη των μαθητικών συναυλιών και 10 συνεντεύξεις. Ουσιαστικά ένα μέσο προώθησης του φεστιβάλ.

Αυτό το βιντεάκι, λοιπόν, ανταγωνίστηκε το δικό μας «Φύλλο Πορείας» (βλέπε πιο κάτω) στα ίσα. Είχαμε τον ίδιο κόσμο, οι θεατές γέλασαν το ίδιο και οι συζητήσεις που ακολούθησαν ήταν εξίσου ενθουσιώδεις. Χάσαμε για λίγες ψήφους, λοιπόν, το βραβείο κοινού από το «Schoolwave».

Το κακό της υπόθεσης όμως δεν είναι ότι το χάσαμε εμείς. Άλλωστε την αξία του δικού μας ντοκιμαντέρ ως οπτικοακουστικού έργου την έχω επισημάνει και σε προηγούμενά μου post. Μηδαμινή.

Το κακό είναι ότι μαζί με το δικό μας έχασαν και άλλα 100 και βάλε ντοκιμαντέρ που διαγωνίστηκαν για αυτό το βραβείο. Καλά ντοκιμαντέρ, κακά ντοκιμαντέρ, αλλά ΗΤΑΝ ντοκιμαντέρ. Και αυτό είναι το θλιβερό της υπόθεσης. Ότι ο κύριος που με βλέπετε επάνω να συνομιλώ, αλλά και ο διπλανός του, θα δηλώνουν «βραβευμένοι στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης» δημιουργοί, χωρίς όμως καν να έχουν φτιάξει ντοκιμαντέρ.

Και δεν θέλετε να αναφερθώ στην αντιμετώπισή τους όταν κέρδιασαν το βραβείο κοινού...
Μετριοπάθεια στο... φουλ!

(Το παραπάνω βίντεο είναι από τη συζήτηση μετά τη δεύτερη ημέρα παρουσίασης του «Φύλλου Πορείας».)

Στάσυμ τρέξε, βγήκες στην τηλεόραση!

2007-03-29T06:05:00.000+03:00

Δεν έχω ξαναδεί τη φάτσα μου στην τηλεόραση και, ομολογουμένως, τρόμαξα λιγάκι!

Είναι ένα απόσπασμα από εκπομπή της ΕΤ1 αφιερωμένη στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, όπου και συμμετείχα λίαν προσφάτως.

Υ.Γ. Ευχαριστώ τον Κώστα που φρόντισε να αποθηκεύσει αυτό το σπάνιο υλικό :-)

AGATHA CHRISTIE: AND THEN THERE WERE NONE

2007-02-26T23:13:00.000+02:00

Ένας από τους μεγαλύτερούς μου έρωτες, εδώ και πολλά χρόνια είναι η λογοτεχνία. Λατρεύω το διάβασμα και δεν υπάρχει τίποτα που να με γεμίζει περισσότερο από ένα καλό βιβλίο. Το τελευταίο ποστ του Στασυμ, που αναφέρεται σε έναν δικό του μεγάλο έρωτα (το μοντάζ και την σκηνοθεσία) μου έδωσε την ιδέα, να αρχίσω μία στήλη στην οποία θα παρουσιάζω σύντομα μερικά από τα βιβλία που απολαμβάνω αυτές τις μέρες. Αρχίζουμε λοιπόν με τους Δέκα μικρούς Νέγρους (ελληνικός τίτλος για το And Then There Were None) της Αγκάθα Κρίστι.

Δέκα άνθρωποι φαινομενικά άσχετοι μεταξύ τους, λαμβάνουν από μία πρόσκληση, για να περάσουν το Σαββατοκύριακο σε ένα μικρό ιδιωτικό νησί. Προέρχονται από διαφορετικές, κοινωνικές τάξεις και οι ηλικίες τους ποικίλλουν. Καθένας έχει μία σκοτεινή ιστορία μα νομίζει ότι την έχει αφήσει πίσω του. Φτάνουν στο νησί, για να μάθουν, ότι ο οικοδεσπότης τους όχι μόνο δεν βρίσκεται εκεί, αλλά είναι άγνωστος σε όλους. Τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται δυσοίωνα, όταν ο πρώτος πέφτει στο έδαφος νεκρός…

Το εξαιρετικό σενάριο, και η εκπληκτική αφηγηματική ικανότητα της κυρίας Κρίστι, συνδυάζονται για να δημιουργήσουν ένα από τα κλασσικότερα αστυνομικά, μυστήρια όλων των εποχών. Οι περιγραφές είναι πολύ προσεγμένες, και ο αναγνώστης αισθάνεται σαν να βλέπει μπροστά του, την πολυτελή βίλα και το ειδυλλιακό νησί. Αριστοτεχνικά, η συγγραφέας καταφέρνει να κρατήσει κρυφή την ταυτότητα του δολοφόνου, μέχρι το τέλος, χωρίς να χάσει ούτε για μία στιγμή το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, ότι πάρα πολλοί χολυγουντιανοί σεναριογράφοι, έχουν αντιγράψει την κεντρική ιδέα της Βρετανίδας, αφού έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε ταινίες με άτομα που κλεισμένα σε ένα σπίτι αλληλοσκοτώνονται. Κανένα όμως δε καταφέρνει να αγγίξει, το σενάριο του εν λόγω μυθιστορήματος, το οποίο, δικαιωματικά, άνοιξε μία ολόκληρη σχολή ψυχολογικών θρίλερ. Αυτό είναι άλλωστε και το στοιχείο που του προσδίδει, ιστορική, αξία. Μετά από την ανάγνωσή του, μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε στοιχεία του σε πάμπολλες κινηματογραφικές παραγωγές.

Πληροφοριακά να αναφέρω, ότι για τους λάτρεις των Adventure PC games, το βιβλίο έχει κυκλοφορήσει και σε παιχνίδι, από την εξαιρετική Adventure Company με τον τίτλο: Agatha Cristie: And then there were none. Δυστυχώς οι γρίφοι του είναι πανεύκολοι, και σε πολλές περιπτώσεις άχρηστοι, αλλά αξίζει να το δείτε λόγο της μαγικής του ατμόσφαιρας.

Το βιβλίο το διάβασα από τις εκδόσεις τσέπης λυχνάρι, αλλά θα σας συνιστούσα, εάν έχετε πρόσβαση σε κάποιο ξενόγλωσσο βιβλιοπωλείο, να το διαβάσετε στην αυθεντική του γλώσσα. To επίσημο Site της συγγραφέως μπορείτε να το επισκεφθείτε εδώ

Καλή ανάγνωση!

Θεατής

2007-02-26T01:34:00.000+02:00

Όταν ξαναδιαβάζω ένα βιβλίο μετά από καιρό, νίωθω σαν να συναντώ έναν παλιό φίλο και να κάνουμε και πάλι την ίδια συζήτηση, αυτή τη φορά με διαφορετικά βιώματα και διαφορετικές σταθερές ο καθένας.
Δεν μου συμβαίνει το ίδιο όμως και με τις ταινίες. Τουλάχιστον με τις ταινίες που με καθιστούν παθητικό θεατή. Μεγαλωμένος μέσα σε έναν συρφετό ταινιών κλασικής αφήγησης, από τον οποίο ακόμα πασχίζω να ξεφύγω, σπάνια μπορώ να παρακολουθήσω ταινία για δεύτερη φορά.
Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις. Και στην περίπτωσή μου οι εξαιρέσεις αυτές έχουν να κάνουν με τον τρόπο με τον οποίο έχει κινηματογραφηθεί η ταινία και όχι με το σενάριο. Ό,τι έχει να σου αφηγηθεί η ιστορία μιας ταινίας, σ'το αφηγείται στα 90 της λεπτά. Από κει και πέρα, σε αφήνει να αναλογιστείς και να καταλήξεις στις δικές σου εκδοχές.
Η μαγεία όμως έρχεται όταν σκέφτεσαι εικόνες πέρα από τις εικόνες. Όταν γίνεσαι ενεργητικός θεατής και κολλάς τα κομμάτια του παζλ με το δικό σου τρόπο, φτιάχνοντας τις δικές σου εκδοχές, την ίδια στιγμή που περνούν από μπροστά σου 24 διαφορετικές φωτογραφίες το δευτερόλεπτο.

Και τώρα, ας ανοίξω την τηλεόραση.

Φοιτητής μιας στιγμής

2007-02-20T04:36:00.000+02:00

Φρέσκο φρέσκο και ολίγον σκοτεινό...

Ο μοναχικός αφάνας

2007-02-12T15:49:00.000+02:00

Αφού πλέον έγινε.. θεσμός to Δευτεριάτικο video posting, πάμε σε κάτι περσινό και αγαπημένο. Ένας μοναχικός αφάνας παρακολουθεί το ρετρό βιντεοκλιπάκι και καλεί τους φίλους του για (;) ξεφάντωμα.
Όπως φαίνεται και από την έναρξη, αυτό έγινε στο πλαίσιο της πρώτης περυσινής εργασίας για το μάθημα Ψηφιακό Βίντεο. Καλή προβολή και περιμένω τις εντυπώσεις σας!

Γεννήθηκα ξανά!

2007-02-05T18:51:00.000+02:00

Οκτώβρης του 2004. Μετά μανίας επιζητώ να χρησιμοποιήσω το πράσινο πανί που μόλις αγόρασα. Πέντε κοπέλες προτίθενται να χορέψουν - τραγουδήσουν για να γυρίσουμε ένα..χμ...βιντεοκλίπ, με την υπόκρουση του «Γεννήθηκα ξανά», επιτυχίας της... εποχής!
Αν και τώρα το βλέπω με ένα γλυκό μειδίαμα, δεν παύει να αποτελεί μία προσπάθεια, κακόγουστη και παραφορτωμένη μεν, με πολύ κέφι δε (πολύ όμως!).
Αυτό το video post σαν διάλειμμα από τα προηγούμενα, θα ακολουθήσουν... σοβαρότερα!

Φύλλο Πορείας: Πανεπιστήμιο στη Μυτιλήνη

2007-01-29T05:05:00.000+02:00

Ό,τι καταβρόχθισε τον περσινό χειμώνα, ανοίγει φτερά για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. 84 εργασίες συμφοιτητών (αλλλά και δικές μας), μέσα από ένα χαρούμενο πενηντάλεπτο, το οποίο βέβαια δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι αξίζει την τόσο καλή πορεία του. Όπως και να 'χει, όμως, δεν παύει να έχει γερή σφραγίδα δική μου, αλλά και της υπόλοιπης (τριμελούς) ομάδας. Ανάμεσα στις 16 και 25 Μαρτίου θα προβάλλεται στους σινεμάδες της συμπρωτεύουσας. Αναμένοντας...

Υ.Γ. Το τρέιλερ, πάντως, που προβάλλεται άνωθεν είναι γλυκύτατο... χεχε

Dead World

2007-01-15T06:25:00.000+02:00

Βήματα, ψίθυροι. Οι αρχές ψιθυρίζουν. Μη μαθευτεί, δεν πρέπει... Υπάρχει βία στον κόσμο; Πού το άκουσες αυτό; Σσσς... δεν πρέπει να σε ακούσουν. Αυτοί, με το νόμο στα χέρια τους, με τα γκλομπ ανάμεσα στις παλάμες τους, με τη βία στα μάτια τους, αυτοί δεν πρέπει να σε ακούσουν, γιατί απλώς θα είσαι ο επόμενος στόχος.

Αν κοιτάξεις αυτόν που σε κοιτάζει
θ' ανακαλύψεις τον προχθεσινό φίλο σου
ή τον δήμιό σου
Δοκίμασε το μαρκαδόρο στην άσφαλτο
ο ασβεστωμένος τοίχος είναι μια επιφάνεια
που προκαλεί
[...]

Από το ποίημα «L147», για το οποίο ο ποιητής Γιάννης Φάτσης καταδικάστηκε από τη δικτατορία σε πέντε χρόνια φυλάκιση.

Υ.Γ. Το βίντεο θα συμμετάσχει στο Athens Video Art Festival τον Απρίλη, έχοντας ήδη περάσει από θεατρικές αίθουσες τον περασμένο Μάιο, καθώς προβλήθηκε στην παράσταση «Σκηνές από έναν κόσμο νεκρό» της Θεατρικής Ομάδας «Πρόβα» του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Bad Day

2006-12-19T21:12:00.000+02:00

Μια κατάλευκη σελίδα, και πέντε δάχτυλα που περιμένουν.

Θυμούνται, νιώθουν, νοσταλγούν.

Τα ταξίδια που έκαναν επάνω στο κορμί σου. Τον τρόπο που μπερδεύονταν με τα δικά σου. Τις περιπλανήσεις τους στο δάσος των μαλλιών σου.

Μα σήμερα δεν είσαι πια εδώ. Κι αυτό το σήμερα δε λέει να τελειώσει. Κι έτσι πιάνουν το στυλό κι αρχίζουν να χορεύουν αργά και μελαγχολικά. Μιλούν στην απουσία σου, ψάχνουν λέξεις για την ομορφιά σου, κι η σελίδα αρχίζει να γεμίζει...

...

Χμ. Παπάρια γεμίζει...

Άδεια την κόβω τελικά...

Τσαλάκωσε το καταραμένο χαρτί και το πέταξε στο καλάθι. Φυσικά αστόχησε, εν μέρει βέβαια, αφού το καλάθι το πέτυχε, αλλά στο πλάι, αναποδογυρίζοντάς το και γεμίζοντας τον τόπο αποτσίγαρα και στάχτες. Βλαστημώντας Θεούς και δαίμονες, τράβηξε το τελευταίο του τσιγάρο από το πακέτο και βγήκε στα τέσσερα πλακάκια που οι αλιτήριοι κάτοικοι αυτής της βρωμόπολης επέμεναν να αποκαλούν μπαλκόνι. Πέρασε τα επόμενα δύο λεπτά βήχοντας. Τελικά όσο βαρύ και τσατισμένο στιλάκι και να έχεις, δεν είναι και τόσο καλή ιδέα να το ανάβεις το ρημάδι από την μεριά του φίλτρου.

Δεν ήταν Τρίτη και ούτε είχε δεκατρείς ο μήνας. Μα αυτό δεν είχε καμία σημασία. Άλλωστε ποτέ του δεν υπήρξε προληπτικός. Αφού το σκέφτηκε για λίγο, αποφάσισε ότι τίποτα δεν θα του πήγαινε καλά αυτήν την μέρα. Κάποιος τον είχε μουτζώσει, δεν εξηγούνταν αλλιώς.

«Δε βαριέσαι» σκέφτηκε κοιτάζοντας τον ήλιο να ξεπροβάλλει. «Τα πάντα είναι θέμα διάθεσης. Καλημέρα να έχουμε» και βούτηξε στο κενό.

Άνεσις

2006-12-18T18:50:00.000+02:00

Στο σπίτι μου έχω ένα πανέμορφο τζάκι μικροκυμάτων. Προχτές πέρασα υπέροχα: την άραξα μπροστά του για 1 λεπτό και 30 δευτερόλεπτα.

Φωτογραφική μνήμη #1

2006-12-04T16:10:00.000+02:00

Δεκέμβρης 2004. Ακριβώς δύο χρόνια πριν. Οι πρώτες εκπομπές στο παλιό studio του Αιόλου. Ερωτευμένος, χαρούμενος και δημιουργικός.
Τον νοσταλγώ λίγο τον τότε Στάσυμ. Μέσα σε όλα δεν έδινε και πολλή σημασία στα μικρά. Καλό είναι λίγο να παραδειγματιστεί από αυτό ο τωρινός Στάσυμ. Από την άλλη, ο ίδιος ήταν τόσο μικρός...
Ο Αίολος άλλαξε studio, τα ραδιοφωνικά και τα ακαδημαϊκά σοβάρεψαν, αλλά το μεράκι παρέμεινε. Και η δημιουργία ελπίζω. Αλλά και αυτή σοβάρεψε! Τώρα η φωτογραφική μηχανή χρησιμοποιείται πιο επαγγελματικά και ψυχρά. Όσο για τον έρωτα; Χμ...
Τελικά τι είναι καλύτερο;
Θα το διαπιστώσω τον άλλο Δεκέμβριο. Μέχρι τότε, ας ανακαλέσω λίγες ακόμη φωτογραφίες. Όχι για σύγκριση. Απλώς για να μην ξεχνάμε τα παλιά...

Σταυροδρόμια

2006-11-28T16:40:00.000+02:00

Ένα υψίσυχνο ουρλιαχτό χαρακώνει τη νύχτα. Φλόγες ανεβαίνουν προς τον ουρανό. Ανοίγει τα μάτια του και κοιτάζει το κορμί του. Πύρινο. Το φως που εκπέμπει τρεμοπαίζει πάνω στους τοίχους της πόλης. Χτυπάει με δύναμη τα νέα του φτερά και ανεβαίνει ορμητικά προς τα πάνω.

Μα κάπου εκεί σταματάει. Καρφώνει το βλέμμα του στο έδαφος. Στάχτες.

Το μυαλό του φτερουγίζει πίσω. Είχε μείνει νεκρός για πάρα πολύ καιρό. Θυμάται αμυδρά πια τις τελευταίες του στιγμές. Την αγωνία, τον πόνο, τις απεγνωσμένες προσπάθειες να σωθεί, τα κύκνεια άσματά του. Δεν τα είχε καταφέρει τελικά. Μετά από μία ονειρεμένη ζωή, είχε βυθιστεί στο σκοτάδι. Μετά το μόνο που θυμότανε ήταν ένα συνεχές μούδιασμα. Μία παντελής έλλειψη συναισθημάτων. Παραίτηση.

Πονάω άρα υπάρχω. Δεν μπορεί... Αφού πονάω πρέπει να υπάρχω.

Μα μετά δεν μπορούσε πια με τίποτα να πονέσει. Και ούτε μέσα σε όνειρο βρισκότανε. Και αυτό σήμαινε πως ήταν νεκρός.

Η θέλησή του για ζωή παραήτανε μεγάλη. Πάλεψε με τον θάνατο και τελικά τον νίκησε. Μέσα από τις στάχτες του είχε ξαναγεννηθεί. Πύρινος. Ομορφότερος, δυνατότερος, σοφότερος και πιο αποφασισμένος από ποτέ. Κοιτάζει τις στάχτες με κατανόηση. Τώρα ξέρει γιατί έπρεπε να πεθάνει πριν αρχίσει να ζει. Κλείνει τα μάτια του και τις αποθηκεύει μέσα στο μυαλό του για πάντα. Πρέπει να θυμάται αυτή τη φορά.

Ανοίγει τα μάτια του και κοιτάζει το κορμί του. Φωτιά. Το φως που εκπέμπει τρεμοπαίζει πάνω στους τοίχους της πόλης. Χτυπάει με δύναμη τα νέα του φτερά και ανεβαίνει ορμητικά προς τα πάνω.

Δε σταματάει τούτη την φορά. Υψώνεται πάνω από την σάπια πόλη και καβαλάει τον άνεμο. Τα βλέπει τα πάντα από ψηλά καθώς σκίζει, με ταχύτητα, τον ουρανό στα δύο.

Δε βλέπει απλώς το γκρίζο τσιμέντο των κτιρίων μα μέσα από αυτό. Οι περισσότεροι κοιμούνται. Κάποια ζευγάρια κάνουν έρωτα, κάποιοι πηδιούνται σαν τα σκυλιά. Ένας μεθυσμένος αλκοολικός σπάει στο ξύλο το παιδάκι του. Μια γυναίκα μόνη σε ένα τεράστιο σπίτι πλαντάζει στο κλάμα. Ό καθένας κουβαλάει τον σταυρό του στην πλάτη, ανεβαίνοντας τον προσωπικό του Γολγοθά. Όλοι έχουν τους λόγους τους, τις ουλές, τα καθημερινά τους μαρτύρια. Δεν υπάρχουν σημαντικά και ασήμαντα προβλήματα, όλοι περνάνε δύσκολα. Συνεχίζουν όμως.

Οι κόρες του μικραίνουν καθώς εστιάζουν σε ένα σταυροδρόμι. Με τα φτερά τεντωμένα βουτάει προς το έδαφος και τα γαμψά του νύχια πιάνονται σε ένα στύλο της ΔΕΗ. Σταυροδρόμια. Τα σημεία των επιλογών. Είχε κάνει κάμποσες και είχε πληρώσει γι’ αυτές. Έμαθε να ζει με τα λάθη του και να μαθαίνει από αυτά. Τώρα ήτανε καιρός να αρχίσει να μαθαίνει από τα λάθη των άλλων. Με μια κραυγή στον ουρανό χρήζει το σταυροδρόμι σπίτι του, πατρίδα του, βασίλειό του κι έπειτα βολεύεται και περιμένει να δει και να νιώσει. Να καταλάβει τους λόγους που μας κάνουνε να χαμογελάμε παίρνοντας κάθε λανθασμένη μας στροφή.

Δεν βρέχει, σε φτύνουν

2006-11-25T21:41:00.000+02:00

To ξέρω πως αμέλησα υπερβολικά το «συγγραφικό» μου έργο, αλλά σας ορκίζομαι πως δεν ήταν δικό μου το λάθος, αλλά όλων των άλλων! Το καλό (στη συνέχεια μετεξελίχθηκε σε κακό) άρχισε εκεί γύρω στα τέλη Σεπτεμβρίου, τότε που περιμέναμε τις πρώτες βροχές και κανένα καλό παιχνίδι από τον παναθηναικό.

Εκείνη την εποχή λοιπόν κατάφερα και έβαλα τελεία στο τελευταίο μου μάθημα ως προπτυχιακός φοιτητής και ανάλαφρος από «περιττά» βάρη κοιτούσα τη μελλοντική μου ζωή γεμάτος αυτοπεποίθηση και σιγουριά( εντάξει δεν ήταν και ακριβώς έτσι αλλά μπορούμε να το φανταστούμε κάπως έτσι). Με το ηθικό στα ύψη λοιπόν έμαθα τότε πως έγινα δεκτός στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα που τόσο ήθελα …τρελά πάρτυ, γιορτές, κεράσματα, ξενύχτια για να γιορτάσω την απίστευτη επιτυχία μου , αφού εάν δεν κάνω λάθος πρέπει να είμαι ο μοναδικός στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου (δυτικά του Μισσισιπή λέγαμε κάποτε) που καταφέρνει να μπει στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών.

Εντάξει μωρέ, και τι σημαίνει πως τα μαθήματα αρχίζουν μέσα σε μια εβδομάδα; Με τέτοια ανυπομονησία που είμαι γεμάτος μέχρι και στον στρατό μπαίνω…! Για να λέμε την αλήθεια τα μαθήματα είναι κάπως πολλά, αλλά ευτυχώς είναι και δύσκολα οπότε μουδιάζει ο εγκέφαλος μετά την τέταρτη ώρα και εισέρχεσαι σε κατάσταση νιρβάνας. Τέλεια! Μεταπτυχιακό και μαθήματα αυτογνωσίας μαζί!

…ανοίγω τα μάτια πρωί της δευτέρας, πλένομαι, τρώω και φεύγω κατευθείαν για το πανεπιστήμιο.
Άτιμη ρουτίνα πόσο με κουράζεις: κλείνω τα μάτια για λίγο…και ήρθε Παρασκευή. Μην με κοιτάς, μη με ακουμπάς, μη μου μιλάς! Έχω εργασίες για την άλλη εβδομάδα.
Να βρω κοπέλα; Ναι μια στιγμή να κλείσω την πόρτα για να φορέσω τη στολή με την μπέρτα με την ησυχία μου.

Ο.Κ. θα μου φύγει ο υπερ-αγαπητός πισινούλης μου, αλλά τουλάχιστον θα έχω εξασφαλισμένο εργασιακό μέλλον. Ε μα φυσικά, ένα παλικάρι, ψηλό, μελαχρινό, όμορφο, με τόσα προσόντα είναι δυνατόν να μη βρει αμέσως δουλειά; Νομίζω πως σε κάποια διευθυντική θέση γράφει ήδη το όνομά μου…

Α! Άρχισε να βρέχει… Μα ποιος κανίβαλος φτύνει από τον πάνω όροφο;

O Μικρός Τομ και η Τίγρης

2006-11-23T21:50:00.000+02:00

Mία φορά και έναν καιρό, σε ένα πανέμορφο δάσος όχι και τόσο μακριά από εδώ, έμενε ένα μικρό αγριογατάκι. Το όνομά του ήτανε Tομ. Δεν ήταν και κανένα ιδιαίτερα ασυνήθιστο όνομα βέβαια, μα ο μικρός Τομ ήτανε χαρούμενος με αυτό. Ήταν ένα όνομα μικρό και γλυκό, και όλοι πίστευαν ότι του ταίριαζε πολύ. Το αγριογατάκι της ιστορίας μας μάλιστα ήτανε πολύ γνωστό στο δάσος, όχι μόνο για την εξυπνάδα του αλλά και για την καλοσύνη του που δεν έπαυε να εκπλήσσει όλα τα υπόλοιπα ζώα του δάσους. Δεν έχανε ποτέ την ευκαιρία να βγάλει από την δύσκολη θέση οποιοδήποτε ζωντανό πλάσμα χρειαζότανε συμβουλές ή κάποια άλλη βοήθεια. Έτσι όταν στο δάσος ακούγονταν το όνομα Τομ, στο μυαλό όλων ερχότανε το καλοσυνάτο γκρι αγριογατάκι με τις μαύρες ρίγες και τα λαμπερά πράσινα μάτια.

Ένα ηλιόλουστο ανοιξιάτικο μεσημέρι, ο μικρός Τομ είχε βγει για μία βολτίτσα στο δάσος. Του άρεσε πολύ η άνοιξη σκέφτονταν καθώς κοίταγε τεμπέλικα τις μέλισσες να χορεύουν γύρω από τα πολύχρωμα, ανθισμένα λουλούδια. Οι μυρωδιές του δάσους γίνονταν πιο έντονες και πιο ζεστές και οι ήχοι που άκουγαν τα εξασκημένα αυτιά του, πλήθαιναν τον Μάρτιο. Τιτιβίσματα πουλιών που μόλις είχαν έρθει στο δάσος και ζουζουνίσματα από μέλισσες προστείθονταν στο κελάρυσμα του νερού από το αγαπημένο του καταγάλανο ποτάμι, για να ενορχηστρώσουν μία μελωδία τόσο υπέροχη, που μόνο στην φύση θα μπορούσες να ακούσεις.

Ο μικρός μας Τομ προχωρούσε τεμπέλικα δίπλα στο ρυάκι. Τεντώνονταν, χασμουριόταν και γουργούριζε ευτυχισμένος ανάμεσα στα λουλούδια καθώς πήγαινε προς το αγαπημένο του ξέφωτο για να ξαπλώσει στην λιακάδα. Ξαφνικά ένιωσε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Στα γκρίζα γατίσια του αυτάκια έφτασε ο ήχος βημάτων, γρήγορων και φοβισμένων. Τα τέντωσε όσο μπορούσε, χαμήλωσε λιγάκι το σώμα του και έψαξε να βρει από που έρχονταν ο θόρυβος. Είδε λίγα μέτρα πιο μακριά ένα γέρικο ελάφι να τρέχει φοβισμένο, όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Πίσω του έτρεχε μία τίγρη η οποία ολοένα και το πλησίαζε. Ο μικρός Τομ δεν έχασε καθόλου χρόνο. Χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά όρμησε προς το μέρος της τίγρης. Ήταν πολύ μεγάλη για να την πολεμήσει και το ήξερε. Ίσως όμως θα μπορούσε να της αποσπάσει την προσοχή για ελάχιστη ώρα, ίσα ίσα όση θα χρειάζονταν για να χάσει τα ίχνη του άμοιρου ελαφιού.

Ο Τομ πλησίασε την τίγρη που έτρεχε, άρπαξε την ουρά της με τα νύχια του και της έριξε μία δαγκωνιά με όλη του τη δύναμη. Το τεράστιο ζώο σταμάτησε απότομα να τρέχει και τίναξε την ουρά του με δύναμη. Το μικρό αγριογατάκι πετάχτηκε πολύ ψηλά στον αέρα και έπεσε κουτρουβαλώντας στο έδαφος. Στάθηκε όρθιο κατευθείαν και είδε την τίγρη αγριεμένη να τρέχει προς το μέρος του. Το στόμα της ήταν ανοιχτό, τα χείλη της τραβηγμένα και φαίνονταν τα πελώρια κοφτερά δόντια της. Ο Τομ θα ήθελε πολύ να έχει και αυτός τέτοια δόντια όμως τα δικά του ήτανε μικροσκοπικά και έτσι έκανε στροφή και άρχισε να τρέχει με την τίγρη ξοπίσω του. Έπρεπε να σκεφτεί οπωσδήποτε κάτι και μάλιστα γρήγορα γιατί αν τον έπιανε στα δόντια της ήταν χαμένος.

Τρέχοντας φοβισμένος ο Τομ θυμήθηκε τους κυνηγούς... Τους είχε δει λίγες μέρες πιο πριν, ενώ κούρνιαζε τεμπέλικα σε ένα δέντρο, να στήνουν μεγάλες σιδερένιες παγίδες.

«Τώρα θα σε μάθω εγώ να μην τα βάζεις με τα αδύναμα ελαφάκια» σκέφτηκε, μισόκλεισε τα μάτια του, χαμήλωσε το κεφάλι και άλλαξε πορεία τρέχοντας προς το σημείο των κυνηγών, με την αγριεμένη τίγρη πάντα στο κατόπι του. Μετά από μερικά ψηλά δέντρα, έφτασαν στο σημείο όπου οι φυλλωσιές πύκνωναν. Αυτό ήτανε το σημείο στο οποίο θα κρίνονταν όλα. Θυμότανε πολύ καλά ποια φύλλα είχανε κρυμμένες παγίδες και φρόντισε να πάει προς το μέρος τους. Μόλις έφτασε στην πρώτη έκανε ένα μεγάλο σάλτο περνώντας ακριβώς από πάνω της. Η τίγρης μέσα στο θυμό της δεν πρόσεξε το άλμα και έπεσε ακριβώς μέσα στην παγίδα. Τα μεγάλα σίδερα έκλεισαν και παγίδεψαν την ουρά της. Άφησε ένα από τα πιο τρομακτικά και πονεμένα ουρλιαχτά που είχε ακούσει ποτέ το δάσος και άρχισε μάταια να προσπαθεί να ελευθερωθεί. Οι κυνηγοί είχαν κάνει κάλα την δουλεία τους.

Με την μικροσκοπική του καρδούλα να χτυπάει ακόμα σαν τρελή, ο Τομ έμεινε για λίγο κοιτάζοντας την πληγωμένη τίγρη και μετά πήρε τον δρόμο του γυρισμού. Ήθελε να πάει πίσω στο ξέφωτο να βρει το ελάφι

Όταν έφτασε είδε ότι το γέρικο ελαφάκι είχε αρχίσει να ηρεμεί και έσβηνε την δίψα του πίνοντας από τα γαλανά νερά του ποταμού. Ο Τομ το κοίταξε ευτυχισμένος και ξάπλωσε επιτέλους στην λιακάδα χαρούμενος που είχε καταφέρει να το σώσει.

Η μέρα πέρασε και ήρθε το βράδυ, μα το μικρό μας αγριογατάκι κοιμότανε ανήσυχο. Άσχημα όνειρα ήρθανε να ταράξουνε τον ύπνο του. Είδε την τίγρη περικυκλωμένη από κυνηγούς που την πλησίαζαν απειλητικά, και ξύπνησε τρομαγμένο. Προσπάθησε να ξανακοιμηθεί αλλά πάλι τα ίδια. Έκατσε λοιπόν ξαπλωμένος σε μία γωνίτσα και πέρασε τη νύχτα του σκεφτόμενος το άμοιρο ζώο που ήτανε πιασμένο στην παγίδα. Πόσο άγρια και μεγαλοπρεπής ήτανε όταν ήταν ελεύθερη και πόσο κακόμοιρη και αδύναμη έμοιαζε όταν είχε παγιδευτεί. Το αγριογατάκι άρχισε να αισθάνεται άσχημα που την είχε παγιδεύσει.

Με το πρώτο φως της αυγής, ο Τομ έτρεξε προς το σημείο που είχε δει τελευταία φορά την τίγρη. Με μεγάλη χαρά διαπίστωσε ότι το άγριο ζώο είχε καταφέρει να ξεφύγει από τις παγίδες των κυνηγών. Δυστυχώς όμως για να καταφέρει να ελευθερωθεί, η ουρά του είχε σκιστεί. Ο Τομ την κοίταξε πολύ λυπημένα και αποφάσισε να ακολουθήσει τα χνάρια της τίγρης μέχρι να την βρει, γιατί είχε μία γατίσια περιέργεια να μάθει τι απέγινε.

Μετά από αρκετή ώρα περπατήματος άρχισε να ακούει στο βάθος μία φωνή που έμοιαζε πάρα πολύ με το ουρλιαχτό που είχε ακούσει χθες όταν το ζώο είχε πέσει στην παγίδα. Ήταν όμως λιγότερο άγριο και πολύ πιο πικραμένο Άρχισε να τρέχει προς τα εκεί και σε λίγο είδε μία μικρή σπηλιά σε έναν βράχο. Ήταν η φωλιά της. Μέσα ήταν η τίγρης. Στα πόδια της υπήρχανε τρία μικρά πλασματάκια που έμοιαζαν αρκετά με τον Τομ, μόνο που ήτανε κίτρινα με μαύρες ρίγες. Ήτανε τρία μικρά τιγράκια. Η μητέρα τους, πληγωμένη και χωρίς ουρά, τα κοίταζε διαρκώς ένα – ένα , ξαπλωμένα ακίνητα, και έκλαιγε γοερά με ένα από τα πιο πικραμένα κλάματα που είχε ακούσει ο μικρός Τομ.
Τα πόδια του λύγισαν και η καλοσυνάτη γατίσια καρδιά του σφίχτηκε όταν κατάλαβε.
Η μητέρα τους δεν είχε γυρίσει χθες το μεσημέρι να τους φέρει τροφή. Ήταν πληγωμένη και δεν μπορούσε να κυνηγήσει Και τώρα τα τιγράκια ήταν νεκρά.

Όταν το γατάκι μας κατάλαβε τι κακό είχε προξενήσει, έπεσε κάτω και άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Προσπαθούσε μόνο να σώσει ένα γέρικο ελάφι. Μα για να το κάνει αυτό είχε τραυματίσει για πάντα μια νέα και υγιή τίγρη και είχανε πεθάνει από την πείνα τρία μικρά πανέμορφα τιγράκια. Τρία τιγράκια που δεν είχαν προλάβει ακόμη να δουν τις χαρές της ζωής. Είχε φερθεί τόσο απερίσκεπτα... Είχε καταστρέψει μία ολόκληρη οικογένεια.

Άκουσε βήματα να πλησιάζουν και σήκωσε το μικρό του κεφαλάκι. Είδε την τίγρη να το κοιτάζει πονεμένα.

«Καταλαβαίνεις τώρα τι έκανες;» του είπε με πίκρα

«Μα εγώ δεν ήθελα να κάνω κακό σε κανέναν» κλαψούρισε ο μικρός Τομ. «ήθελα μόνο να σώσω το δύστυχο ελαφάκι»

Η τίγρης αναστέναξε.

«Το ξέρω» είπε σκεπτικά «μα πρέπει να καταλάβεις, ότι τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο απλά όσο φαίνονται. Το ελάφι ήτανε γέρικο και είχε ζήσει τη ζωή του. Ο ρόλος του τώρα ήτανε να γίνει τροφή για άλλα ζωάκια, ώστε να μπορέσουν να ζήσουν και αυτά με τη σειρά τους.»

«Όταν είδα μία άγρια τίγρη να κυνηγάει ένα αδύναμο ελάφι δεν το σκέφτηκα αυτό.» κατηγόρησε τον εαυτό του ο Τομ

«Είσαι μικρός ακόμα. Μα είσαι ένα πανέξυπνο και παμπόνηρο γατάκι. Θα μάθεις μεγαλώνοντας ότι δεν γίνεται ποτέ να βοηθήσουμε κάποιον χωρίς να κάνουμε κακό σε κάποιον άλλον. Πριν κάνουμε κάτι πρέπει να σκεφτούμε ποιους θα βοηθήσει και ποιους θα βλάψει η πράξη μας. Συχνά βοηθάμε ζώακια που είναι σε δύσκολη θέση, απερίσκεπτα, μόνο και μόνο επειδή τα γνωρίζουμε και τα αγαπάμε. Και δε μας πειράζει που θα πληγωθούνε έτσι κάποια άλλα που δεν τα έχουμε δει ποτέ. Έχεις σκεφτεί όμως ότι αυτό είναι άδικο; Έχεις σκεφτεί πόσα πολλά πράγματα πρέπει να ξέρουμε για δύο ζώα πριν μπούμε ανάμεσα τους και γείρουμε την ζυγαριά προς το μέρος του ενός;»

«Δεν το είχα ξανασκεφτεί ποτέ αυτό. Γιατί ποτέ δε μου είχε τύχει να μου μιλήσει ένας αντίπαλος των φίλων μου. Τους σκεφτόμουν σαν εχθρούς απλά. Δεν είχα σκεφτεί ότι είναι και αυτοί ζωάκια σαν εμάς... Συγνώμη» Είπε ο μικρός Τομ και ξανάρχισε να κλαίει σκεφτόμενος πόσο ανόητα είχε φερθεί.

«Δεν χρειάζεται να κλαις» είπε η τίγρης χαϊδεύοντάς τον με την μουσούδα της.
«Τώρα είσαι λιγάκι πιο σοφός απ’ ότι χθες. Την επόμενη φορά που θα αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα θα είσαι πιο προσεκτικός, είμαι σίγουρη.»

«Τώρα όμως τα παιδάκια μου πρέπει να αναπαυθούν.» συνέχισε θλιμμένα « Πάω να τα μεταφέρω στο τελευταίο τους σπιτάκι» και άρχισε να περπατάει προς την σπηλιά της.

«Περίμενε, περίμενε! Θέλω να σε βοηθήσω κι εγώ!» φώναξε ο μικρός Τομ και έτρεξε δίπλα της.

Προχώρησαν μαζί και έθαψαν τα τρία τιγράκια δίπλα δίπλα σε ένα μέρος λίγο πιο πέρα από την σπηλιά. Είχε καταπράσινα δέντρα και πολλά χρωματιστά λουλούδια και μπορούσες από εκεί να χαζέψεις όλο το δάσος. Έπειτα έμειναν εκεί μιλώντας μέχρι που είδαν το πιο όμορφο και θλιβερό ηλιοβασίλεμα που είχε δει ο μικρούλης μας Τομ. Όταν βράδιασε για τα καλά, το αγριογατάκι αποχαιρέτισε την καινούρια του φίλη και της υποσχέθηκε ότι θα περνούσε να την βλέπει συχνά, και πήρε το δρόμο του γυρισμού.

Πλησιάζοντας στο ξέφωτο, ο Τομ θέλησε να βρει το ελάφι να του διηγηθεί την ιστορία του. Έψαξε για λίγη ώρα και τελικά το είδε. Το γέρικο ζώο ήταν γαλήνια ξαπλωμένο κάτω από μία πανύψηλη Κλαίουσα Ιτιά, δίπλα στο ποτάμι. Είχε ξαστεριά και το φως του φεγγαριού και των αστεριών το φώτιζαν. Ο Τομ το πλησίασε και τα λόγια της τίγρης ήρθαν αμέσως στο μυαλό του.

Το ελαφάκι, που νόμιζε ότι είχε σώσει είχε πεθάνει γαλήνια στον ύπνο του μια μέρα μετά.

Face the fear (Fates Warning)

2006-11-21T17:52:00.000+02:00

Here i am looking out looking in
my eyes are open my mind's closed tight
i believe i know i need to let go
and i know i'm wrong but i think i'm right
so i shut you out
and hear what i want to hear
and hide in my opinions
afraid to face my fear

There you are reaching in reaching out
your arms are open, your heart's closed tight
you believe you know you have to let go
and you think you won't
but you know you might
so you close your eyes
and pretend you're not here
and hide in your secrets
afraid to face your fear

And you close your eyes
i hear what i want to hear
and we hide in our suspicions
afraid to face the fear

And i shut you out
you pretend you're not here
and we hide in our loneliness
afraid to face the fear

Here we are looking in reaching out
together and alone
facing the fear we're afraid to show
facing the fear of letting go

It's been a bad day (Ένας χρόνος μετά...)

2006-11-08T23:23:00.000+02:00

Tώρα

2006-11-07T15:54:00.000+02:00

Θα ήθελα να ήμουν τυφλός. Να μην μπορώ να διακρίνω την κακία, την αδιαφορία, την λύπηση στα μάτια των ανθρώπων. Να μην με τρόμαζε η σκληρότητα μέσα σε ορισμένα βλέμματα. Να μην διέκρινα πίσω από ορισμένες ίριδες ωκεανούς. Να μην με ρούφαγε ο καθρέπτης του κενού, που κρύβεται μέσα σε ψυχές πανέμορφων ανθρώπων.

Θα ‘θελα να ‘μουν κουφός. Να μην ακούω τις κακίες τους. Δικανίες, λόγια χωρίς νόημα, κούφιες προτάσεις, ψεύτικοι όρκοι αιώνιας αγάπης. Με τρομοκρατούν συχνά οι λέξεις των ανθρώπων. Η γλώσσα τους, ένας όμορφος τρόπος να καμουφλάρουν τα ένστικτά τους, να τα περάσουν σαν ευγενή πνευματικά αγαθά. Σε αγαπώ (χρειάζομαι την ασφάλεια που μου προσφέρει η ύπαρξή σου), σε θέλω (έχω συσσωρευμένο σπέρμα, πρέπει να το φυτέψω), βοηθάω τους γύρω μου ανιδιοτελώς(η ματαιοδοξία μου απαιτεί να αισθανθώ χρήσιμος σε κάποιον. Δεν υπάρχω αλλιώς). Δεν θέλω πια να τους ακούω.

Θέλω να γίνω αναίσθητος. Να μην νιώθω ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Να μην πονάω όταν με καις, να μην καίγομαι όταν με χαϊδεύεις. Να μην αισθάνομαι τα δάκρυα, όταν κυλούν στα μάγουλά μου. Δε θέλω πια να το μαθαίνω, όταν κλαίω.

Θέλω να πεθάνει η γλώσσα μου. Τα φιλιά σου είναι πολύ γλυκά για να τα χάσω. Ο καφές μου πολύ πικρός όταν τον πίνω μοναχός μου. Κι αυτά τα μικρά μαργαριτάρια που συνεχίζουν να κυλούν στο μάγουλό μου, αυτές οι ρημαδιασμένες σταγόνες που μου δροσίζουνε τα χείλη, είναι αλμυρές π’ ανάθεμά τες. Και μου θυμίζουν το κορμί σου όταν έβγαινες από τα νερά του Αιγαίου και στέγνωνες στην αγκαλιά μου. Μα εγώ…

Εγώ δε θέλω να θυμάμαι πια το χθες. Γιατί ανοίγοντας τα μάτια μου δεν είναι πια εκεί. Μα όταν τα ξανακλείνω νάτο πάλι. Με στοιχειώνει. Ούτε το αυρίο θέλω να ονειρεύομαι γιατί μου κλέβει στιγμές από το τώρα.

Μα είμαι εδώ και είμαι αρτιμελής. Και όλες μου οι αισθήσεις λειτουργούν και ένας σωρός από αναμνήσεις φλερτάρει με τα αυριανά μου όνειρα. Και βλέπω και ακούω και μυρίζομαι και γεύομαι και ζω. Μα για πόσο ακόμη; Είμαι μία καλοκουρδισμένη μηχανή που φθείρεται μέρα με τη μέρα. Θα ατονήσουν οι αισθήσεις μου. Σιγά σιγά με το πέρασμα του χρόνου ή ξαφνικά κι απροειδοποίητα . Κι αύριο μπορεί να μην θυμάμαι πια. Όχι

Όχι, όχι, όχι! Φωνάξτε μου, βρίστε με, αγγίξτε με, κοιτάξτε με, αγαπήστε με, μισήστε με, μα κάντε το ΤΩΡΑ.

Αύριο μπορεί να είναι πολύ αργά.

Δεν θέλω να είναι αργά. Δεν θέλω…

Πάμε κατάληψη;

2006-11-03T13:37:00.000+02:00

- Πού πας;
- Στο σχολείο πάω βρε μάνα! Τι ερώτηση κι αυτή!
- Μα παιδάκι μου το σχολείο σας τελεί υπό κατάληψη
- Φυσικά, αφού αγωνιζόμαστε για έναν σκοπό
- Ναι αλλά η κατάληψη δημόσιου κτιρίου αποτελεί αδίκημα. Και μεγάλο μάλιστα
- Μα τι λες τώρα βρε μαμά. Δικαίωμά μας είναι! Αφού σε όλη την Ελλάδα το κάνουν! Όταν οι άλλοι απεργούν και διαμαρτύρονται στους δρόμους δεν λες ότι είναι κακό.
- Παιδάκι μου αυτό είναι διαφορετικό. Η απεργία και οι πορείες είναι συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα. Το να καταλαμβάνεις δημόσια κτίρια δεν είναι. Στο παρελθόν είχαν κινηθεί και εισαγγελείς.
- Άντε βρε μαμά με τις ηθικές σου βλακείες. Αφού θα είναι όλοι εκεί και θα είναι και ο Χ που ξέρεις πόσο πολύ μου αρέσει.
- Γλυκιά μου δεν το βρίσκω και τόσο σοφό να περνάς την ώρα σου μέσα σε έναν χώρο στον οποίο ύψιστη αρχή είναι οι έφηβοι που τον έχουν καταλάβει.
- Δε θα κάνουμε τίποτα κακό, απλά θα καθόμαστε, έχουμε καλό σκοπό λένε
- Μα κι αυτό κακό είναι τον κυνηγάτε με λάθος τρόπο…
- Υπερβολές, και τι θα γίνει δηλαδή; Θα μας σκοτώσουν; Θα μας βιάσουν; Άσε μας ρε μαμάκα. Σου λέω θα πάνε όλοι. Θα πάει κι ο Χ, θα είναι και τα κορίτσια. Θα τραβήξουμε και βιντεάκια να δεις πως θα περάσουμε, άντε γεια τώρα γιατί θα αργήσω!

Και κάπως έτσι ανάμεσα σε 8 εφήβους που παρανομούν, με την ευχή μας, κάποιοι παρανόμησαν λίγο παραπάνω…

Κι εμείς εδώ γεμίζουμε κυρα-κατίνες που το παίζουν δικαστές ψάχνοντας αθώους και ένοχους.

Και για άλλη μια φορά οι ρίζες του προβλήματος συνεχίσουν να αναπτύσσονται χιλιάδες μέτρα έξω από το οπτικό μας πεδίο.

Καλημέρα Ελλάδα

Πρωινός Καφές

2006-11-01T15:04:00.000+02:00

Ο καφές, αχνιστός ανέδιδε ένα υπέροχο άρωμα. Κάθισε στον καναπέ, και αγκάλιασε την κούπα με την παλάμη του. Η θερμότητά της του μετέφερε ένα ευχάριστο ρίγος κατά μήκος του χεριού καταλήγοντας στην σπονδυλική του στήλη. Τράβηξε ένα τσιγάρο από το νέο του πακέτο και έκλεισε τα μάτια καθώς το άναβε. Ο ήχος του χαρτιού που σιγοκαίγεται στις πρώτες ρουφηξιές, ακολουθούμενος από την γλυκιά καλημέρα της νικοτίνης προστέθηκαν στις απολαύσεις του Κυριακάτικου πρωινού. Σαν να μην έφταναν αυτά, λίγο πιο πέρα σε ένα μικρό γραφειάκι, κάθονταν εκείνη. Μπροστά σε έναν παλιό υπολογιστή, έπινε μία γουλιά καφέ και άναβε με τη σειρά της το πρώτο πρωινό τσιγάρο.

Δεν χόρταινε να την χαζεύει. Το βλέμμα της ήταν καρφωμένο στην οθόνη, καθώς τα δάχτυλα χτυπούσαν γρήγορα και ρυθμικά, χαρούμενα και ταυτόχρονα αποφασιστικά θα μπορούσες να πεις, πάνω σε ένα παλιό ταλαιπωρημένο πληκτρολόγιο. Είχε ακούσει πάρα πολλούς ανθρώπους να πληκτρολογούν, μα ο δικός της ήχος είχε κάτι πρωτόγνωρο. Θα τον αναγνώριζε παντού ακόμη και με κλειστά τα μάτια. Τον μάγευε αυτό το ρυθμικό κλικ κλακ που ακούγονταν καθώς έβλεπε τα χέρια της να κινούνται επιδέξια και αδιάκοπα πάνω στα πλήκτρα. Όπως τον μάγευαν τα μεγάλα μαύρα μάτια της, προσηλωμένα στην μέχρι πριν από λίγο λευκή σελίδα, ελαφρά γουρλωμένα, σαν έκπληκτα. Έβλεπε μια στιγμιαία λάμψη μέσα τους κάθε φορά που της ερχότανε κάποια καλή ιδέα για την επόμενη φράση της. Και έτσι, φράση - φράση, λιθαράκι – λιθαράκι, θα έχτιζε ένα ακόμη από τα κείμενά της. Αδημονούσε να το διαβάσει κι αυτό, να κλείσει άλλο ένα κομμάτι της μέσα του.

Πάνω που σκέφτονταν πόσο πολύ του άρεσε να μπορεί να την παρατηρεί ενώ έγραφε, ο ήχος των πλήκτρων έγινε ταχύτερος και λιγάκι αργότερα σταμάτησε. Το πρόσωπό της φωτίζονταν από ένα χαμόγελο. Ακολούθησαν κάποια απαλά κλικ από το ποντίκι. Ελάχιστα λεπτά αργότερα το νέο της ποστ θα ήταν δημοσιευμένο στο blog της. Τον πλησίασε χαμογελαστή και ένα απαλό φιλί προσγειώθηκε στα χείλη του. Θα κατέβαινε να φέρει εφημερίδες για να διαβάσουν παρέα. Θα κάθονταν όπως κάθε Κυριακή, αγκαλιά στον καναπέ, διαβάζοντας ο καθένας την δική του, συναγωνιζόμενοι ποιος θα βρει τα ομορφότερα άρθρα να διαβάσει στον άλλο. Του άρεσε να της μαθαίνει πράγματα που ανακάλυψε, όσο και το να μαθαίνει από αυτήν. Μια διαρκής αλληλεπίδραση σε όλους τους τομείς. Της μίλαγε για τον εγκέφαλο και την άκουγε να του μιλάει για την συγγραφή. Την ενημέρωνε ότι την αγαπούσε για να πληροφορηθεί λίγο αργότερα ότι εκείνη τον λάτρευε. Κάπως έτσι. Σαν δυο μπόμπιρες που ανακάλυπταν τον κόσμο μαζί. Σαν έρωτας.

Η πόρτα έκλεισε. Πήρε την κούπα του και ένα νέο τσιγάρο και όρμισε στον υπολογιστή. Τι να έγραφε άραγε τόση ώρα; Άναψε το τσιγάρο, άνοιξε τον browser.Ήπιε μια γουλιά καφέ, η σελίδα φόρτωσε. Μια τζούρα, μία βαθειά ανάσα, κάτι από αγωνία οι σφυγμοί ελαφρά ανεβασμένοι και το διάβασμα αρχίζει.

ΠΡΩΙΝΟΣ ΚΑΦΕΣ

Μόλις ξύπνησες μικρέ μου τεμπελάκο. Δε θυμάμαι αν στο έχω πει αλλά τρελαίνομαι να σε παρακολουθώ. Έχεις ακόμη αυτό το αγουροξυπνημένο βλέμμα και μια μικρή τσίμπλα στο μάτι. Πόσο αστεία περπατάς όταν είσαι νυσταγμένος! Μα να ‘σαι βγαίνεις επιτέλους από το μπάνιο και μου χαμογελάς. Μόλις μου έδωσες ένα φιλάκι στο μάγουλο. Καλημέρα, μου ψιθύρισες μα απάντηση δεν πήρες. Είμαι βλέπεις αφοσιομένη σε αυτό το ποστάκι που πάω στοίχημα ότι καίγεσαι να μάθεις τι λέει. Κι όμως χαμογελάς κατεργάρη. Ξέρεις ότι την καλημέρα μου στην γράφω εδώ.

Ανάβεις το πρώτο τσιγάρο και ζηλεύω την έκφραση ευτυχίας στο πρόσωπό σου. Θα ανάψω ένα κι εγώ. Να, για να μάθεις! Με παρατηρείς εδώ και ώρα και νομίζεις ότι δεν το έχω καταλάβει, αλλά αυτό που δεν ξέρεις είναι ότι κι εγώ με τη σειρά μου όλο κλεφτές ματιές σου ρίχνω. Ποιόν μαγικό συγγραφέα διαβάζεις πάλι; Τι ομορφιές περνούν από το κεφάλι σου; Γιατί μου χαμογέλασες τώρα; Σκέφτηκες κάτι ή ήταν απλά για να μου κλέψεις το χαμόγελο που δεν κατάφερα να μην σου ανταποδώσω; Μίλα καθαρματάκι μου, ξέρασέ τα όλα. Γιατί μπήκες έτσι στη ζωή μου και άρχισες να κλέβεις αγκαλιές, χαμόγελα και υποσχέσεις αγάπης; Από πού αντλείς την ευτυχία που μου χαρίζεις τόσο απλόχερα; Δε λυγίζεις εύκολα λοιπόν έ; Τίποτα δεν θα μου πεις. Καλά λοιπόν, ακλόνητη κι εγώ συνεχίζω το γράψιμο. Δε σε γράφω μα σου γράφω καρδούλα μου γιατί η παρουσία σου με κάνει να θέλω να φωνάξω. Κάθεσαι εκεί στον καναπέ, μυστηριώδης, και με παρατηρείς με ύφος παιδιού, σαν να με βλέπεις για πρώτη φορά.

Ξέρεις άραγε πόσο με τρελαίνει να με παρατηρείς ενώ γράφω; Να σε παρατηρώ ενώ διαβάζεις; Πόσο μαγικό είναι να έχεις βρει έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορείς να βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο και κάνοντας διαφορετικά πράγματα, να διατηρείται η αίσθηση ότι περνάτε το πρωινό σας μαζί! Αυτή η μυστήρια αίσθηση συντροφικότητας κάτι τέτοιες χειμωνιάτικες μέρες με σαγηνεύει όσο τίποτε άλλο. Ζεις την ζωή σου δίπλα σε έναν άνθρωπο που ζει την δική του, δεν παρεμβαίνεις, μήτε κι αυτός. Μα όταν θες να ξαποστάσεις, κάνεις μια παύση, κοιτάς και εμπνέεσαι από τις ομορφιές που δημιουργεί ο άλλος δίπλα σου, από την απλότητα μέσα στην οποία βρίσκει την χαρά της ύπαρξης. Κι έτσι μοιραία, γίνεται ο ένας μούσα του άλλου. και τα κομμάτια του χαρακτήρα και της ζωής σας αρχίζουν να συνδέονται μεταξύ τους, για να συνεχίσουν την περιστροφή τους ενωμένα, δημιουργώντας μία θαυμαστή ελικοειδή σπείρα. Σαν τις χρωμοσωμικές αλυσίδες του DNA. Σαν την πεμπτουσία της ζωής. Σαν έρωτας.

Μάτια που χωρίζονται, καρδιές που συναντιούνται

2006-10-20T15:18:00.000+03:00

Η νύχτα είναι παγερή, μα για πρώτη φορά εδώ και αρκετές ημέρες ο ουρανός είναι ξάστερος και μυρίζει χειμώνα. Σε έναν παμπάλαιο σιδηροδρομικό σταθμό, ταξιδιώτες, υπάλληλοι και ζητιάνοι προχωρούν πέρα δώθε, βιαστικοί. Δεν είναι πάντα εύκολο να ξεχωρίσεις ποιος είναι τι, εκτός και αν προσέξεις το βλέμμα στα μάτια τους. Γιατί του άρεσαν τόσο πολύ οι σταθμοί; Το είχε ξεχάσει τον τελευταίο καιρό, μα σήμερα θυμήθηκε πόσο απολάμβανε να βλέπει ανθρώπους να έρχονται και να φεύγουν, να ξεκινούν και να τερματίζουν ταξίδια. Ανθρώπους που δεν φοβούνται τις διαδρομές. Είχε πάντα τάσεις φυγής και τα ταξίδια του έδιναν μία αίσθηση ελευθερίας. Όχι μόνο τα δικά του, μα και των άλλων. Όταν έβλεπε ταξιδιώτες θυμότανε τον εαυτό του. Ταξίδευε συνήθως μοναχός, με κάποιο βιβλίο στο ένα χέρι, γραμμένο από ανθρώπους που είχαν ταξιδέψει περισσότερο από αυτόν, τσιγάρο η καφέ στο άλλο, και μια γαλήνη στα μάτια. Έκλεινε και το κινητό, να μην τον ενοχλήσουν. Αυτές οι στιγμές ήταν μοναχά δικές του. Και πριν ξεκινήσει, μα και όταν έφτανε, έπινε πάντα έναν καφέ στο σταθμό. Μόνος του, σιωπηλός παρατηρητής ανθρώπων στις ομορφότερες στιγμές τους.

Σήμερα δεν ταξίδευε. Σήμερα αποχαιρετούσε. Δεν την είχε γνωρίσει παρά μόνο λίγες μέρες πριν, μα ήταν σαν να την ήξερε χρόνια. Οι αποστάσεις τον κυνηγούσαν διαρκώς, κι έτσι σήμερα εκείνη έπρεπε να φύγει. Έφτασαν στον σταθμό μία ώρα νωρίτερα και αποφάσισαν να την περάσουν πίνοντας έναν αποχαιρετιστήριο καφέ. Δεν θα παρατηρούσε τον κόσμο σήμερα γιατί όλος ο κόσμος καθότανε απέναντι του και τον κοίταζε στα μάτια. Σε λίγο θα τους χώριζαν εκατοντάδες χιλιόμετρα μα τώρα τους χώριζε μοναχά ένα μικρό τραπεζάκι. Δεν μίλησαν πολύ αλλά κοιτάζονταν συνέχεια. Η σιωπή επέτρεπε στα βλέμματα ν’ αγγίζονται στενότερα. Κι αυτά τα δύο βλέμματα ήταν σαν να περίμεναν μια ολόκληρη ζωή για να πέσουν τυχαία το ένα πάνω στο άλλο. Αυτά τα δύο βλέμματα είχανε πολλά να πουν. Μα τώρα, τι κι αν αυτός θα ορκίζονταν πως κάθισαν πριν από ένα λεπτό, η ώρα είχε κιόλας περάσει.

Με βαριά βήματα και με μισή καρδιά προχώρησαν αργά προς τις αποβάθρες. Της έδωσε χαρτομάντιλα για το δρόμο. Όχι για τα δάκρυα αλλά για το συνάχι που είχαν και οι δύο, το μοναδικό στοιχείο ρεαλισμού που υπήρχε αυτές τις υπέροχα ρομαντικές ημέρες. Έμειναν αγκαλιασμένοι μέχρι το τελευταίο λεπτό κι έπειτα αυτή ανέβηκε στο τρένο που θα την έπαιρνε μακριά του. Αυτός ακουμπισμένος σε ένα πεζούλι την κοίταζε. Το πρόσωπό της ήταν υπέροχο με το παράθυρο του τρένου για κάδρο. Σαν φωτογραφία. Σαν νοερή φωτογραφία θα την κράταγε αυτή την εικόνα, όχι για να την δείχνει στους φίλους του, μα για να την ξαναφέρνει στο μυαλό του κάθε φορά που θα χρειάζονταν ένα τσίμπημα ομορφιάς στην ζωή του.

Οι πόρτες του τρένου έκλεισαν κι αυτοί κοιτάζονταν ακόμη. Μα σε αντίθεση με άλλους αποχωρισμούς, εδώ δεν υπήρχε θλίψη στα πρόσωπα. Όλο αυτό ήτανε απλώς το τέλος μιας υπέροχης αρχής. Τα πάντα ξεκίναγαν τώρα. Αυτές οι στιγμές σε έναν βρομερό σταθμό του τρένου ήτανε στιγμές σταθμός για την ζωή του. Τα βαγόνια άρχισαν να χάνονται το ένα μετά το άλλο. Έφερε στην μύτη του το λαστιχάκι των μαλλιών που της είχε ζητήσει να του αφήσει, και παρόλο το συνάχι, μέθυσε ξανά από το άρωμά της. Τα χείλη του μειδίασαν. Τα μάτια του πλημμύρισαν από ελπίδα.

«Καλώς ήρθες στον κόσμο μου» σκέφτηκε. Και το χαμόγελό του πλάτυνε.

«Καλό μας ταξίδι»

A pleasant shade of Gray

2006-09-27T09:39:00.000+03:00

Επιτέλους.

Επιτέλους βρέχει. Γκρίζα σύννεφα παντού, η μέρα αρχίζει μα το σκοτάδι παραμένει. Η μυρωδιά της υγρασίας, ο ήχος του νερού, πλημμυρίζουν το χώρο. Βρεγμένα μαλλιά κολλάνε στο πρόσωπο. Βρεγμένα ρούχα αγκαλιάζουν το σώμα. Κι εγώ σ’ ένα μικρό, παλιό, σάπιο μπαλκόνι, σε μια τεράστια, παλιά και λιγδιασμένη πόλη, βλέπω, ακούω, αισθάνομαι, μυρίζω, γεύομαι, χορεύω στη βροχή. Πανδαισία για όλες τις αισθήσεις.

Βρέχει, επιτέλους βρέχει. Το παλιό, βρόμικο τσιμέντο που γεμίζει την πόλη χάνει κάθε ίχνος ασχήμιας. Δένει με το γκρίζο του ουρανού και αποκτά μια ομορφιά θλιβερή, μελαγχολική και μαύρη. Δικιά μου. Σαν ασπρόμαυρη φωτογραφία. Αποχρώσεις του γκρίζου παντού. Πάρα πολλές, εκατοντάδες ίσως, μα έχουν όλες κάτι από γκρι. Comptine d’ un autre ete – l’ après midi . Σαν τα μελαγχολικά βαλς της Amelie που ξεχύνονται από τα ηχεία μου. Σαν τις εκφάνσεις της ζωής.

O χρόνος ξέρει καλά τη δουλειά του και συνεχίζει να κυλάει. Στους ρυθμούς των βαλς, σήμερα η βροχή τον συνοδεύει. Οι δρόμοι πλένονται, τα σκουπίδια κυλούν και παρασέρνονται απ’ το νερό. Δεν υπάρχουν αμαρτίες που δάκρυα δεν μπορούν να τις ξεπλύνουν. Και σήμερα ο ουρανός είναι δακρυσμένος. Ταιριάζει με τον δικό μου. Θυμίζει παλιά ταξίδια που έκανα, όταν η ζωή μου είχε νόημα γιατί την μοιραζόμουν. Θυμίζει κρύο και μυρωδιά θάλασσας, βροχή και αέρα ένα κρύο βράδυ σε ένα σάπιο ferry boat, σε μια μεταμεσονύκτια πλεύση προς το Αντίριο. Θυμίζει άφιξη στα Γιάννενα, με μια αγκαλιά και μια καθαρή πετσέτα να περιμένουν. Ζεστά σερμπέτια, ζεστά φιλιά και ρακόμελο πικάντικο θυμίζει. Χιλιάδες πράγματα δικά σου, από τα μεγαλύτερα μέχρι τα πιο μικρά. Μα τούτο, το ένα, το πιο απλό απ’ όλα, η βροχή... Ήταν πάντοτε δικό μου. Δική μου συντροφιά, το δώρο που έφερνα μαζί μου όταν ερχόμουν, η μόνη ομορφιά που έμεινε μαζί μου όταν έφυγες. Και η μοναξιά πάντα ελαφραίνει όταν βρέχει. Γιατί έχω τον καιρό στο πλάι μου. Και τέτοιες μέρες, όταν κοιτάς έξω, βλέπεις τον κόσμο που άφησες. Τον δικό μου κόσμο.

Η πόλη ξυπνάει. Οι άνθρωποι περπατούν στους δρόμους, μα επιτέλους δεν έχουν ηλίθια χαμόγελα στα χείλη. Μερικο , λίγοι, πολύ λίγοι, χαμογελούν μελαγχολικά. Περπατούν γρήγορα, είναι σοβαροί, και για μία φορά στην ζωή τους κοιτάζουν χαμηλά. Είναι τόσο πολύ όμορφοι σήμερα... Πανέμορφοι. Τους βλέπω και αναρωτιέμαι πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος αν είχαμε τη σοφία να κοιτάμε πάντα χαμηλά. Δεν έχει σημασία. Κάποτε ήμουν βλάκας, μικρός και αλαζονικά ευτυχής. Είχαν πει τότε για μένα: «Μίλα στο Γειτωνάκο. Ο Γείτωνας είναι σοφός». Από τότε έπαθα πολλά. Από τότε έμαθα πολλά. Τους ξαναβρήκα και τους το είπα. Μάλλον περισσότερα απ’ όσα θα πρεπε είχα μάθει. Γιατί τώρα πια δε μου μιλούν. Δεν είμαστε έτοιμοι να ξέρουμε πολλά. Δεν είμαστε έτοιμοι να νιώθουμε πολλά. Μήτε να κοιτάμε χαμηλά είμαστε έτοιμοι. Να ‘ναι καλά η βροχή. Που μας το θυμίζει πού και πού.

Happy End

2006-09-22T15:10:00.000+03:00

Tελικά

Είναι μύθος.

Αν είναι ευτυχισμένο,

Aπλώς δεν έγινε ακόμη,

Τέλος

Χωρίς τίτλο

2006-09-22T10:15:00.000+03:00

Υπάρχει ένας άντρας. Ψηλός, αδύνατος, μικρός.
Και μια γυναίκα. Μια όμορφη γυναίκα.
Μία συνάντηση τους φέρνει κοντά.
Γνωρίζονται, αγαπιούνται, κάνουν έρωτα, μεγαλώνουν μαζί.
Ζουν μαζί. Για πολύ καιρό.
Υπάρχουν και άλλοι γύρω τους, μα εκείνος δεν τους βλέπει.
Πιστεύει ότι είναι οι δυο τους μόνο, και όλοι οι άλλοι έξω.
Εκείνη όμως βλέπει γύρω της.
Δεν είναι μόνοι τους, ο κόσμος είναι ακριβώς δίπλα.
Αρκεί ένα μικρό βήμα για να πάει.
Και πηγαίνει.
Στην αρχή δειλά, κρυφά, για να μην την καταλάβει.
Βηματισμοί ακέραιοι, σίγουροι. Όλη η ευθύνη πάνω της.

Αλλά εκείνος συνεχίζει να την αγαπά.
Και να την εμπιστεύεται.

Και είναι ακόμα σίγουρος ότι οι δυο τους συνεχίζουν να είναι μόνοι.
Μια μέρα ξυπνά και ανοίγει το παράθυρο.
Την βλέπει να στέκεται έξω χαμογελαστή.
Είχε μόλις περάσει για άλλη μια φορά κρυφά την πόρτα.
Θέλει να της μιλήσει, μα είναι μακριά της.
Αλλά δεν θα μπορούσε να της μιλήσει άσχημα.
Το μόνο που θα ήθελε να τη ρωτήσει είναι τι είδε έξω.
Όταν επιστρέφει τη ρωτά.
Η πόρτα κλείνει πίσω της.
Εκείνη δεν απαντά, μα του λέει μόνο όσα θα ήθελε να ακούσει.

Αλλά εκείνος συνεχίζει να την αγαπά.
Και να την εμπιστεύεται.

You just don't remember

2006-09-21T05:25:00.000+03:00

"It was you, it was me,
And we would last forever.
Any fool could see,
that we wereMeant to be
Without you, there is no meaning to My life.
You're gone and it cuts me likeA knife.
How could you leave me?

Why did you turn away,
Let your love fade away
and die.
You became so cold,
you made me feel so old.

When you left, you broke my heart
And just to see.
How many pieces there would be,
After you leave me.

You don't remember,
I'll never forget
You just don't remember,
I'll never forget

Για κάθε απειροελάχιστα πιθανή συγκυρία

Σε κάθε διάττοντα αστέρα

Σε κάθε άγνωστο Θεό

Με κάθε κομμάτι της καρδιάς μου

Δεν αντέχω άλλες προσευχές.

Τα βλέφαρα βαραίνουν

Όσο κι αν την έχω ανάγκη αυτή την αγκαλιά,

Στ' αποψινά μου όνειρα

Μην τολμήσεις να με βρεις.

Καληνύχτα

Διάλογοι

2006-09-11T16:23:00.000+03:00

-Νομίζεις δηλαδή ότι πέτυχες κάτι με το να αυτοδιαγραφείς και να ξαναεγγραφείς στο Τριαγώνια;
-Κοίταξε, το σκεφτόμουν πολύ καιρό τώρα, είχα την ελπίδα ότι με το να ξεκαθαρίσω πράγματα που δεν πηγαίνουν καλά στη ζωή μου θα λυτρωθώ από την άσχημη περίοδο που περνώ αυτόν τον καιρό.
-Και, λυτρώθηκες;
-Προφανώς όχι. Ο λόγος που δεν μπορούσα να συμμετέχω ενεργά στο Τριαγώνια φυσικά και δεν ήταν αυτός που ανέφερα στο post της αποχώρησής μου. Και, μαζεύτηκαν τόσα πολλά, που...
-Που;
-Που άρχισα να ρίχνω ευθύνες παντού. Να με ενοχλούν τα πάντα. Τα ορθογραφικά λάθη των bloggers, οι απανταχού blogoγειτονιές, οι σχέσεις μεταξύ τους...
-Και γιατί δεν το συζήτησες με τα άλλα δύο μέλη, προτού αποχωρήσεις;
-Γιατί ήμουν σίγουρος ότι δεν θα βγάζαμε άκρη. Είμαι τόσο άσχημα αυτόν τον καιρό που και το πιο απλό θέμα συζήτησης με τσιτώνει.
-Θέλεις λίγο να μου πεις γιατί είσαι άσχημα;
-Ε, η εξεταστική, τα προσωπικά μου... αυτά.
-Και νομίζεις πως είσαι ο μόνος που έχει αυτόν τον καιρό προβλήματα με την εξεταστική και... τι άλλο μου είπες; Α, ναι, τα προσωπικά.
-Φυσικά και όχι.
-Οπότε, όποιος έχει προσωπικά προβλήματα, να αποχωρεί από το blog του, και να νομίζει πως έτσι θα διορθωθούν.
-Σε παρακαλώ, δεν είναι έτσι...
-Έτσι είναι, Στάσυμ. Λοιπόν, πήγαινε πίσω στο Τριαγώνια, και δες το λίγο διαφορετικά.
-Μα, θα με δεχτούν πίσω;
-Τι είναι δηλαδή το Τριαγώνια, καμιά περίεργη μυστική οργάνωση που θέλει ειδικές διαδικασίες για την αποδοχή των μελών της;
-Όχι, αλλά...
-Καλή επιστροφή.
-Καλώς σας βρήκα.

Πόσο πάει;

2006-09-09T19:57:00.000+03:00

Η ώρα είναι 5:30 μμ. Κατηφορίζω στην Αγγελάκη η οποία είναι ήδη κλειστή και έχουν αρχίσει να γίνονται οι προετοιμασίες για την σημερινή πορεία. Στο αριστερό πεζοδρόμιο μετράω 7 αστυνομικά λεωφορεία. Στα δεξιά έχουν αρχίσει να μαζεύονται οι Αστυνομικές δυνάμεις. Άλλοι με μπλε και άλλοι με πράσινες στολές κάθονται στα πεζούλια ενώ μπροστά τους έχουνε ακουμπήσει τον εξοπλισμό. Κλείνω λίγο το οπτικό μου πεδίο και βλέπω πλέον μια σειρά από λευκά κράνη, γκλομπ, ασπίδες και αλεξίσφαιρα. Στο κέντρο του δρόμου αγκαλιασμένοι, χαμογελαστοί φοιτητές και φοιτήτριες πηγαίνουν προς το σημείο συγκέντρωσης για την έναρξη της πορείας. Προχωρώντας λίγο πιο κάτω, βλέπω άλλα 8 λεωφορεία και ήδη έχουν αρχίσει να μου φαίνονται πάρα πολλά για ένα οικοδομικό τετράγωνο. Στρίβω κάτω στην λεωφόρο Στρατού(όνομα και πράμα σήμερα) και βλέπω άλλα 25 πριν σταματήσω το μέτρημα....

Πιάστηκε η καρδιά μου, ανέβηκαν οι παλμοί μου, με έπιασε ένα σφίξιμο στο λαιμό. Εικόνες από παλιότερες πορείες άρχισαν να ξαναπερνούν μπροστά απ’ τα μάτια μου. Τι θα γίνει πάλι απόψε; Πόσα περιστατικά ωμής, εν ψυχρώ βίας θα έχουμε; Πόσες συγκρούσεις μεταξύ πολιτών και δυνάμεων καταστολής; Μεταξύ ανθρώπων και ανθρώπων; Πόσους «ελαφρά τραυματισμένους» θα μετρήσουμε στο τέλος της βραδιάς; Πόσους βαριά; Πόσα κεφάλια ανθρώπων θα ανοίξουν σήμερα; Πόσα χτυπήματα από γκλομπ θα έχουν δεχθεί; Πόσοι αστυνομικοί θα πληρωθούν και πόσα σπίτια θα κλείσουν; Πόσοι ξύπνησαν σήμερα, απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, με μικρές χαρές και μικρά προβλήματα σαν εμένα; Πόσοι δεν θα γυρίσουν το βράδυ σπίτι τους;Που θα ξυπνήσουν αύριο; Σε ποιό νοσοκομείο, σε ποιό κρατητήριο, σε ποια μονάδα εντατικής θεραπείας; Πόσες μητέρες θα κλάψουν; Πόσοι ερωτευμένοι θα δουν ότι πιο πολύτιμο έχουν στον κόσμο,τον άνθρωπό τους, αιμόφυρτο και δεν θα μπορούν να κάνουν τίποτα; Πόσοι άνθρωποι δεν θα λυπότανε ακόμα και ένα πληγωμένο γατάκι στο δρόμο; Γιατί δεν θα το σκεφτούν αυτό όταν θα κατεβάζουν το οπλισμένο χέρι τους πάνω σε ένα ακάλυπτο, ανθρώπινο κεφάλι;

Σήμερα θα μιλήσει ο πρωθυπουργός. Σήμερα θα μάθουμε τι μας επιφυλάσσει το αύριο. Σήμερα θα αντιδράσουμε σε αυτό. Κάποιοι θα τραυματιστούν, και κάποιοι θα πλουτίσουν. Και τα ερωτήματα αρχίζουν να με βομβαρδίζουν και πάλι. Πόσοι «δημοσιογράφοι» δεν θα αφήσουν ούτε για ένα δευτερόλεπτο την κάμερα βοηθώντας κάποια άτυχη κοπέλα που θα ποδοπατείται (η θα ξυλοκοπείται), για να εισπράξουν αύριο μία χοντρή επιταγή; Πόσοι γιατροί θα ζητήσουν φακελάκια για να την χειρουργήσουν μετά; Πόσο συνάλλαγμα θα αφήσουν τα άτυχα σημερινά θύματα σε αυτήν την πόλη; Πόσοι Αστυνομικοί θα ήθελαν να είναι από την άλλη πλευρά της πορείας αλλά δεν το κάνουν για να μην χάσουν την δουλεία τους; Πόσοι διαδηλωτές δεν θα ήθελαν να είναι στην πορεία, αλλά πρέπει να πρωτοστατήσουν για λόγους image; Πόσοι είναι «αληθινοί» και πόσοι είναι απλές πουτάνες, που ξεπουλιούνται παίζοντας αυτούς τους ρόλους σήμερα, για λίγα χρήματα ή για μια «δημόσια εικόνα» και λιγάκι δόξα; Για μία καλύτερη θέση στο Αστυνομικό σώμα ή στις φοιτητικές κομματικές παρατάξεις; Και ποιοι στην ουσία κρύβονται πίσω από τις συγκρούσεις που θα γίνουν; Απλοί πολίτες ή μήπως το γνωστό πεντάγωνο: γνωστοί/άγνωστοι-αστυνομία-εφοπλιστές-ΜΜΕ-πολιτικοί;

Γιατί συμβαίνουν κάθε φορά όλα αυτά; Για ποιες αξίες; Είναι ή δεν είναι η Ανθρώπινη Ζωή το μόνο πράγμα που έχουμε, το μόνο πράγμα που δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε, το μόνο πράγμα που αν χάσουμε, όλα τα άλλα παύουν να υπάρχουν; Είναι ή δεν είναι η Ανθρώπινη Ζωή η υπέρτατη αξία; Πόσο την κοστολογείτε; Πείτε μου. Θέλω να ξέρω πόσο πάει. Αλήθεια σας λέω. Αν μπορούμε έστω και να εξαγοράσουμε την ανθρωπιά σας, θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε. Τι σκατά και ΠΟΣΑ θέλετε να μαζέψουμε και να σας δώσουμε για να προσπαθήσετε να καταστρέψετε λίγες ζωές λιγότερες αυτή τη φορά;

Καλή συνέχεια...

2006-09-07T20:32:00.000+03:00

Με αυτό το τελευταίο μου post θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον Ισοβίτη και το Γείτωνα για το blogάκι που διατηρούμε το τελευταίο δίμηνο. Τον τελευταίο μήνα, αν και μου δόθηκε πολλές φορές η ευκαιρία να γράψω κάποιο post, δεν είχα την απαραίτητη διάθεση να συντάξω τις σκέψεις μου σε κείμενο. Άλλωστε πάντοτε προτιμούσα να χρησιμοποιώ διάφορους και διαφορετικούς τρόπους έκφρασης.
Έτσι κρίνω ότι δεν υπάρχει λόγος να βρίσκομαι άλλο σε αυτή τη μικρή γειτονιά που δημιουργήσαμε. Καλή συνέχεια στους δυο σας, υπόσχομαι ότι θα επανέρχομαι με comments σε post δικά σας, αλλά και φίλων από τη blogoγειτονιά.

Ανοήτων χαρτογράφησις

2006-09-06T22:58:00.000+03:00

Αγαπητοί και πανέξυπνοι αναγνώστες μου, έχετε σκεφτεί ποτέ πόση δύναμη ασκούν πάνω μας οι ηλίθιοι; Εάν νομίζετε πως θα μπορείτε να τους αποφεύγετε πάντοτε, τότε θα σας επιστήσω την προσοχή και θα σας αναφέρω πως η κοινωνία και ο κόσμος γενικότερα βρίθει από βλάκες, ηλίθιους, ανώριμους και πνευματικά παράλυτους ανθρώπους. Μια βόλτα στην πόλη εξάλλου θα σας πείσει για τα γραφόμενά μου και για το γεγονός πως αυτή η υπερ-συγκέντρωση νοητικής ανικανότητας δεν μπορεί παρά να έχει αρνητικό αντίκτυπο και σε εμάς τους απλούς, καθημερινούς, ιδιαιτέρως ευφυείς ανθρώπους.

Όλοι αυτοί λοιπόν που χρησιμοποιούν τον εγκέφαλό τους ως έρμα για να μην παίρνει ο αέρας το κεφάλι τους, διαβρώνουν και καταστρέφουν συστηματικά την δική μας ζωή. Ας μη γελιόμαστε: Η μάστιγα της επάρατης βλακείας δεν περιορίζεται μόνο στον κύκλο των αγνώστων αλλά επεκτείνεται και στους γνωστούς, στους φίλους ακόμα και στους συγγενείς. Σε αυτό το γεγονός μάλιστα οφείλεται και η ιδιαίτερη αρνητική επίδραση που αναφέραμε πιο πάνω, αφού κανείς δεν πιστεύει ή δεν θέλει να πιστέψει πως ο συνάνθρωπός του είναι γνησίως βλάκας, ένας βλάκας με περικεφαλαία που περιφέρεται ως άχθος επί της Γης. Αυτή η άρνηση αντίληψης της πραγματικότητας (κυρίως για λόγους συμπόνιας θέλω να πιστεύω) μας φέρνει κάθε φορά προ εκπλήξεων μιας και δεν μπορούμε να πιστέψουμε πως το ίδιο άτομο είναι «ικανό» για συνεχόμενες πράξεις ανόθευτης ηλιθιότητας. Κάθε φορά με νουθεσίες και συμβουλές τον φέρνουμε στο σωστό δρόμο μόνο και μόνο για να κυλιστεί στο βούρκο της ανοησίας την επόμενη κιόλας στιγμή, και εμείς να απογοητευτούμε για όλη την ενέργεια που ξοδέψαμε, τις ελπίδες που εναποθέσαμε και το χρόνο που χάσαμε μαζί του αλλά και να υποστούμε τις άμεσες συνέπειες που έχει η βλακεία επάνω μας. Όμως ποιος μπορεί να αντισταθεί σε αυτά τα μάτια, τα μεγάλα και στρογγυλά (σαν του ροφού) όταν μας κοιτάνε με απορία και μας ρωτάνε για το ποιο είναι το λάθος και μας ενημερώνουν ταυτόχρονα ότι όλα έγιναν σωστά και στο κάτω-κάτω το λάθος είναι δικό μας… Ο Ηλίθιος είναι και αξιωματικά αλάνθαστος.

Το αποτέλεσμα λοιπόν όλων αυτών μπορεί να συνοψιστεί σε μια παρομοίωση: Στη δημοκρατία των τυφλών, ο μονόφθαλμος θα πάρει τα … μου !

Όνειρα γλυκά

2006-09-06T06:52:00.000+03:00

Για χρόνια τώρα το βλέμμα κενό,
Στυλωμένο σε σκέψεις μακρινές.
Προσπερνα τις εικόνες, το πληγώνουν.
Αποφεύγει τα όνειρα.Δεν κράτησαν ποτέ

Πολύ μικρό για να ζει με αναμνήσεις
Πολύ μεγάλο για εφηβικές επιθυμίες
Πλανάται κάπου ανάμεσα χαμένο
Πολύ νωρίς, πολύ αργά, λες κι έχει σημασία.

Γι’ άλλη μια φορά βαραίνει, κουρασμένο
Γι’ άλλη μια φορά σκοτώθηκε η ώρα
Στο παράθυρο διακρίνει φώς, ξεμένει από νύχτα
Μην έχοντας που να πιαστεί, και πάντα άδειο
Σβήνει και πάλι, καρφωμένο στο κενό.
Και πάλι ματωμένο.

Καληνύχτα σας

Κατερίνα

2006-09-05T03:59:00.000+03:00

Το αμάξι άρχισε σταδιακά να κόβει ταχύτητα μέχρι που ακινητοποιήθηκε εντελώς. Λίγο μπροστά του, στη μέση του δρόμου ήταν ξαπλωμένο ένα γατάκι. Δεν πρέπει να ήταν πάνω από 2 μηνών, πανέμορφο και κατάμαυρο με μεγάλα εκφραστικά μάτια, έμοιαζε να απολαμβάνει ευτυχισμένο τον ήλιο του πρωινού . Ο οδηγός, γύρω στα τριάντα, φαίνονταν εξαιρετικά βιαστικός. Μάλλον πήγαινε στη δουλειά. Μαρσάρισε δύο τρείς φορές μα το γατάκι καθότανε και κοίταζε το αυτοκίνητο ατάραχο.

Η πίεση πάνω στο φρένο μειώθηκε και το αυτοκίνητο άρχισε να τσουλάει στην κατηφόρα. Το γατάκι άρχισε να χάνεται κάτω από τον προφυλακτήρα και στη συνέχεια το κατάπιε ο τεράστιος όγκος του αμαξιού. Το αμάξι συνέχισε να κατηφορίζει και το γατάκι συνέχισε να παραμένει ακίνητο, μα κάπου στο ενδιάμεσο τρόμαξε και προσπάθησε να τρέξει προς τα δεξιά. Η ρόδα, γιγαντιαία σε μέγεθος μπροστά στο άμοιρο πλασματάκι, το πέτυχε, το αιχμαλώτισε πάνω στην άσφαλτο και περισσότερα απο εφτακόσια κιλά πέρασαν απο πάνω του. Οι αναρτήσεις και η αναισθησία του νέου έκαναν καλά την δουλειά τους και έτσι συνέχισαν την πορεία τους παρέα, με ολοένα και αυξανόμενη ταχύτητα δείχνοντας να μην έχουν καταλάβει τι είχε συμβεί.

Πίσω στην κρύα άσφαλτο ένα γατάκι κυλιότανε, σφαδάζοντας από τους πόνους καθώς αργοπέθαινε, πριν καν αρχίσει να γνωρίζει την ζωή. Στην γωνία του πεζοδρομίου αυτή η σκηνή αποθανατίζονταν. Καταγράφονταν στο μυαλό ενός αυτόπτη μάρτυρα, στα τρομαγμένα μάτια ενός κοριτσιού μόλις εφτά χρόνων, που δεν τολμούσε να πλησιάσει το γατάκι. Σαστισμένη, ακινητοποιημένη απο τον φόβο, συνέχισε να το κοιτάζει να αργοσβήνει, αδυνατώντας να καταλάβει την σκληρότητα του ανθρώπου που μόλις είχε καταστρέψει μία ζωή. Δύο μάτια έσβηναν. Δύο μάτια συνέχιζαν να κατηφορίζουν αδιαφορώντας. Και δύο μάτια θα έμεναν στιγματισμένα για πάντα.

Τα χρόνια πέρασαν και η μικρή Κατερινούλα μεγάλωσε και άλλαξε πολύ. Από εκείνη, τη μακρινή, ειρωνικά ηλιόλουστη μέρα όμως της είχε μείνει μία ασυνηθιστη ευαισθησία για τη ζωή. Αθεράπευτα ρομαντική, οδηγούσε χαμένη στις σκέψεις της όπως συνήθιζε, όταν στο κέντρο της λεοφόρου είδε την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Ένα κατάμαυρο γατάκι ήταν ξαπλωμένο τεμπέλικα στο μέσον της λωρίδας. Θα μπορούσε να το έχει αποφύγει εύκολα, αλλάζοντας λωρίδα, μα είχε δει, και δεν είχε ξεχάσει, τι καταστροφή μπορούσε να προκαλέσει η αδιαφορία των ανθρώπων. Άναψε τα αλάρμ και έκοψε ταχύτητα. Το αμάξι πλησίασε το γατάκι προσεκτικά και όταν η Κατερίνα είδε ότι ο μαύρος μπόμπιρας δεν είχε καμία πρόθεσε να σηκωθεί, σταμάτησε εντελώς και βγήκε έξω.

Πλησίασε προσεκτικά, για να μην το τρομάξει, έσκυψε από πάνω του και το χάιδεψε. Το πήρε στην αγκαλιά της, και αυτό έκλεισε σφιχτά τα μάτια του και άρχισε να γουργουρίζει ευτυχισμένο, ανταποκρινόμενο στα χάδια της. Με μία γρήγορη ματιά διαπίστωσε ότι δεν ήταν πληγωμένο πουθενά και χαμογέλασε.

«Γεία σου, είμαι η Κατερίνα» του είπε χαρούμενα. Έσκυψε στο κοντά στο κεφάλι του και πολύ πολύ σιγά του ψιθύρισε:
«Έισαι ένα πανέμορφο και πολύ τυχερό γατάκι. Θα ζήσεις μία μεγάλη ζωή και θα φέρεις καινούρια ζωή στον κόσμο. Πρέπει όμως να μάθεις να είσαι λιγάκι πιό προσεκτικό.» Και με το υπέροχο αυτό πλασματάκι να γουργουρίζει και να τεντώνεται στην αγκαλιά της, προχώρησε προς το πεζοδρόμιο.

Το Κατερινάκι δεν πρόλαβε να δει τι το χτύπησε. Δεν πρόλαβε να αναρωτηθεί για ποιό λόγο ο μοτοσυκλετιστής είχε επιλέξει να περάσει ένα σταματημένο αυτοκίνητο από τα δεξιά. Όλα γύρω της θόλωσαν αστραπιαία. Οι ήχοι της λεοφόρου άρχισαν να ακούγονται τρομερά μακρινοί. Λένε ότι καθώς ξεψυχούν οι άνθρωποι, όλη τους η ζωή περνάει μπροστά από τα μάτια τους. Μα το μόνο που πρόλαβε να δεί η Κατερινούλα ήταν ένα μαύρο γατάκι να τρέχει τρομαγμένο προς το πεζοδρόμιο.

Μια όμορφη ματιά πάνω στον άνθρωπο

2006-08-29T13:11:00.000+03:00

Οι τελευταίες μέρες είναι αρκετά δύσκολες. Μετά από ένα υπέροχο αλλά ελάχιστο καλοκαίρι, αναγκάστηκα να αφήσω πίσω μου 2 ανθρώπους πάρα πολύ σημαντικούς για μένα χωρίς να ξέρω αν και πότε θα τους ξαναδώ (βλεπε προηγούμενο ποστ). Τους άφησα για να έρθω εδώ και να αφωσιωθώ στην εξεταστική περίοδο. Ταυτόχρονα φιλοξενώ τη μάνα μου η οποία φροντίζει διαρκώς να μην υπάρχει δευτερόλεπτο ηρεμίας στο σπίτι, επιστρατεύοντας οποιοδήποτε παραπάτημα έχω κάνει τα τελευταια 20 χρόνια για να με μειώνει και να με κάνει να αισθάνομαι τύψεις (νομίζει ότι έτσι θα διαβάσω περισσότερο).
Πριν λίγες μέρες όμως άρχισαν τα πάντα να πηγαίνουν στραβά.

Στο πρώτο μάθημα τα πήγα ΣΚΑΤΑ και αποφάσισα να πέσω με τα μούτρα στη μελέτη. Ταυτόχρονα η φιλοξενούμενη μου αποφάσισε να εξαντλήσει πάνω μου όλη τη φορτικότητα που δεν τολμάει να εξαντλήσει στον άντρα της. Η μία από τους δύο ανθρώπους που ανέφερα πρίν φεύγει σε λίγο για Αγγλία και αυτο με θλίβει πάρα πολύ, ενώ ταυτόχρονα ο δεύτερος βρίσκεται στα χαρακώματα ενός έρωτα που έχει μετατραπεί σε πόλεμο. Δεν μπορούν να είναι εδώ για μένα, δεν μπορώ να είμαι εκεί γι αυτούς. Αφ’ ενός μέσα από τον χωρισμό του δεύτερου, και αφ’ ετέρου διαπιστώνοντας για πολλοστή φορά ότι ακόμη και η ίδια μου η μάνα δεν πιστεύει σε μένα, ξυπνούν και πάλι τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ενός δικού μου χωρισμού που εδώ και δύο χρόνια δεν έχω καταφέρει να ξεπεράσω. Μα τα προβλήματα δεν είναι ποτέ αρκετά. Έτσι, ενώ ξεδίναμε σε ένα μικρό καυγά με την Μανταλένα, κάποιος/α/οι κανουν δύο σχόλια με το όνομά μου και αρχίζει ο πανικός στο bloghood.

Για άλλη μια φορά η πίστη μου στους ανθρώπους κλονίζεται. Οικογένεια, φίλοι, εραστές, γνώστοι και άγνωστοι δεν χάνουν την ευκαιρία να παρατήσουν, να πληγώσουν, να απαξιώσουν. Ο τελευταίος καυγάς με την γυναίκα που με έφερε στον κόσμο, χθες το βράδι, με άφησε πληγωμένο και αποδεκατισμένο. Δεν είχα κουράγιο μετά τα τελευταία ούτε στο blog μου να στραφώ.Καταριόμενος τους πάντες και κυρίως την άλλη σημαντική γυναίκα της ζωής μου, τη γυναίκα που είχα αγαπήσει πριν απο κάποια χρόνια, τη γυναίκα που είχε καταφέρει να με πείσει ότι πίστευε σε μένα, για να εξαφανιστεί λίγο αργότερα απο τους ορίζοντες μου,στράφηκα στο διάβασμα. Και έτσι αναπάντεχα έπεσα πάνω στον Carl Rogers.

Για όσους δεν τον γνωρίζουν ήδη, ο Rogers είναι ένας από τους μεγαλύτερους ψυχοθεραπευτές του περασμένου αιώνα, με ανεκτίμητη συμβολή στον κλάδο της Ψυχολογίας. Πίστευε ότι οι άνθρωποι είναι κατά βάση καλοί. Τόσο απλά. Διαβάζοντας για τις θεωρίες του το μάτι μου κόλλησε πάνω στην εξής φράση:

"Γνωρίζω καλά ότι για λόγους άμυνας και ενδόμυχων φόβων τα άτομα μπορούν και πράγματι συμπεριφέρονται με απίστευτη σκληρότητα, με τρόπο τρομερά καταστροφικό, ανώριμο, πρωτόγονο, αντικοινωνικό και επιβλαβή. Κι όμως, το πιο συγκλονιστικό και δημιουργικό μέρος της δουλειάς μου είναι να ασχολούμαι με τέτοια άτομα και να ανακαλύπτω στα κατάβαθα της ψυχής τους τις έντονα θετικές τάσεις που υπάρχουν μέσα τους, όπως σε όλους μας."

Τόσο απλά, μέσα σε μία μικρή παράγραφο, ο Rogers μας δίνει έναν διαφορετικό τρόπο να κοιτάμε τον κόσμο. Οι άνθρωποι, όλοι οι άνθρωποι, είναι καλοί.Το θέμα τελικά δεν είναι αν μας πληγώνει κάποιος αλλά το γιατί επιλέγει να μας πληγώσει. Αν μπορέσουμε να κοιτάξουμε μέσα από τα μάτια του μπορούμε να τον καταλάβουμε. Αν τον καταλάβουμε μπορούμε να τον συγχωρέσουμε. Και άν καταφέρουμε να συγχωρέσουμε τους ανθρώπους που μας πλήγωσαν, που μας παράτησαν, που μας κατέστρεψαν, τότε ίσως στο τέλος να μπορέσουμε να καταλάβουμε και να συγχωρέσουμε και τον εαυτό μας.

Είδα το χαμόγελο στο πρόσωπο αυτού του ανθρώπου σε μία μικρή φωτογραφία του και τον πίστεψα. Τον πίστεψα γιατί είχα ανάγκη να τον πιστέψω, και αποφάσισα να δω τα πράγματα μέσα από ένα διαφορετικό πρισμα. Έπεσα για ύπνο εφαρμόζοντας αυτά που είχα διαβάσει, πάνω στην απουσία της. Και παραδόξως αυτή τη φορά δεν ήρθε να στοιχειώσει τα όνειρά μου. Και θυμήθηκα πως είναι να κοιμάσαι ήρεμα.

Σήμερα το πρωί κοιτώντας τον καθρέφτη μου ξέφυγε ένα χαμόγελο. Το πρόσωπο μου ήταν το ίδιο κουρασμένο μα κάτι είχε αλλάξει. Η παραίτηση που θα μπορούσε κανείς να διακρίνει στα μάτια μου τα τελευταία χρόνια, δεν ήταν εκεί. Για πρώτη φορά τα είδα να λάμπουν λιγάκι. Αποφάσισα να γράψω αυτό το ποστ.

Αποφάσισα να μοιραστώ αυτή τη λάμψη και αυτό το χαμόγελο μαζί σας

Καλό ταξίδι

2006-08-19T00:36:00.000+03:00

Θα σας πω μία ιστορία για τρεις ανθρώπους, δύο άνδρες και μία γυναίκα, που πρωταγωνιστούν σε μία ταινία καταστροφής. Εδω και πολλά χρόνια περιπλανούνται μόνοι τους μέσα στο χάος, ανάμεσα σε εκατοντάδες ζόμπι που τους κυκλώνουν ψάχνοντας απεγνωσμένα για κάποιον επιζήσαντα. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησης άλλων ατόμων που μπορούν ακόμη να θέλουν, να αισθάνονται και να σκέφτονται, αυτοί οι τρεις είχαν ξαναϊδωθεί στο παρελθόν. Μα καθώς ήταν περικυκλωμένοι από πλήθος ηλιθίων, δεν μπορούσαν με ασφάλεια να αναγνωρίσουν αν είχαν απέναντι τους έναν άνθρωπο ή ακόμη μία βλαμμένη βδέλλα που περίμενε να την πλησιάσουν για να γαντζωθεί επάνω τους. Έτσι είχαν προτιμήσει να μείνουν μακριά.

Όμως το φετινό καλοκαίρι κάτι άλλαξε. Διστακτικά στην αρχή, άρχισαν να προσεγγίζουν ο ένας τον άλλο, και δεν άργησε να δημιουργηθεί μία απαράμιλλη χημεία μεταξύ τους. Ακoλούθησαν δυόμιση ονειρικές εβδομάδες, στιγματισμένες από στιγμές βαθειάς επικοινωνίας, χαράς αλλά και θλίψης καθώς ο καθένας, μέσω των υπόλοιπων, γνώριζε καλύτερα τον εαυτό του. Σε ένα μικρό νησί του Αιγαίου, οχυρωμένοι οι τρεις τους απέναντι στους καθυστερημένους κατοίκους του, ξαναβρήκανε την πίστη τους απέναντι στην φιλία. Μία πίστη που παλιά στηριζότανε στην αθωότητα, και είχε χαθεί μαζί της εδώ και πολλά χρόνια, τώρα επέστρεψε και χτίσθηκε από την αρχή. Πάνω σε πολύ δυνατότερα θεμέλια. Στα θεμέλια μίας εμπειρίας πρωτόγνωρης και για τους τρεις.

Αλλοίμονο, οι δυόμισι εβδομάδες περνούν πολύ γρήγορα. Και οι εν λόγω άνθρωποι είχαν πάρει αποφάσεις για την ζωή τους πολύ πριν ανακαλύψουν ο ένας τον άλλο. Έτσι τώρα έμελε να χωρίσουνε οι δρόμοι τους, για να μην ξανασυναντηθούν ίσως ποτέ. Ένας θα έμενε στο νησί, η άλλη θα έφευγε για Αγγλία, ο τρίτος για την συμπρωτεύουσα. Με νύχια και με δόντια κατάφεραν να πάρουν τρεις ακόμη μέρες παράταση, μα πέρασαν κι αυτές και ήρθε το σημείο μηδέν: η μέρα που έπρεπε να φύγει ο πρώτος. Η αρχή του τέλους. Τις τελευταίες λίγες ώρες τους αποφάσισαν να τις περάσουν μαζί, και έτσι απλά, χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο οι δύο τσακώθηκαν. Και χώρισαν έτσι, μαλωμένοι, θυμωμένοι χωρίς κανείς τους να ξέρει γιατί. Ίσως να ήταν ευκολότερο έτσι. Η θλίψη και το βάρος του αποχωρισμού απαλύνονταν από τον θυμό. Μα δεν κράτησε κι αυτό πολύ. Δευτερόλεπτα μόνο μετά το τελικό αντίο, λίγες στιγμές μετά τον ήχο της πόρτας του αμαξιού που έκλεινε, συνειδητοποίησαν και οι δύο πόσα έχαναν αυτή την ώρα. Και τα βλέμματα μαλάκωσαν ξανά. Μα οι τελευταίες στιγμές που είχαν και οι τρεις είχαν χαθεί.

Λίγα λεπτά αργότερα, το ίδιο πλοίο που είχε φέρει στο νησί έναν άνθρωπο απελπισμένο, απογοητευμένο, έναν άνθρωπο που στα εικοσιτέσσερα του ζούσε μοναχά με αναμνήσεις, χωρίς καμία προσδοκία από το μέλλον, ετοιμαζότανε να τον πάρει πίσω. Μα τώρα έπαιρνε έναν άνθρωπο με νέες εικόνες, νέα όνειρα, πλημμυρισμένο από μία πρωτοφανή, γι αυτόν, αισιοδοξία. Έναν άνθρωπο που ενώ για χρόνια απαντούσε με ένα ξερό "σε τίποτα" όταν τον ρώταγαν σε τι πιστεύει, ήταν τώρα έτοιμος να πει: "στον άνθρωπο πιστευω". Το πλοίο φυσικά δεν παραξενεύτηκε από την αλλαγή. Δεν ήτανε αυτή η δουλειά του. Η δουλειά του ήταν απλά να σηματοδοτεί φυγές, τέλη και νέες αρχές. Και ήταν έτοιμο να την κάνει ακόμη μία φορά. Στην κουπαστή τώρα, δυο μάτια κοιτάζουν στο κενό. Σμιχτά φρύδια και σφιγμένα χείλη προσπαθούν να πνίξουν έναν κόμπο στο λαιμό. Ένας χείμαρρος από εικόνες των τελευταίων ημερών περνάει από το μυαλό του και ο κόμπος μεγαλώνει με κάθε σφύριγμα του πλοίου καθώς η τελευταία άγκυρα σηκώνεται. Η υγρασία στα μάτια και το σφίξιμο στα χείλη τραβούν την προσοχή μιας συνταξιδιώτισσας. «Δύσκολο πράγμα να φεύγεις» του λέει.

Όχι κούκλα μου, δεν είναι δύσκολο να φεύγεις. Το δύσκολο είναι να ξέρεις ότι δεν θα ξαναγυρίσεις. Το δύσκολο είναι να ξέρεις ό,τι όσο και να το θες, δεν θα έχεις πού να ξαναγυρίσεις, διότι όλα όσα έζησες, και άξιζαν κάτι, ορίστηκαν από τυχαίες συνθήκες που δεν υπάρχουν πια. Να χτίζεις με φροντίδα ένα μικρό καταφύγιο, έναν ορμίσκο, ένα απειροελάχιστο λιμανάκι μετά από τόσα χρόνια, και να βλέπεις τον χρόνο να στο γκρεμίζει με ατσαλένιους καταπέλτες μόλις αναγκάζεσαι να σηκώσεις τις άγκυρές σου για λίγο. Αυτό είναι το δύσκολο.

Μα τα μάτια παρέμειναν απλανή, και τα χείλη παρέμειναν σφιγμένα και το μόνο που βγήκε προς τα έξω ήταν ένα μικρό νεύμα του κεφαλιού. Αυτή η στιγμή ανήκε μοναχά σε τρεις ανθρώπους. Σε τρεις μοναχικές μελαγχολικές σιωπές που, από τρία διαφορετικά πλέον μέρη, ενώνονταν κοιτάζοντας στο ίδιο σημείο. Και κανένας, και καμία δεν θα έμπαινε ανάμεσα τους. Αυτές οι στιγμές σιωπής ήταν φόρος τιμής σε μία μαγεία που έσβηνε για πάντα.

Ελάχιστα λεπτά αργότερα, ο πρώτος της παρέας κάνει στο ραδιόφωνο την πιο μελαγχολική εκπομπή της ζωής του, κοιτάζοντας μέσα από ένα ελάχιστο παραθυράκι ένα μικρό κομμάτι ουρανού. Η δεύτερη ακούει την εκπομπή σιωπηλά στον κήπο της ανάμεσα στα δέντρα, ατενίζοντας τα φύλλα που στέγαζαν τις απογευματινές τους συναντήσεις. Ο τρίτος δεν έχει ράδιο, μα είναι σαν να ακούει και αυτός την εκπομπή. Στέλνει ένα μήνυμα στον πρώτο, ζητάει ένα αποχαιρετιστήριο κομμάτι, και με το βλέμμα στη θάλασσα γράφει αυτό εδώ το κείμενο. Καθένας τους λέει αντίο με τον δικό του τρόπο. Έξι βουρκωμένα μάτια, έχουν συνωμοτήσει και κάθε ζευγάρι είναι πλέον καρφωμένο στο ένα τρίτο από αυτά που μέχρι πριν από λίγο απολάμβαναν όλοι μαζί.

«Μην αλλάξεις ποτέ»

Έχω βαρεθεί να ακούω τέτοιες ευχές από ανθρώπους που ξέρω. Μα σε αυτή την παρέα δεν ειπώθηκε τίποτα παρόμοιο. Μην τολμήσετε να μην αλλάξετε, θέλω να τους φωνάξω εγώ. Εξελιχθείτε. Ωριμάστε, ανεβάστε τον πήχη των απαιτήσεών σας. Κυνηγήστε ακόμη ομορφότερες στιγμές με ακόμη ομορφότερους ανθρώπους. Μεταβιβάστε την μαγεία που ζήσατε και δημιουργήστε ακόμη μεγαλύτερη. Θέλω αν υπάρξει άλλη φορά που θα βρεθείτε οι τρεις σας να είστε τρεις εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι. Μόνο τα χαμόγελά σας θέλω να είναι τα ίδια.Μόνο οι αγκαλιές σας, οι ελπίδες και οι φλόγες στα μάτια.

Writer's Block

2006-08-07T01:12:00.000+03:00

Είχαν περάσει πάνω από δύο ώρες από την στιγμή που είχε καθίσει μπροστά στον υπολογιστή. Μα ακόμη δεν είχε γράψει τίποτα. Που και που ξεκίναγε κάποια πρόταση μα κάθε φορά που την διάβαζε τα χείλη του στράβωναν και λίγα δευτερόλεπτα μετά την είχε διαγράψει. Η αρχή είναι το δυσκολότερο κομμάτι έλεγαν. Μα για εκείνον δύσκολα ήταν όλα τα υπόλοιπα. Μόνο αρχές κατάφερνε να κάνει στη ζωή του. Και μετά τα παράταγε. Ή τον παρατούσαν. Με μία μικρή ώθηση των ποδιών η καρέκλα περιστράφηκε και εκείνος βρέθηκε να αγναντεύει το δωμάτιο. Άδειο. Από τότε που τον είχε αφήσει δεν είχε πατήσει άνθρωπος εκεί μέσα. Από τότε που είχε φύγει, δεν είχε ξαναγράψει σελίδα.

Σηκώθηκε, περπάτησε αργά προς το ψυγείο, και άνοιξε ένα αναψυκτικό. Μπροστά στο παράθυρο, χαζεύοντας μια πόλη που κοιμόταν, άρχισε να κατεβάζει αργές, μεγάλες, αποφασιστικές γουλιές. Εδώ και πολύ καιρό είχε δεκάδες λόγους να βουρκώνει. Το ανθρακικό ήτανε απλά η αφορμή. Όταν χώριζαν οι γνωστοί του, του φαινόταν κάτι απλό, φυσιολογικό. Μα τώρα που είχε έρθει η σειρά του ζούσε μια τραγωδία. Πρώτη φορά συνειδητοποιούσε ότι ο χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος. Και τον ακολουθεί ένα μεγάλο πένθος.

Το σπίτι έμοιαζε άδειο μα δεν ήταν. Ήταν στοιχειωμένο. Η παρουσία της ήταν διάχυτη παντού, τα πράγματά του ήταν και δικά της, φορτωμένα με αναμνήσεις, μιας χαμένης Εδέμ. Και τώρα κατοικούσε στο ίδιο μέρος, μα γύρω του είχε τύψεις, μελαγχολία, θλίψη και επιθυμίες που τον έκαιγαν σαν φωτιά. Εύχονταν να μπορούσε να ξεχάσει έτσι απλά, να προσποιηθεί ότι δεν υπήρξαν ποτέ τα χρόνια που είχαν περάσει μαζί. Η κόλαση δεν ήταν παρά το σύνολο των αναμνήσεων ενός απαγορευμένου, πλέον, παραδείσου, και το ήξερε καλά αυτό. Μα δεν υπήρχανε λωτοί της λησμονιάς, και ο έρωτας με έρωτα δεν πέρναγε. Και ο χρόνος χωρίς έρωτα δεν κύλαγε. Και οι σελίδες δεν γέμιζαν γιατί τα μάτια της δεν θα τις διάβαζαν πια. Ήτανε στραμμένα σε κάποιον άλλον.

Τέρμα η προσπάθεια για σήμερα. Το άδειο κουτάκι βρήκε τη θέση του σε ένα σωρό από όμοια του, πεταμένα σε μία γωνιά για να του θυμίζουν πόσες νύχτες είχε αποτύχει να ξεχάσει. Έπεσε βαρύς πάνω στο κρεβάτι, αδυνατώντας να καταλάβει γιατί εξακολουθούσε να κοιμάται στο μισό. Κούρνιαζε τώρα στην δική της πλευρά, ενώ η δικιά του έμενε άδεια, κρύα. Μερικές φορές προσπαθούσε να την φέρει πίσω, να πείσει τον εαυτό του ότι μπορούσε ακόμη να μυρίσει το άρωμα των μαλλιών της στο μαξιλάρι. Άλλες πάλι προσποιούταν ότι ήταν εκείνη που είχε μείνει πίσω. Ότι ήταν αυτός που την είχε παρατήσει. Ανόητα, μάταια τεχνάσματα, ακριβώς σαν την παράλογη αγάπη που πενθούσε εδώ και τόσο καιρό.

Η άρμη των δακρύων, ενώθηκε με την γλυκιά γεύση που είχε αφήσει πίσω του το αναψυκτικό και σε λίγο παραδόθηκε ολόκληρος στην δίνη των ονείρων. Αύριο θα ξεκίναγε μία νέα μέρα. Θα ήτανε η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής του. Μα το μισό κρεβάτι θα ήταν ακόμα άδειο, και τα κουτάκια θα ήταν ακόμη στη γωνιά. Το σπίτι θα ήτανε ακόμη στοιχειωμένο. Και η σελίδα θα παρέμενε κενή…

Ζέστη σήμερα...

2006-08-05T22:55:00.000+03:00

Τι εστί διακοπές; Διακοπές είναι ξεκούραση, ραστώνη και ανεμελιά. Διακοπές είναι επίσης θάλασσα, ζέστη, ούζο το μεσσημέρι, μπυρίτσα το βράδυ και καλή παρέα. Διακοπές είναι, αν μη τι άλλο, ταξίδια,μεγάλα ή μικρά, με πλοίο, με αεροπλάνο, με αυτοκίνητο ή μηχανή, ακόμα και με ένα ταπεινό ποδήλατο.

Στα πλαίσια λοιπόν,όλων των πρηγοηγούμενων χαρακτηριστικών κινούμαι και εγώ -όπως και τόσοι άλλοι- σε παραλίες και σε όμορφα ή (δυστυχώς) άσχημα μαγαζιά, ανάμεσα σε θεσπέσιες υπάρξεις του αντίθετου φύλου που φοράνε λίγα ή ακόμη λιγότερα ρούχα. Όλοι αυτοί οι επίπλαστοι καλοκαιρινοί μας άγγελοι ( "τα ρούχα κάνουν τον παππά" λέει μια παροιμία) μας κοιτάνε το ίδιο λάγνα που τους κοιτάμε και εμείς αλλά ταυτόχρονα μας αγνοούν. Μας γεμίζουν υποσχέσεις και μας αιχμαλωτίζουν σε ιστούς που έχουν υφάνει με τα κορδονάκια που συγκρατούν τα λιγοστά κομμάτια υφάσματος συο κορμί τους και την ίδια στιγμή, με έναν ανεξήγητο τρόπο διαλύουν κάθε μας ελπίδα και μας πετάνε σε παγωμένη θάλασσα.

Κόλαση ή παράδεισος αυτό είναι το καλοκαίρι! Μάθε να το αγαπάς διότι δεν θα βρείς άλλο.

Επίσημη καλοκαιρινή επιστολή

2006-07-21T14:23:00.000+03:00

Αξιότιμε κύριε Προεδρίδη,

Η εταιρία μας θα διεξάγει ένα γύρισμα βιντεοκλίπ αθλητικού περιεχομένου. Συγκεκριμένα, χρειαζόμαστε για τις ημερομηνίες 28, 29, και 30/7 αθλητές αμερικάνικου φούτμπολ από το Σύλλογό σας, κατά προτίμηση σκούρου χρώματος. Προς θεού, μην επιχειρήσετε να μας προτείνετε αθλητές από τριτεύουσες αφρικάνικες χώρες, όπως Ακτή Ελεφαντοστού και Τόνγκο, και φτάσουμε να έχουμε μειονότητα ελλήνων μοντέλων. Ο σκηνοθέτης εφιστά την προσοχή σας στον σωματότυπο των αθλητών. Μικροκαμωμένοι, σχετικά αγύμναστοι και, κυρίως, αρκετά ευτραφείς, ώστε το σώμα τους να αναδεικνύεται καλύτερα στην ευγενή άμιλλα που επιβάλλει το άθλημα του φούτμπολ. Τα κράνη των αθλητών θα πρέπει να είναι πορτοκαλί χρώματος (RGB 255,137,81) για να συνάδουν με τη γενικότερη αισθητική του βιντεοκλίπ. Οποιαδήποτε παρέκκλιση από τις παραπάνω τιμές ακυρώνει τη συμμετοχή του αθλητή. Η εταιρία παραγωγής ουδεμία ευθύνη φέρει για τραυματισμούς, μιας και η υπηρεσία άμεσων βοηθειών (Sport Field First Aid, inc.) βρίσκεται σε διακοπές λόγω καλοκαιριού. Καλό λοιπόν είναι να υπάρχουν διαθέσιμα φορεία, επίδεσμοι και αντιπηκτικά, διότι επιβάλλεται η ευγενής άμιλλα να βιντεοσκοπηθεί. Παρακαλώ επικοινωνήστε με τους παρακάτω αριθμούς για να μας ενημερώσετε πόσοι και ποιοι αθλητές ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στο γύρισμα. Οι ημερομηνίες γυρισμάτων δεν θα τηρηθούν αυστηρά και καλό είναι οι αθλητές να είναι διαθέσιμοι μέχρι και τέλος Οκτώβρη. Πιθανό να απασχοληθούν περισσότερες από 38 ημέρες. Η αμοιβή είναι 650 ευρώ ανά αθλητή μικτά, 59 ευρώ καθαρά. Αν δεν επικοινωνήσετε, θα θεωρήσουμε δεδομένο ότι δεν διαθέτετε κάποιον αθλητή με τις προϋποθέσεις αυτές.

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων,

Τμήμα casting
El post, inc

Γκρίνια!

2006-07-18T16:06:00.000+03:00

Τελειώνοντας το τρίτο έτος στη σχολή μου, ένας καλοκαιρινός μήνας αφιερώνεται στη Θερινή Πρακτική Άσκηση. Ανήκω σε μια μειοψηφία που ακόμα βλέπει τα πράγματα πιο ρομαντικά και πιο ιδεώδη, ότι δηλαδή όποιος αξίζει σε μια δουλειά αναδεικνύεται περισσότερο.

Η «πρακτική» μου γίνεται σε μία εταιρία παραγωγής διαφημιστικών σποτ. Μία μεγάλη αλυσίδα παραγωγής, που ξεκινά από το πορτοφόλι του πελάτη, προχωρά στο Δημιουργικό, την παραγωγή και τη μεταπαραγωγή. Αυτό το τελευταίο κομμάτι, το post production, είναι και το αντικείμενο που παρακολουθώ με δύο συμφοιτητές μου οκτώ ώρες καθημερινά αυτό το καλοκαίρι.

-Στο πανεπιστήμιο κάνετε μαθήματα επικοινωνίας;
-Ε, ναι...
-Διαπροσωπικής επικοινωνίας εννοώ. Ελιγμούς να κάνετε μαθαίνετε;
-...
-Αν δε μάθετε αυτό, δεν ξέρετε τίποτα. Σε όποια δουλειά και να πας, και ο καλύτερος στο αντικείμενό σου να είσαι, αν δεν ξέρεις να ελίσσεσαι, είσαι μάπας».

Μεταφέρω αυτολεξεί τα λόγια του γραφίστα του τμήματος όπου περνώ το καθημερινό μου οκτάωρο. Κατ' ευφημισμόν γραφίστα, γιατί η μοναδική δουλειά του μέσα σε αυτό το τμήμα είναι να τροφοδοτεί με έτοιμους τίτλους και εικόνες τους συναδέλφους του.

Αυτά τα λόγια βέβαια τα άκουσα μετά τις απαραίτητες συστάσεις αλλά και το πλήρες ανθηρό βιογραφικό του. Πολλά πτυχία λέει ότι έχει, δεν μας λέει βεβαίως τι πτυχία είναι αυτά, ούτε από πού τα πήρε. Επίσης πολλά παράπονα έχει από το πόστο του, η δουλειά του δεν αναδεικνύεται εδώ και το ιδανικό θα ήταν να ανέβει έναν όροφο, να πάει προς το ηλιόλουστο «Δημιουργικό».

Κατά τα άλλα ο εν λόγω τύπος είναι ένας νεαρός με στυλ, που χώνει τη μύτη του παντού, αλλά δεν χρειάζεται πάνω από οκτώ ώρες για να διαπιστώσεις πως «ξέρει να ελίσσεται». Και το κάνει ασταμάτητα.

Η λέξη «ελιγμός» στην παραπάνω στιχομυθία παίρνει μια λίγο διαφορετική έννοια από την κοινή διπλωματία. Σημαίνει καλές σχέσεις με τους «από πάνω» (φυσικά τους θάβουμε πίσω από την πλάτη τους) και, κυρίως, χώνουμε τη μύτη μας παντού και πάντα, μήπως και κάποιος πάρει πρέφα πόσο ελισσόμενοι είμαστε.

Είναι ανώφελο να αναφερθώ σε λεπτομέρειες, στις λεκτικές επιθέσεις που δέχτηκα όταν τόλμησα να του προτείνω εναλλακτικούς τρόπους για να διευκολυνθεί στην (πανεύκολη) δουλειά του.

Γενικώς, ανώφελο είναι να σχολιάζω τους ανάξιους σχολιασμού. (Καλά που το κατάλαβα.) Άλλωστε, η αξιοκρατία δεν πρόκειται να έρθει στα ρομαντικά μέτρα μου, οπότε καλύτερα να το πάρω απόφαση και να σταματήσω επιτέλους να γκρινιάζω.

Γκρίνια μέσα στο καλοκαίρι; Χμ.. υπόσχομαι πως το επόμενο post θα εμπνευστεί από παραλίες, βότσαλα, κουβαδάκια και αμμόπυργους και θα αποποιηθεί οποιασδήποτε απόπειρας καταγγελίας.

Καλές μας διακοπές!

Ο έρως χρόνια δεν κοιτά...

2006-07-17T23:44:00.000+03:00

Χίλια συγγνώμη παρακρατικό Χημείο για την κλοπή του τίτλου αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να τον «δανειστώ» για λίγο. Στο υπόσχομαι πως είναι για καλό σκοπό.

Αφορμή λοιπόν για αυτήν την κλοπή μου έδωσαν οι Ολλανδοί, οι οποίοι έχουν βάλει μάλλον στοίχημα να αναδειχθούν ως οι πλέον δημοκρατικοί του πλανήτη. Βέβαια ίσως και να φταίει η τόσο μεγάλη ενασχόληση με τα ναρκωτικά αλλά και πάλι το αποτέλεσμα δεν αλλάζει… Κόμμα της Αδελφικής Αγάπης, Ελευθερίας και Διαφορετικότητας. Έτσι λέγεται λοιπόν το πλέον μοδάτο, και προχωρημένο κόμμα σε ολόκληρη την υφήλιο και οι Ολλανδοί είναι ο περήφανος λαός που θα έχει το δικαίωμα να το ψηφίσει. Εγώ προσωπικά θα το ψήφιζα και με τα 2 χέρια, θα πήγαινα στη κάλπη με το ψηφοδέλτιο στο στόμα και στη γιαγιά μου θα έδινα 5 σταυρωμένα ψηφοδέλτια να δώσει και στις φίλες της! Τέτοιο κελεπούρι δεν πρέπει να μένει έξω από τη βουλή. Εσκεμμένα δεν έχω αναφέρει ακόμα το σκοπό του κόμματος για να σας εξάψω περισσότερο τη φαντασία… λοιπόν παίρνω βαθειά ανάσα και αρχίζω: το πρωτοποριακό αυτό κόμμα ζητά να νομιμοποιηθεί η κατοχή υλικού παιδικής πορνογραφίας, να μπορεί να θεωρείται «συναινετικό» το σεξ με άτομα έως και 12 χρονών (σήμερα η νόμιμη ηλικία είναι τα 16 έτη), οι ανήλικοι από 16 ετών και πάνω να επιτρέπεται να συμμετέχουν σε πορνογραφικές ταινίες και να μην θεωρείται αδίκημα η κτηνοβασία (καλά επιτρέπεται να τα σκοτώνουμε και να τα τρώμε αλλά δεν επιτρέπεται να τα «αγαπάμε»;) Ελπίζω να καταλάβατε το μεγαλείο της ολλανδικής δημοκρατίας και επιτέλους να συμπορευθείτε μαζί τους για έναν καλύτερο και ελεύθερο κόσμο.

Γάλα βλάχας. Μεγαλώνει γερά παιδιά… τι ατυχία ο καημένος ο παιδεραστής του Βελγίου που βίασε και σκότωσε 2 κοριτσάκια… εάν ζούσε λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα θα ήταν ένας ευυπόληπτος πολίτης. Λέτε να υπάρχει κάτι στο νερό σε αυτές τις χώρες;

Ακούω μια echo, σαν τη φωνή του Έκο

2006-07-16T23:50:00.000+03:00

«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις.» Κάπως έτσι δεν το είπε ο μεγάλος δάσκαλος Έκο; Αλλά και αν δε το είπε αυτός ας προσποιηθούμε πως το είπε, έτσι για να συνεχίσει η συζήτησή μας. Τον Αύγουστο λοιπόν και το καλοκαίρι γενικότερα, τα πάντα μπαίνουν σε άλλο ρυθμό, πιο αργό, ρυθμό που να ταιριάζει περισσότερο σε διακοπές και σε μια ξεκούραστη χαλαρότητα. Ποιος θα ήθελε τώρα να τρέχει και να παιδεύεται όταν υπάρχει τόση ζέστη και παντού μυρίζει θάλασσα; Κάπως έτσι νοιώθω και εγώ… ζέστη, οφθαλμόλουτρο στην τηλεόραση και στο δρόμο, διάβασμα για το τελευταίο μάθημα που μου έχει μείνει για να πάρω πτυχίο… πώς να συγκεντρωθώ ο άνθρωπος και να παλουκωθώ μπροστά στον υπολογιστή για δώσω λίγη ζωή και στο καημένο αυτό blog-ακι; Αφού λοιπόν το μυαλό τρέχει συνέχεια σε τόπους που είχα πάει για διακοπές ή θα ήθελα να πάω, σκέφτηκα να γράψω για αυτούς τους τόπους. Ας χρησιμοποιήσουμε την εποχική επικαιρότητα για να δημιουργήσουμε θέμα.

Ακριβώς πριν από 3 χρόνια είχα πάει Γερμανία, σε ένα πανεπιστημιακό πρόγραμμα για εκμάθηση της γλώσσας. Αφού λοιπόν επί ένα μήνα κάναμε καθημερινά μάθημα για 8 ώρες, στο τέλος μας πήγαν για 1 εβδομάδα στο Βερολίνο. Πραγματικά θεωρώ το Βερολίνο μια εξαιρετική πρωτεύουσα: Μεγάλη, όμορφη, καθαρή και με αντιθέσεις, έτσι για να μην ξεχνά κανείς το διχασμένο της παρελθόν. Κάθε βράδυ λοιπόν πηγαίναμε και σε διαφορετικό μέρος για να ξεδώσουμε και να μάθουμε για την νυχτερινή ζωή της πόλης, σε μέρη που δεν νομίζω ότι θα τα δούμε ποτέ στην Ελλάδα. Για παράδειγμα πήγα σε μαγαζί το οποίο στεγάζεται σε bunker ( στρατιωτικό καταφύγιο) αλλά και σε μια πολυκατοικία η οποία ολόκληρη είχε καταληφθεί από νέους στην οποία είτε παρουσίαζαν καλλιτεχνικά έργα που έφτιαχναν, είτε έκαναν προβολή ταινιών, είτε ακόμα είχαν φτιάξει μπαρ στον υψηλότερο όροφο με τρομερή θέα. Εδώ όμως θα μιλήσω για μια μπυραρία που επισκέφτηκα και θα ήθελα πάρα πολύ να δω κάτι παρόμοιο και στην Ελλάδα ( pleeeeeaase ). Η μπυραρία αυτή δεν διέφερε ιδιαίτερα από αυτές που έχουμε στην Ελλάδα. Δηλαδή ο εσωτερικός διάκοσμος βασιζόταν στο ξύλο και ήταν γενικά ένα ακριβό και «ανεβασμένο» μέρος. Η κύρια διαφορά ήταν ότι σε όλο το χώρο του μαγαζιού υπήρχαν τηλεοράσεις, οι οποίες όμως δεν έδειχναν κάποιο τηλεοπτικό πρόγραμμα ή ταινία αλλά έδειχναν τον τεράστιο κατάλογο με μπύρες που είχε η επιχείρηση και φυσικά τις τιμές τους. Εάν αυτό το βρίσκετε ιδιαίτερα βαρετό τότε θα ήθελα να σας πω πως οι τιμές των ποτών δεν ήταν σταθερές αλλά καθορίζονταν από την κατανάλωση! Για παράδειγμα αμέσως μετά που η παρέα έδινε την παραγγελία της, οι τιμές των μπυρών που είχαν επιλεγεί αυξάνονταν και αυτό το έβλεπε κανείς στις οθόνες μαζί με ένα βελάκι που έδειχνε την ανοδική ή καθοδική τάση. Σίγουρα αυτό είναι μια έξυπνη ιδέα που κάνει την επιχείρηση γνωστή και προσελκύει περισσότερους πελάτες. Επίσης είναι και μια πολύ καλή ευκαιρία για τον πελάτη να βρει την τέλεια προσφορά …Τώρα καταλαβαίνω γιατί μόνο σε αυτή την μπυραρία είδα ποτήρια των 2 λίτρων…

Και δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη

2006-07-12T21:02:00.000+03:00

Ποιος είμαι, πού πάω, ποιος είναι ο σκοπός μου πια σε αυτόν τον κόσμο; Εάν νομίζετε πως αυτά είναι απλώς φιλοσοφικά ερωτήματα που βασανίζουν μόνο εμένα –τον βαρεμένο- τότε είναι καιρός να αναιρέσετε τις απόψεις σας αγαπητοί μου κύριοι (αρσενικοί) αναγνώστες.

Η είδηση που συντάραξε τον κόσμο μου και με γέμισε με αμφιβολίες και ερωτηματικά σχετικά με τη χρησιμότητά μου σε τούτη τη ρημάδα τη ζωή, έρχεται κατευθείαν από τον κλάδο της βιολογίας/γενετικής (να θυμηθώ να τους κάψω όλους αυτούς μόλις πάρω την εξουσία στα χέρια μου): Σε εργαστήριο, λέει, έγινε παραγωγή τεχνητού σπέρματος και στη συνέχεια γονιμοποίηση ωαρίου. Μάλιστα στο μέλλον θα μπορούν να παρασκευάζουν σπέρμα από οποιοδήποτε κύτταρο του σώματος! Τραγικό! Δηλαδή οι άντρες χάνουμε πια τη σημαντικότητά και τη λειτουργικότητά μας, ενώ ούτε ως κηφήνες δεν θα μπορούμε πια να αυτοπροσδιοριζόμαστε μιας και η βασίλισσα θα γονιμοποιείται από τις ίδιες τις αγαπημένες της εργάτριες… Τι ντροπή, τι εξευτελιστικό όνειδος είναι αυτό; Ήδη είχα αποδεχθεί τη μοίρα μου ως άχρηστου επιστήμονα και ανίκανου παραγωγικά ατόμου, γιατί θα πρέπει να αποχωριστώ και το τελευταίο μετερίζι αξιοπρέπειας και εγωισμού που μου είχε απομείνει; … και δεν είναι απλώς αποχωρισμός, είναι βάναυση εκδίωξη!

Τα απομεινάρια της προσωπικότητάς μου βρίσκονται θαμμένα κάτω από σωρούς ερειπίων και σκουπιδιών. Εμένα όμως δεν με ενδιαφέρει πια, χρησιμοποιώ την έτερη επιστημονική ανακάλυψη. Τα αντισυλληπτικά, λέει, θα μπορούν να χρησιμοποιούνται ως μείζονα αντικαταθλιπτικά. Χε χε έχω πάρει λοιπόν μια γερή δόση από αυτά και ατενίζω την κόψη της προσωπικής μου γκιλοτίνας χαμογελαστός. Που θα πάει… με τόσα αντισυλληπτικά θα μου φυτρώσει στο τέλος μήτρα.

Prost!

2006-07-09T00:27:00.000+03:00

Επιτέλους δικαιοσύνη! ...Όμορφη και δίκαιη η νίκη της Γερμανίας σε βάρος της Πορτογαλίας˙ επιτέλους ικανοποίησης και αγαλλίαση για εμάς τους δεδηλωμένους οπαδούς των «πάντσερ». Μάλιστα είμαι τόσο ευχαριστημένος που κερνάω λουκάνικα με μπόλικη μουστάρδα, πολύ ξινολάχανο και φυσικά άφθονη παγωμένη μπύρα. Ελάτε μην ντρέπεστε, ακόμα και αν δεν είστε οπαδοί, σίγουρα δεν μπορείτε να αρνηθείτε πως τα γκολ του Schweinsteiger ήταν πανέμορφα, σε αντίθεση φυσικά με τον Ronaldo, ο οποίος για ακόμα μια φορά με βουτιές και θέατρο προσπαθούσε να αποσπάσει ευνοϊκά σφυρίγματα. Ας είμαστε σοβαροί κύριε Ronaldo και ο καθένας να επικεντρωθεί σε αυτό που κάνει καλύτερα: οι άλλοι παίκτες να προσπαθούν για το καλύτερο μέσα στο γήπεδο και εσείς να κλαίτε κάθε φορά που ο διαιτητής σφυρίζει τη λήξη του αγώνα.

Όμως θα ήθελα να επισημάνω ακόμα ένα λόγο που σήμερα, αλλά και γενικά σε όλη τη διάρκεια του τουρνουά, ήμουν κατά της Πορτογαλίας: Το πανώ που είχαν αναρτήσει οι οπαδοί της εθνικής ομάδας της Πορτογαλίας και στο οποίο έγραφαν με λίγα λόγια πως οι Πορτογαλία που παίζει επιθετικό ποδόσφαιρο αξίζει να είναι στο Παγκόσμιο Κύπελλο σε αντίθεση με τους Έλληνες που λόγω του αμυντικού τους ποδοσφαίρου κάθονται στον καναπέ… καταρχήν οι Πορτογάλοι σε καμία περίπτωση δεν έπαιξαν καλό ποδόσφαιρο ή ακόμα περισσότερο δεν έπαιξαν επιθετικό ποδόσφαιρο. Επίσης γιατί κλαίγονται ακόμα οι Πορτογάλοι για το 2004; Είναι καιρός να αποδεχτούν τη δίκαιη ήττα τους, είχαν δυο φορές την ευκαιρία να δείξουν την ανωτερότητα τους εις βάρος της δικής μας εθνικής ομάδας και τις δυο φορές όμως το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό για αυτούς!

Έχω λοιπόν να τους προτείνω να αφήσουν για λίγο τις κλάψες τους και το «επιθετικό» ποδόσφαιρο στο οποίο επιδίδονται και να περάσουν λίγο από εδώ να τους κεράσω Weisswurst και μια παγωμένη helles. Στην υγεία μας (Prost)!

I Still Remember

2006-07-05T03:24:00.000+03:00

Blackmore's Night - I still remember

I thought of you the other day
How worlds of change led us astray
Colors seem to fade to gray
In the wake of yesterday…

I had a dream of you and I
A thousand stars lit up the sky
I touched your hand and you were gone
But memories of you live on…

You looked into my eyes
You had me hypnotized
And I can still remember you
Those moments spent together
You promised me forever
And I can still remember you

Do you ever think of me,
And get lost in the memory?
When you do, I hope you smile
And hold that memory a while…

Κάθε φορά που θα χαμογελάς,
μα δε θα ξέρεις το γιατί,
κάτι πάλι θα χω δει,
πολύ αργά για να στο δείξω.
Πάλι κάτι θα χω σκεφτεί,
πολύ αργά για να στο πω.

Όπου και να σαι τώρα,
μόλις χαμογέλασες πάλι.
Και τι να του πες άραγε,
που πάλι ρώτησε γιατί;

Αυτά τα χαμόγελα που δεν θα ξαναδώ,
θα συνεχίσω να στα στέλνω.
Να σαι καλά και για τους δύο μας εσύ,
Κι εγώ, και για τους δυο μας,
Θα συνεχίσω ν' αγαπώ.

Αποχαρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει

2006-07-05T01:39:00.000+03:00

Αποχαιρέτα την διότι δύσκολα ξανά θα τη δεις. Κούνησε το μαντήλι σου, σκούπισε το καυτό δάκρυ που κυλάει στο μάγουλο και κράτα στη μνήμη σου βαθειά την όμορφη αυτή εικόνα.

Αρχικά ήθελα να γράψω για το όνειρο των ελληνικών ομάδων να παίξουν στα ευρωπαϊκά γήπεδα και για το δικό μας όνειρο να δούμε επιτέλους καλούς παίκτες να φορούν τη φανέλα της αγαπημένης μας ομάδας. Δυστυχώς όμως αυτό το όνειρο τελείωσε νωρίς και με άσχημο τρόπο: ο αποκλεισμός από τα ευρωπαϊκά γήπεδα (αποκλεισμός ακόμα και της ελληνικής εθνικής ομάδας, της Πρωταθλήτριας Ευρώπης) μας έριξε από το κρεβάτι του ύπνου και σπάσαμε τη μούρη μας στο σκληρό πάτωμα. Μεγάλη η στεναχώρια τόσο για τον «εγκλεισμό» στις ελληνικές αλάνες όσο και για την τραυματισμένη υπερηφάνεια που έχει ματώσει τόσο πολύ.

Τελικά όμως, λίγο πριν πάρω την τελική μου απόφαση για το περιεχόμενο του κειμένου (κάπου εκεί στο 120 λεπτό) και κάτω από τεράστια ψυχολογική πίεση, αποφάσισα να γράψω για τον αποκλεισμό της Γερμανίας στο παγκόσμιο κύπελλο… Ως γνήσιος γερμανόφιλος ακόμα σφαδάζω στο πάτωμα από τους λυγμούς και την ανείπωτη δυστυχία. Δεν μπορεί να το χωρέσει το μυαλό κανενός μπυρο-λάτρη και εραστή των λουκάνικων, πώς αυτοί που το μόνο που ξέρουν να κάνουν καλά είναι να χτενίζονται για να «γράψουν» όμορφα στην τηλεόραση τη στιγμή που σπάζουν τα πόδια του αντίπαλου παίκτη, κατάφεραν να αποκλείσουν τα ανίκητα «πάντσερ». Κύριε Λίνεκερ, μας είχατε πει πως το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα που το παίζουν δυο ομάδες και στο τέλος νικάνε οι Γερμανοί, γιατί αφήσατε να πληγωθούμε τόσο;

Τυφλωμένος λοιπόν από το μίσος μου για την άδικη κατάληξη του αγώνα και διψώντας για εκδίκηση, φωνάζω τόσο δυνατά ώστε να ακουστώ στα γήπεδα της Γερμανίας : “Allez les Bleux!”

Καληνύχτα

2006-07-03T04:03:00.000+03:00

Εδώ και κάποια ώρα είχε αποκοιμηθεί δίπλα του. Εκείνος, ξαπλωμένος στο πλάι με το κεφάλι ελαφρά ανασηκωμένο, δε χόρταινε να την κοιτάζει.

Ήταν αρκετά μικροκαμωμένη, λεπτή με ύψος όχι μεγαλύτερο από 1.55. Ειδικά τώρα, την ώρα του ύπνου, που ανάσαινε γαλήνια, έμοιαζε απροστάτευτή, μικροσκοπική. Και όμως ήταν το πιο δυναμικό άτομο που είχε γνωρίσει εδώ και καιρό. Πώς ήταν δυνατόν μέσα σε ένα τόσο ελάχιστο πλάσμα να κρύβεται τέτοια δύναμη; Τόση ομορφιά; Τέτοια μαγεία; Δεν μπορούσε να καταλάβει και αυτό τον σαγήνευε. Πιο δυναμική από τους περισσότερους άνδρες, πιο ευαίσθητη από τους περισσότερους ανθρώπους. Ασύστολα ρομαντική και ταυτόχρονα επικίνδυνα ρεαλίστρια. Ωριμότητα πενηντάρας και αθωότητα πεντάχρονου κοριτσιού. Έτσι ήταν. Γεμάτη αντιφάσεις, μια γυναίκα με δεκάδες πρόσωπα, το καθένα με μία δική του ξεχωριστή ομορφιά. Κι αυτός, δίπλα της, κάθε μέρα αντιμέτωπος με ένα νέο μυστήριο, μέσα στο οποίο δε χόρταινε να μπαίνει, να χάνεται, να αφομοιώνεται, επαναπροσδιορίζοντας κάθε φορά την αγάπη, που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος για έναν άλλο.

Έσκυψε πάνω από το πρόσωπό της και άρχισε να το γεμίζει με μικρά, απαλά φιλιά. Ένα στο μέτωπο, για όλα τα θαύματα που συνέβαιναν μέσα στο κεφάλι της προκαλώντας τον να τα ανακαλύψει. Ένα στην κορυφή της μύτης για τον τρόπο με τον οποίο την σούφρωνε ανταποκρινόμενη στα πειράγματά του. Στα ζυγωματικά. Για το χρώμα που έπαιρναν όταν γέλαγε με την ψυχή της. Με ακόμη περισσότερη προσοχή και γλύκα από πριν φίλησε την μοναδική ρυτίδα που αχνοφαίνονταν, λίγο αριστερά από την άκρη των χειλιών της. Γιατί μαρτυρούσε τα δεκάδες στραβά, πονηρά χαμογελάκια που είχαν φωτίσει το πρόσωπό της. Το σαγόνι της το φίλησε για τον τρόπο με τον οποίο το κρέμαγε ,δήθεν ξαφνιασμένα, κάθε φορά που την πείραζε κάποιο από τα σχόλια του. Και κατέληξε σε ένα μικρό φιλί στα κλειστά της χείλη, γιατί σήμερα είχε αποκοιμηθεί πρώτη. Και του έλειψαν οι μελωδίες που έβγαιναν από αυτά τις βραδιές που τον νανούριζε στην αγκαλιά της.

Θυμήθηκε ένα παιχνίδι που έπαιζαν. Όταν ο ένας κοιμόταν, ο άλλος έσκυβε και του ψιθύριζε τα μυστικά του, στο αυτί. Για να τα μαθαίνει χωρίς να το ξέρει, έλεγαν. Δεν άκουσα τι της είπε, μα αυτή χαμογέλασε λιγάκι, του γύρισε την πλάτη και κόλλησε επάνω του. Κι εκείνος, ξέροντας πως μόλις είχε μπει στο όνειρό της, την αγκάλιασε κολλώντας ολόκληρο το κορμί του πάνω στο δικό της. Να την αισθάνεται όσο πιο κοντά του γίνεται. Πήρε στο χέρι του το χέρι που έγραφε τα ομορφότερα ποιήματα που είχε διαβάσει. Ποιήματα για εκείνον μόνο. Ακούμπησε το πρόσωπο του στο σβέρκο της και αποκοιμήθηκε με ένα χαμόγελο ευτυχίας. Είχε στην αγκαλιά του εκατοντάδες λόγους να θέλει να ξυπνήσει την επόμενη μέρα.

Προσοχή στους νεαρούς!

2006-07-02T20:14:00.000+03:00

Βλέποντας τα γεγονότα που μου συνέβησαν κάποιες μέρες πριν λίγο πιο αποστασιοποιημένα, βάζω τα γέλια. Προσπαθώντας να αποδείξω το αυτονήτο, γνώρισα και επισήμως πλέον την περιβόητη «ελληνική νοοτροπία» επίλυσης των προβλημάτων. Στην περίπτωσή μου, ένα μικρό τροχαίο ατύχημα.

Τετάρτη, νοικιάζουμε αμάξι με παρέα για εκδρομή και βολτούλα. Το βράδυ, μέσα σε στενά όπου γίνονταν οικοδομικές εργασίες, περνώντας έγδαρα λίγο το μέρος της δεξιάς πόρτας.

Πέμπτη, ημέρα επιστροφής του αυτοκινήτου στο Rent a Car, βαλθήκαμε να επισκευάσουμε τη μικρή αυτή ζημιά στο χρώμα του αμαξιού, με βερνίκι νυχιών. Ομολογουμένως, η δουλειά έγινε αρκετά καλά.

Ξαναμπαίνουμε στο αυτοκίνητο, κοιτάω από τους καθρέφτες, βγάζω φλας, και αρχίζω τη γνωστή διαδικασία του ξεπαρκαρίσματος. Μόλις είχε βγει το μισό αυτοκίνητο στο δρόμο και ξεκινώ τη δεύτερη στροφή, βλέπω να έρχεται πάνω μας με ταχύτητα μία μηχανή, μεσαία στα κυβικά. Ακινητοποιώ το αυτοκίνητο και ο οδηγός της μηχανής, προσπαθώντας να περάσει μέσα από το στενό «διάδρομο» που του απέμενε, παίρνει σβάρνα τον προφυλακτήρα του νοικιασμένου μας Kia.

Ενώ λοιπόν σε μία τέτοια περίπτωση η πρώτη σκέψη είναι να γίνει η γνωστή φιλική δήλωση τροχαίου ατυχήματος, εντούτοις οι πρώτες λέξεις του λιγομήλητου κυρίου με το μηχανάκι ήταν «Αφού τρακάραμε, πάμε στην τροχαία». Η τροχαία της Μυτιλήνης βρίσκεται πολύ κεντρικά, διακόσια μέτρα από το σημείο του ατυχήματος. Έτσι λοιπόν, και με τη σιγουριά ότι έχω το δίκιο με το μέρος μου, ξεκινήσαμε για εκεί.

Ούτε που θυμάμαι πόσες καλημέρες άκουσα στο κτίρια της τροχαίας από φίλους αστυνομικούς του οδηγού της μηχανής. Σίγουρα όμως κάπου εκεί άρχιζα να καταλαβαίνω ότι τα πράγματα δεν θα είναι και τόσο αμερόληπτα...

Φυσικά ο ένας από τους δύο τροχαίους που ήρθε για να καταγράψει το ατύχημα ήταν κολλητός του οδηγού και φυσικά η διαδικασία που ακολούθησε μετά ήταν ένα θέατρο του παραλόγου, με εμένα να προσπαθώ να αποδείξω ότι, όχι, δεν καρφώθηκα με ταχύτητα στο μηχανάκι, όπως υποστήριζε ο φίλτατος κύριος οδηγός, αλλά σταμάτησα για να αποφύγω το
χειρότερο. Η στάση του αστυνόμου ήταν, εννοείται επιθετική, έως προσβλητική, αλλά οποιαδήποτε κίνηση μου θα ήταν αντίσταση κατά της αρχής. Οποιοδήποτε όμως επιχείρημα του κυρίου οδηγού ήταν βάσιμο και σοβαρό, απλώς γιατί ήταν μεγαλύτερος και, το κυριότερο, ντόπιος.

Η περιπέτειά μας είχε τελικά αίσια κατάληξη, αφού μετά από παρέμβαση του γραφείου ενοικίασης, ο φίλτατος κύριος οδηγός δέχτηκε το προφανές, να κάνει δηλαδή φιλική δήλωση, και έτσι γλιτώσαμε δικαστήρια και περαιτέρω ταλαιπωρίες.

Όσο για τη γρατζουνιά στο αμάξωμα, έμεινε βαμμένη με το βερνίκι νυχιών για να τη θυμόμαστε και να γελάμε...

Πρώτη φορά βιώνω σε αυτό τον τόπο που μένω τα τρία τελευταία χρόνια τόσο έντονα τη διάκριση ως προς την ηλικία και την καταγωγή. Και άλλες φορές υπήρχαν κάποια κρούσματα, αλλά τώρα ένα από αυτά χτύπησε και την πόρτα μου. Ένα είδος μικρού και χαριτωμένου ρατσισμού που υπάρχει προς τους «νεαρούς φοιτητές», οι οποίοι προφανώς είναι αυτοί που οδηγούν επικίνδυνα, αυτοί που είναι παρείσακτοι στο νησί της Μυτιλήνης, αυτοί που ζουν εις βάρος των ντόπιων κατοίκων.

Εύχομαι, αγαπητοί μου, να πίνετε πολλά ουζάκια παρέα και να ψυχαγωγείστε συζητώντας για εμάς με αυτή τη γλυκιά προκατειλημμένη σας διάθεση. Εγώ άλλωστε από του χρόνου αλλάζω πόλη. Θα έρθουν όμως καινούριοι επικίνδυνοι νεαροί. Να τους προσέχετε!

Ελεύθερος

2006-06-30T20:05:00.000+03:00

Το καυτό αεράκι χτύπαγε το πρόσωπό του. Τα μαλλιά του ανέμιζαν με ορμή. Άνοιξε τα χέρια του, να το αισθανθεί σε όλο του το κορμί. Έκλεισε τα μάτια του και την έφερε ξανά στο μυαλό του. Τα μεγάλα λαμπερά, εκφραστικά της μάτια, το πονηρό της βλέμμα, κι έπειτα τα χείλη της, τα χέρια της, τον τρόπο που μίλαγε και τον τρόπο που περπάταγε. Μα πιο έντονα από όλα θυμότανε τον τρόπο που γέλαγε. Σκέφτηκε τις πρώτες μέρες της γνωριμίας τους, τις μέρες που σταμάταγαν να γελάνε μόνο για να ανταλλάξουν λόγια αγάπης. Τα φιλία τους. Άλλοτε σοβαρά, άλλοτε παθιασμένα. Άλλοτε μικρά πειράγματα και τσιμπηματάκια των χειλιών. Δεν ήταν λίγες οι φορές που γέλαγαν ακόμη και την ώρα που φιλιόταν. Ένα διαρκές παιχνίδι γεμάτο αθωότητα. Αυτό θυμόταν από τις πρώτες τους μέρες.

Το αεράκι άρχισε να δυναμώνει. Σκέφτηκε τους γονείς του. Τον τρόπο που είχαν αντιδράσει όταν έβλεπαν πόσο χρόνο της αφιέρωνε. Τις ανησυχίες τους, τις μεγάλες τους προσδοκίες από εκείνον. Και τους τρόπους με τους οποίους τους είχε απογοητεύσει. Μα αναίσθητος δεν ήταν. Και δεν υπήρχε βαρύτερο φορτίο από τη γνώση ότι οι άνθρωποι που τον αγαπούν είχαν πληγωθεί εξ αιτίας του. Δεν είχε τη δύναμη τότε να διορθώσει τα πράγματα και έτσι τους είχε εγκαταλείψει. Και χωρίς καν να το καταλάβει φόρτωσε το σφάλμα σ’ εκείνη. Οι απαιτήσεις που είχε, άρχισαν να αυξάνονται σε βαθμό παράλογο. Μαζί τους και η ζήλια.

Ο άνεμος τώρα ήταν ακόμη ισχυρότερος και είχε αρχίσει να ψυχραίνει. Το πρόσωπό του πόναγε. Τα κλειστά του βλέφαρα έμοιαζαν αδύναμα να κρύψουν τα δάκρυα που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται. Οι πρώτοι τους καυγάδες, ο τρόπος με τον οποίον δεν σταματούσαν πλέον να πληγώνουν ο ένας τον άλλο, ήρθαν στην επιφάνεια. Τα γέλια είχαν δώσει τη θέση τους σε λυγμούς. Τα φιλία τους και οι αγκαλιές ήταν το τελευταίο καταφύγιο που είχε βρει η αγάπη τους. Μα κι αυτά δεν θα άντεχαν πολύ. Άρχισαν να γίνονται άδεια, απλές σαρκικές χειρονομίες. Προτού το καταλάβουν καν, η βαθιά ουσία του αγγίγματος είχε χαθεί. «Δεν αντέχω άλλο. Πνίγομαι.» του έλεγε. Μα ήταν πολύ αφοσιωμένος στη ζήλια του, για να την ακούσει.

Θύελλα άρχισε να σαρώνει το κορμί του. Έτρεμε. Ο αέρας παραμόρφωνε το πρόσωπό του όπως λίγα χρόνια πριν το είχε παραμορφώσει ο πόνος. «Δεν θέλω να σε ξαναδώ, δεν θέλω να σε ξανακούσω. Αντίο». Οι τελευταίες λέξεις που του χε χαρίσει δεν έπαυαν να στροβιλίζονται στο μυαλό του. Μετά από αυτές θυμόταν μόνο πόνο. Τόσο οδυνηρό, τόσο μεγάλο σε διάρκεια που είχε σχεδόν ξεχάσει πως είναι να μην πονάς. Να χαίρεσαι, να απολαμβάνεις.

Μα τώρα το θυμήθηκε ξανά. Περνώντας το κορμί του ο αέρας τα έπαιρνε όλα μακριά. Δεν τον ένοιαζε αν τον σκέφτονταν. Που να βρίσκεται; Ζει; Πέθανε; Παντρεύτηκε; Δεν είχε καμία σημασία πια. Ο πόνος είχε περάσει. Πρώτη φορά στη ζωή του αισθανότανε την λύτρωση. Πρώτη φορά τον κυρίευε αυτή η αίσθηση απόλυτης ελευθερίας. Μόνος του παρέα με τον άνεμο, χωρίς τύψεις για το χθες, χωρίς προσδοκίες απ’ το αύριο. Ελεύθερος.

Δεν είχαν περάσει πάνω από πέντε δευτερόλεπτα και είχε ήδη διανύσει την απόσταση των εφτά ορόφων. Μα ήταν τα πέντε πιο γεμάτα δευτερόλεπτα μιας ολόκληρης ζωής. Η πρόσκρουση με το έδαφος τον σκότωσε ακαριαία. Τις επόμενες μέρες, ένα μονόστηλο σε κάποια τοπική εφημερίδα. Mια κηδεία, λίγες συζητήσεις από κάποιους που τον λυπήθηκαν. Και μετά ανήκε πλέον στο παρελθόν. Και ζήσανε οι υπόλοιποι καλά. Μα εκείνος είχε ζήσει έντονα.

Γεννηθείτο....

2006-06-30T02:36:00.000+03:00

Με ένα βαρύ σύρσιμο η μηχανή παίρνει μπροστά. Αγκομαχώντας στης αρχή, σιγά σιγά ομαλοποιεί τη λειτουργία της, οι ιμάντες αρχίζουν να κινούνται και τα έμβολα ανεβοκατεβαίνουν με όλο και αυξανόμενη ταχύτητα. Από κάπου στάζει λιπαντικό λάδι και από τις βαλβίδες διαφεύγει ατμός… Η σειρήνα ακούγεται διαπεραστική και η μηχανή εισέρχεται στη φάση παραγωγής. Όλα πια κινούνται σαν τρελά, η πίεση κάνει τους σωλήνες να τρέμουν και ο πυκνός ατμός που διαφεύγει γεμίζει τον αέρα. Ξαφνικά το κρεσέντο φτάνει στο τέλος του, ηρεμία επικρατεί και ακούγεται μόνο το γουργουρητό της μηχανής, είναι πλέον ικανοποιημένη για τη δημιουργία της… Η θύρα ανοίγει και παρουσιάζεται το όγδοο θαύμα του κόσμου… Η μπλούζα με το λογότυπο του Τριαγώνια!

Wind of change

2006-06-29T14:56:00.000+03:00

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς ασχολείστε με την τεχνολογία ή πόσοι έχετε την όρεξη να μιλήσετε για αυτήν, όταν καθημερινά το θερμόμετρο δείχνει όλο και υψηλότερες θερμοκρασίες και το μόνο που θα θέλατε είναι ανέμελες διακοπές και μια δροσερή θάλασσα. Όμως οι τεχνολογικές εξελίξεις που συμβαίνουν γύρω μας , και για πρώτη φορά έρχονται γρήγορα και στην Ελλάδα, μου επιβάλλουν να μιλήσω για αυτές καθώς θεωρώ πως θα αλλάξουν άρδην τη ζωή μας.

Δεν προσπαθώ να μεγαλοποιήσω τα πράγματα και θα σας εξηγήσω αμέσως ποιο είναι το θέμα μου. Πριν από λίγο καιρό (μερικά χρόνια) έγινε γνωστή μια τεχνολογία ασύρματης μεταφοράς δεδομένων με μεγάλη εμβέλεια και υψηλές ταχύτητες μεταφοράς. Είναι η τεχνολογία WiMax με την οποία επιτυγχάνεται εμβέλεια της τάξης των 40km από την κεραία εκπομπής και ταχύτητες μεταφοράς δεδομένων που φτάνουν μέχρι και τα 8MB/s ακόμα και όταν κινούμαστε γρήγορα με αυτοκίνητο. Για να αντιληφθείτε τη σημαντικότητα αυτής της τεχνολογίας θα σας αναφέρω απλώς πως το γνωστό σε όλους ADSL που χρησιμοποιεί τα χάλκινα καλώδια του τηλεφωνικού δικτύου που έχουμε σήμερα, επιτυγχάνει συνήθως μικρότερες ταχύτητες (στην Ελλάδα η πλειοψηφία των χρηστών ADSL έχει σύνδεση 0.384 MB/s) και φυσικά ο χρήστης περιορίζεται σε χώρους όπου του δίνονται πρόσβαση στο τηλεφωνικό δίκτυο που προανέφερα. Επίσης όσον αφορά τα γνωστά δίκτυα ασύρματης δικτύωσης Wifi, αυτά έχουν εμβέλεια μερικών μέτρων η οποία μάλιστα περιορίζεται δραματικά όταν μεταξύ πομπού και δέκτη παρεμβάλλονται φυσικά εμπόδια.

Η σημαντική αυτή τεχνολογία λοιπόν, μου ήταν γνωστή εδώ και κάμποσο καιρό. Αυτό όμως που με ταρακούνησε ήταν το γεγονός πως το ελληνικό δημόσιο πριν από 2 εβδομάδες πούλησε άδειες εγκατάστασης κεραιών WiMax και ήδη έχουν εγκατασταθεί ορισμένες για πειραματικό σκοπό. Την ίδια χρονική περίοδο η εταιρία κολοσσός Samsung ανακοίνωσε πως προχωρά στην κατασκευή κινητού τηλεφώνου που χρησιμοποιεί την τεχνολογία WiMax…. Οπότε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει κινητό τηλέφωνο με δυνατότητα κλήσης VoIP. Δηλαδή κλήσης σε οποιοδήποτε τηλέφωνο στον κόσμο (σταθερό ή κινητό) με πραγματικά φθηνές χρεώσεις. Σας αναφέρω απλά πως τηλεφωνώ στην Αγγλία χρησιμοποιώντας VoIP με μόνο 1 ευρώ την ώρα. Επίσης σημαίνει πως πλέον θα έχουμε τα πάντα μέσα στο κινητό μας…Από τους εξαιρετικούς χάρτες του Google Earth για να βρίσκουμε ταχύτατα το δρόμο μας, μέχρι και συνεχή ενημέρωση των προσπαθειών μας να αγοράσουμε κάτι από το E-Bay…

Έτσι το αύριο έρχεται ακόμα πιο κοντά και εμείς γινόμαστε πολίτες ενός πραγματικού παγκόσμιου χωριού.

Μπι ελ όου τζι

2006-06-28T12:56:00.000+03:00

Οι αντιδράσεις φίλων και γνωστών μου στην ανακοίνωση ότι «ανοίξαμε καινούριο blog» είχαν, αν μη τι άλλο, μεγάλη ποικιλία.
Σαφώς ένας στατιστικός θα τράβαγε τα μαλλιά του, καθώς τα άτομα στα οποία το ανακοίνωσα δεν ήταν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα πληθυσμού μυημένου στο Ίντερνετ. Έτσι, σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς, το 84% δεν είχαν ιδέα για τι πρόκειται. Το 60% από αυτό το 84% έπρεπε να ξανακούσει τη λέξη και να την κάνω και spelling, δηλαδή b-l-o-g, και έπειτα να περάσουμε στο επόμενο και πιο οδυνηρό στάδιο επεξήγησης του όρου αυτού. Εκεί οι αντιδράσεις άρχισαν να έχουν την ποικιλία που σας είπα.

-Καλά, τι όνομα είναι αυτό;
-Και γιατί δεν κάνατε γουέμπ σάιτ;
-Δεν βαριέστε κάθε μέρα να γράφετε;
-Πληρώνεστε ή το κάνετε για την πλάκα σας;
-Έχετε ανταγωνισμό για το ποιος θα γράψει το καλύτερο άρθρο;

Προφανώς το υπόλοιπο 16% είχε διαβάσει blogs, ήξερε περί τίνος πρόκειται και απλώς ζήτησε το link.

Η αλήθεια είναι πως, ναι, για την πλάκα μας γράφουμε, αλλά με μια λίγο διαφορετική έννοια. Τις περισσότερες φορές είναι επώδυνο να καυτηριάζεις την πραγματικότητα, ειδικά όταν αυτή βρίσκεται στο ίδιο σπίτι με εσένα, στην ίδια πόλη με εσένα, και λοιπά.

Επίσης όχι, δεν βαριόμαστε να γράφουμε, γι' αυτό και ανοίξαμε το blog. Τρεις φίλοι είμαστε από τρεις γωνιές της Ελλάδας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Μυτιλήνη), που συνθέτουμε σαν παζλ αυτό το μικρό blogάκι. Έτσι θα γίνεται και μέχρι και το τέλος του.

Αυτά τα τυπικά για να γνωριστούμε και λίγο καλύτερα. Από δω και πέρα θα δίνω μόνο το link, τίποτα παραπάνω.

Μόδα είναι. Θα περάσει;

2006-06-28T07:29:00.000+03:00

Σερφάροντας αμέριμνος και πίνοντας το πρωϊνό μου καφεδάκι, έπεσα πάνω σε μία σελίδα του pathfinder: http://beta.blogs.pathfinder.gr/

Στην σελίδα αυτή, μεταξύ άλλων άχρηστων πληροφοριών, μπορούμε να βρούμε τους 3 βασικούς λόγους (κατα την άποψη του εν λόγω Host) για να φτιάξουμε ένα νέο blog τους οποίους και σας παραθέτω

Γιατί να δημιουργήσω Blog;
έλα ντε γιατί; Πες μου! Πες μου!

Γιατί είναι η νέα μόδα!

χμμμ. δε μου φαίνεται σοβαρός λόγος. Αλλά ακόμα και να ήταν, τα νούμερα δείχνουν ότι "η καινούρια μόδα" προστάζει να ΜΗΝ το δημιουργήσω στο Pathfinder

Γιατί συνδέεστε με τους φίλους σας!

εεε μα κάποιο λάθος κάνετε, εγώ με Otenet συνδέομαι

Γιατί είναι δωρεάν!

Δωρεάν; WOW! Δώσ' μου το πρώτο στο χέρι ( θα το φάω στο δρόμο) και τυλιξέ μου τα υπόλοιπα 69 για το σπίτι τότε!

... και για πολλούς άλλους λόγους!

Υποθέτω ότι εδώ εννοεί τα μπινελίκια των δημοσιογράφων, άλλων Bloggers, των ηλίθιων στο Insomnia (ναι είδα και εκεί ποστ να τη λέει στους bloggers!) κλπ.

Μπράβο στον κειμενογράφο της σελίδας. Δεν είμαι βέβαιος ότι με έπεισε να φτιάξω νέο blog, αλλά σίγουρα με γλίτωσε από τον κόπο να το φτιάξω στην εταιρία που τον πληρώνει για τις αηδίες που γράφει.

Λίγο ψωμί στην κόλαση

2006-06-28T01:45:00.001+03:00

Δεν είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που ξύπνησα σήμερα με διαβολεμένη πείνα. Αυτή την άγρια πρωινή (μεσημεριανή θα την ονόμαζε η μάνα μου..) ακόρεστη πεινά που μερικές φορές μας κυριεύει, ιδιαίτερα εάν δεν υπάρχει τίποτα στο σπίτι (σε φοιτητικό σπίτι μάλιστα) και είμαστε έτοιμοι να ξύσουμε τους σοβάδες ή να δαγκώσουμε το ξύλο του τραπεζιού για να μην τρελαθούμε. Μάλιστα η στιγμή που κατάλαβα πόσο δύσκολη ήταν η κατάστασή μου ήταν όταν γλίστρησα και έπεσα…στα δικά μου σάλια που έτρεχαν ασταμάτητα από το στόμα… Νομίζω πως από εκείνο το σημείο σύρθηκα μέχρι το ντουλάπι μόνο και μόνο για να συνεχιστεί η κακή μου τύχη, ήταν εντελώς άδειο…βέβαια τι περίμενα να βρω; Μακαρόνια και τραχανά από το χωριό (τα οποία όμως δεν είναι για άμεση κατανάλωση), ή κανένα κομμάτι ψωμί που έχω 6 μήνες να αγοράσω; Όσον αφορά την περιήγησή μου στον άγριο κόσμο του ψυγείου, έπρεπε να διεξάγω εκεί θανάσιμο αγώνα με τη μούχλα που κατέτρωγε τα τελευταία υπολείμματα από το τυρί.

Σας παρακαλώ μην με κρίνετε σκληρά με όλα όσα σας περιγράφω. Ένας απλός φοιτητής είμαι (στο πτυχίο μάλιστα) που την προηγούμενη μέρα είχα δώσει ένα πολύ δύσκολο μάθημα και σε συνδυασμό με την καθημερινή ζέστη αλλά και τις ξελογιάστρες σειρήνες από το παγκόσμιο κύπελλο, είχα αρκετό καιρό να αφήσω τη γλυκιά θαλπωρή του σπιτιού μου. Ο συνδυασμός όλων αυτών λοιπόν με έριξε στην ανάγκη. Αυτό ήταν! Η απόφαση είχε πια παρθεί και το σχέδιο διένυε τα πρώτα στάδια της υλοποίησης του: ντύθηκα, πήρα κλειδιά, πορτοφόλι και κινητό και ξεκίνησα για τον επίγειο παράδεισο όλων των πεινασμένων…το σουπερμάρκετ!

Είμαι σίγουρος πως και εσείς νοιώθετε κάποια ιδιαίτερη χαρά, που δεν μπορείτε να την εξηγήσετε εύκολα, κατά την είσοδό σας στο πολυκατάστημα. Όταν μάλιστα η αυτόματη πόρτα που είχε ανοίξει για να με υποδεχτεί (εμένα, μόνο εμένα) έκλεισε πίσω μου, βάζοντας με σε ένα κόσμο με απαλή μουσική, όμορφες μυρωδιές και πολύ φαγητό, τότε η χαρά μου έφτασε στην κορύφωσή της. Άρπαξα λοιπόν το καλάθι και με βωβούς αλαλαγμούς ξεχύθηκα στους διαδρόμους. Τίποτα δεν μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στην καταναλωτική μανία που με είχε καταλάβει. Ακόμη περισσότερα μακαρόνια και σάλτσα ντομάτας ήταν τα πρώτα θύματα. Πιπέρι, αλάτι ακόμα και ξύδι (αυτό πώς βρέθηκε εκεί;) ακολούθησαν τους πρώτους πεσόντες…στο καλάθι μου. Κοτόπουλο, τυρί και χυμοί δεν άργησαν να ακολουθήσουν για να φτάσω τελικά στο τμήμα με τις σοκολάτες. Τότε και μόνο τότε κοντοστάθηκα, λίγο, για να αποφασίσω την καλύτερη σοκολάτα που θα έκλεινε το γεύμα που είχα φανταστεί. Δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο. Το εμπόδιο του ταμείου ξεπεράστηκε εν ριπή οφθαλμού και ο δρόμος για το σπίτι ήταν πλέον ανοιχτός.

Σχεδόν τυφλός από την πείνα που συντάραζε την κοιλία μου, βρήκα το δρόμο για το σπίτι χρησιμοποιώντας την πολύ καλή μου όσφρηση. Όπως τα κυνηγόσκυλα, έτσι και εγώ ακολούθησα την υπέροχη μυρωδιά από το γεύμα που ακόμα δεν είχα ετοιμάσει αλλά σε λίγο θα σκόρπιζε γλυκιά ευωδία από την κουζίνα μου.

Έτσι και έγινε. Δεν είμαι σίγουρος όμως κατά πόσον η γλυκιά ευωδία για την οποία μίλησα πιο πριν, κατάφερε να ξεχυθεί στη γειτονιά διότι, νομίζω πως μέσα στη μανία μου, την έφαγα και αυτή….

Δική του

2006-06-27T13:55:00.000+03:00

Ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της όταν άνοιξε η πόρτα. Μπήκε μέσα, πανέμορφος όπως πάντα, και τα υγρά διαπεραστικά μα πάντοτε θλιμμένα μάτια του αιχμαλώτισαν το βλέμμα της. Την πλησίασε με αργά βήματα και έσκυψε πάνω της. Την φίλησε. Όχι ανυπόμονα αλλά με ένα πάθος σαν να είχε να την δει χρόνια. Εκείνη χαμένη στο βάθος του φιλιού του ήξερε ότι του είχε ήδη παραδοθεί άνευ όρων και ολοκληρωτικά. Για άλλη μια φορά. Τα χείλη τους έμειναν κολλημένα, οι γλώσσες τους συναντούσαν η μία την άλλη σαν να υπήρχαν άπειρα χθες μα κανένα αύριο.

Άκουσε τον ήχο του σκισίματος και λίγο μετά τον ακολούθησε η αίσθηση κρύου αέρα πάνω στο στήθος της. Την ώρα που εκείνος πέταγε το σκισμένο μπλουζάκι της εξακολουθώντας πάντα να την φιλάει, εκείνη τον έγδυνε ανυπόμονα, βιαστικά και παθιασμένα. Το στήθος του τώρα κόλλησε στο δικό της καθώς συνέχισαν να γδύνονται δίχως να ανταλλάξουν μία κουβέντα. Δε χρειάζονταν άλλωστε. Δεν υπήρξαν ποτέ λέξεις βαθύτερες από αυτό που τους ένωνε εκείνη τη στιγμή. Δεν υπήρχε πλέον ύφασμα ανάμεσά τους, ούτε σύμπαν τριγύρω τους. Ήταν μόνοι τους στον κόσμο αποκλειστικά δοσμένοι ο ένας στον άλλο σε μια ένωση ισχυρότερη από πυρηνική σύντηξη.

Και τότε, ακριβώς την στιγμή που εκείνη είχε φτάσει στα όρια των αντοχών της, τη στιγμή που δεν μπορούσε να περιμένει ούτε ένα δευτερόλεπτο παραπάνω, μπήκε μέσα της. Και ήταν σαν να είχε μέσα στο σώμα της τον κόσμο ολόκληρο. Με αργές, ρυθμικές κινήσεις τον οδηγούσε μέσα της και έξω, όπως μπαινόβγαινε τα τελευταία χρόνια στη σκέψη της. Στη ζωή της. Στο είναι της. Κι αυτός ήξερε τι ακριβώς έπρεπε να κάνει, γεννημένος και μεγαλωμένος μόνο για να την συναντήσει και να γίνει ένα μαζί της.

«Δεν υπάρχουν ομορφότερα φιλιά, ομορφότερος έρωτας ούτε αγάπη δυνατότερη από αυτήν πουθενά στον κόσμο. Γιατί να μη σε είχα γνωρίσει τόσα χρόνια;» σκέφτονταν μα δεν χρειαζόταν να του το πει. Έβλεπε στα μάτια του ότι το ένιωθε. Και ο ρυθμός τους έγινε ταχύτερος και μέσα σε μια πλήρη αρμονία άρχισε να νιώθει ένα γαργαλητό στο στομάχι, που γρήγορα πήρε τη μορφή ανατριχίλας και ξέσπασε σε όλο της το σώμα. Έκλεισε σφιχτά τα πόδια της γύρω του. Να τον αγκαλιάσει. Να τον κρατήσει για πάντα μέσα της. Εκεί όπου ανήκε. Μα ακόμα πιο σφιχτά έκλεισε τα μάτια της καθώς παραδίνονταν σε έναν οργασμό που μόνο αυτός θα μπορούσε να της προσφέρει.

Ξανάνοιξε τα μάτια της και η πρώτη της ανάσα ήταν βαθιά. Την ακολούθησαν άλλες κοφτές ολοένα και πιο γρήγορες. Το δωμάτιο, το κρεβάτι, το κενό μέσα της παρέμεναν το ίδιο άδεια όπως τα είχε αφήσει. Δύο χρόνια είχε να τον δει. Δύο χρόνια ένιωθε νεκρή. Δεν μπορούσε πλέον να ανασάνει ταχύτερα και γύρισε στο πλάι. Πήρε αγκαλιά το μαξιλάρι του, το τύλιξε και με τα πόδια. Κουλουριάστηκε σαν έμβρυο γύρω του. Όπως ήθελε να αγκαλιάσει αυτόν. Και ξέσπασε. Το κορμί της σπάραζε, όχι από έναν οργασμό, μα από ένα κλάμα βαθύ, πικρό, βουβό. Και έμεινε έτσι για άλλη μια νύχτα. Αγκαλιά με ένα μαξιλάρι. Αγκαλιά με μία απουσία, που δεν κατάλαβε ποτέ.

Μία υπέροχη πόλη

2006-06-27T12:31:00.000+03:00

Είδα προχθες το Γιάννη στο δρόμο. Ήταν μεσημέρι Κυριακής και πέρασα από τη γνωστή διαδικασία. Άκουσα και πάλι πόσο γαμάτα πέρασε χθες βράδυ στο κλαμπ της προκυμαίας, μου εξέφρασε για άλλη μια φορά τα παράπονά του «Καλά, εσύ δεν μας καταδέχεσαι; Έλα μία φορά να σε κεράσω ένα ποτάκι, να γνωρίσεις και καμιά γκομενίτσα».

Μετά τον άφησα να περιπλανιέται αχανώς στη δική του πόλη, που περιλαμβάνει πάνω από διακόσιους φίλους με συνεχείς δημιουργικές συζητήσεις σχετικά με τις αποχρώσεις του πράσινου και τις επιπτώσεις του μπλε στη ζωή μας. Όπως λέει ο ίδιος, «ξύπνημα νωρίς το μεσημέρι, μετά καφεδάκι με τους φίλους, το απόγευμα συνδικαλισμός, ε, και να μη βγω για ένα ποτό το βραδάκι να ξεσκάσω;».

Αυτή είναι η πόλη του Γιάννη. Εδώ όλα κυλούν με ρυθμούς «φοιτητικούς», εκτός φυσικά από τα χρήματα στο πορτοφόλι του, που έχουν τη μοναδική ιδιότητα να ανανεώνονται αυτόματα και χωρίς πολύ κόπο, κάθε φορά που αυτός οδεύει προς χρεοκοπία ή απλώς κάνει την αγαπημένη του θεραπεία αγοράζοντας ρούχα. Τα τρία χρόνια που βρίσκεται εδώ έχει βρει τον εαυτό του. Κοιμάται πολλές ώρες για να στρώσει επιδερμίδα και να «συνέλθει από τη χθεσινή κραιπάλη». Στην άλλη μεριά του κρεβατιού μία μικρή πρωτοετής κοπελίτσα που έχει την τιμή να πάρει λίγη από την προσοχή του.

Για το πανεπιστήμιο ο Γιάννης έχει πολλά να σου πει, καθώς είναι γνήσιος αγωνιστής. Από τις απαρχές της φοιτητικής του πορείας παλεύει για τα δικαιώματά σου. Η πάλη γίνεται πιο σκληρή όταν πλησιάζουν οι φοιτητικές εκλογές. Εκείνες τις ημέρες είναι σίγουρο πως θα σε καλέσει για καφέ για να σου εξομολογηθεί τα προσωπικά του και, λίγο πριν πληρώσετε, θα θυμηθεί να σου προτείνει τι να ψηφίσεις ενώ, εντελώς τυχαία, θα σου κεράσει και τον φραπέ.

Περπατώντας στο δρόμο στην επιστροφή μου προς το σπίτι, άρχισα να βλέπω παντού Γιάννηδες. Κάποιοι με είδαν και μου μίλησαν. Άλλοι, απορροφημένοι από το κινητό τους, με χαιρέτησαν βιαστικά. Ένας άλλος μού έδωσε ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη.

Ζαλίστηκα.

Έτρεξα πανικόβλητος στο σπίτι μου και κλείστηκα εκεί μέχρι το βράδυ. Μπήκα στο ίντερνετ και αφαιρέθηκα στα αγαπημένα μου blogs. Προσπάθησα να τελειώσω το βιβλίο που διαβάζω από τον Απρίλιο και ασχολήθηκα λίγο με τα βίντεό μου.

Τώρα νομίζω πως είμαι ασφαλής. Ας πάρω ένα τηλέφωνο τους φίλους μου να πάμε χαλαρά για ένα ποτάκι στη διπλανή πόλη. Εκεί Γιάννηδες δεν θα συναντήσω.

Θα μου κάνεις λίγο φρρρρ;

2006-06-27T05:12:00.000+03:00

Το ομολογώ, σηκώνω τα χέρια ψηλά και το φωνάζω τόσο δυνατά που τα πνευμόνια μου αδειάζουν από αέρα. Ζήτω το ποδόσφαιρο! Λατρεύω το παγκόσμιο κύπελλο! Και αυτή είναι η αλήθεια, αφού είναι αδύνατον να μην αγαπήσει κανείς αυτό το υπέροχο άθλημα ιδιαίτερα μετά τους τελευταίους αγώνες. Επιτέλους παρακολουθήσαμε αγώνες που παίζονται από Άντρες για Άντρες (εντάξει δεν θέλω να αναπαράγω υπερβολές του κίτρινου τύπου σχετικά με τον Ολλανδό τερματοφύλακα) και σκοπό έχουν να εξυψώσουν χαμένα ιδανικά. Ας είμαστε ρεαλιστές: ο κόσμος πια δεν θέλει να βλέπει άνοστα και άνευρα θεάματα αλλά διψάει πλέον για αίμα και το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι έτοιμο να του το δώσει.
Τι χαρά και ευτυχία ήταν ο αγώνας της Πορτογαλίας με την Ολλανδία! Ανατρίχιασα ολόκληρος βλέποντας όλους αυτούς τους σκληρούς άνδρες να κάνουν αυτό που κάθε ένας από εμάς είναι πλασμένος να κάνει… να κυριαρχήσει επί τον υπολοίπων χρησιμοποιώντας κάθε μέσο! Βέβαια κάποιοι θα μπορούσαν να αντιτάξουν πως όλα αυτά τα προσφέρει εδώ και χρόνια το αμερικάνικο football ή το αγγλοσαξονικό rugby. Ας μη γελιόμαστε όμως, το ποδόσφαιρο που παίζουμε εμείς, στον πολιτισμένο κόσμο, είναι απείρως καλύτερο από τις προηγούμενες απομιμήσεις διότι καταρχήν δεν χρησιμοποιούμε πανοπλίες όπως οι φίλοι μας βορειοαμερικάνοι και δεύτερο πρέπει να χρησιμοποιήσουμε μόνο τα πόδια μας για να σταματήσουμε τον αντίπαλο ( ο Ιταλός παίκτης που άνοιξε το πρόσωπο του αντιπάλου του με αγκωνιά θεωρείται πως έπαιξε τίμια μιας και το χτύπημα έγινε στον αέρα) οπότε με τους ισχυρότερους μύες των κάτω άκρων ο πόνος του αντιπάλου μπορεί να μεγιστοποιηθεί.
Ανάμεσα βέβαια σε όλη αυτή την άγρια ηδονή, κυριαρχεί η μορφή του διαιτητή…αχ πόσο τη ζηλεύω αυτή τη θέση… να μπορούσα και εγώ όχι μόνο να παρακολουθώ από κοντά τους σύγχρονούς μονομάχους αλλά ακόμη περισσότερο να δείχνω αυτές τις κίτρινες και κόκκινες κάρτες μειώνοντας έτσι τους συμμετέχοντες στον αγώνα και αυξάνοντας παράλληλα την ορμή των υπολοίπων. Όπως λοιπόν στις γαλέρες ο τυμπανοκρούστης έδινε το ρυθμό με τον οποίο επιτάχυνε η πολεμική μηχανή, έτσι και εγώ με τη σφυρίχτρα μου να καλούσα τους παίκτες σε πολεμική εγρήγορση και σε συνεχή επίθεση.
Εμπρός λοιπόν, χαμένος θα είναι ο συντηρητικός που συνεχίζει να κλωτσάει τη μπάλα (δεν μπορώ να αντέξω τόση βαρβαρότητα κατά της στρογγυλής θεάς…) και νικητής θα ανακηρυχτεί αυτός που έχει υψηλότερους στόχους στη ζωή του….τα αντίπαλα κεφάλια!

Λούμπεν γκέισες και άλλες θεωρίες συνομωσίας

2006-06-26T23:18:00.000+03:00

Μολις έλαβα αυτό το κείμενο από ένα φίλο που ζει στην Αγγλια. Ομολογώ πως εντυπωσιάστηκα με τον τρόπο που αναμιγνύει κριτική μουσικής και συνομωσίες της ανατολής...

Το “China Girl” είναι ένα κομμάτι του David Bowie από τον δίσκο του “Let’s dance”. Αρχικά ο Bowie συνέγραψε το τραγούδι με τον γερόλυκο της punk rock Iggy Pop για το άλμπουμ “The idiot” του τελευταίου.

Τώρα δεν ξέρω κατά πόσο ο Bowie θεωρεί βλάκα τον Iggy, αλλά μάλλον δεν είχε και τις αγνότερες προθέσεις όταν έγραφε τους στίχους... Δεν αναφέρεται στην εξ ανατολής ερωμένη του (κάτι που ακούγεται λογικό στα αυτιά μας αν θυμηθούμε ότι ο David το πήγαινε το γράμμα περιστασιακά) αλλά πιθανότατα στην στέρησή του από την ηρωίνη:

I could escape this feeling, with my China girl
I feel a wreck without my, little China girl

Βέβαια ο Bowie αποπειράται να μας ρίξει στάχτη στα μάτια ρίχνοντας στο τραπέζι και σκηνές ερωτισμού με την Jee Ling που βλέπουμε στο κλιπ. Μάλιστα η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο βλέποντας τον Bowie να περιφέρεται ως κάποιος super χαρτογιακάς της Wall Street (χμμ). Ο Bowie και ο Iggy κατάφεραν σε μια έκρηξη διανοητικής δημιουργίας να σχετίσουν την “China white” (slang για ηρωϊνη) με ασπριδερές κινεζούλες!! Οι προφητικές αναφορές στον εμπορικό ιμπεριαλισμό είναι άγγιγμα του Nile Rogers, πατέρα πολλών clip του ’80, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της συνεσταλμένης Madonna.

Και αυτές οι συλλογικές προφητίες του Bowie, Iggy και Nile είναι που θέλω να σταθώ. Διότι οι κύριοι αυτοί προέβλεψαν τη κρυφή μάστιγα της εποχής μας. Που δεν είναι άλλη από τον βιασμό της παγκόσμιας οικονομίας και την επικράτηση της Κίνας ως η επόμενη παγκόσμια αυτοκρατορία!! Η Ευρώπη ένιωσε στο πετσί της την ειβολή φθηνών προιόντων αμφιβόλου ποιότητας –τα καλά του ελεύθερου εμπορίου. Και το χειρότερα από όλα; Το σχέδιο είναι όχι μόνο της επιβολής των προιόντων τους αλλά και των θηλυκών τους. Ω συμφορά! Ζευγάρια κινέζες με ευρωπαίους!

Μας λένε ότι οι κινεζούλες το έχουν σφικτό και ότι επιπλέον έρχονται με όλο το πακέτο πλύσιμο-καθάρισμα-“βγάλε τα παπούτσια να σου φέρω παντόφλες αγάπη μου”. Επιπλέον είναι πιστές και δεν υποφέρουν από το σύνδρομο της πριγκίπισσας που χαρακτηρίζει τις Ευρωπαίες.

Ίσως να είναι αλήθεια, χρησιμοποιώντας πολιτικώς ορθή ορολογία, ότι είναι συναισθηματικά άπειρες (εύκολες δηλαδή, επιτρεποντάς σε κάτι βιβλιοσκώληκες σαν και του λόγου μου να ξετσουτσουνίσουν) και πολιτικά καταπιεσμένες. Και όμως απατάσαι φίλε μου καλέ.

Φανταστείτε! Ποιά νομίζετε ότι θα είναι η κατάληξη της Ευρώπης όταν κατακλύζεται από κινεζικά προιόντα και οι επιστήμονες (μουρόχαυλοι στα γκομενικά) ζευγαρώνουν με κινέζες; Το αφήνω στην κρίση σας.

Βέβαια αν ο Frank Zappa δεν είχε πεθάνει από προστάτη, σίγουρα θα έριχνε ένα γερό βρωμόξυλο στον Bowie για τα ναρκωτικά και ως μουσάτος νταβατζής ονόματι Willie The Pimp θα έβγαζε την Jee στο κουρμπέτι.

Όμως προς έκπληξη μας, ο Bowie στέλνει κωδικοποιημένο μήνυμα το οποίο όχι μόνο δεν προωθεί τον διακρατικό έρωτα, τον απαγορεύει μάλιστα! Το συρματόπλεγμα που περιτριγυρίζει την Jee στην αρχή και το τέλος του clip είναι η υποσυνείδητη απαγορευτική πινακίδα που αστυνομεύει την λύσσα αυτών των γυναικών. Σε βάζει να σκεφτείς ποιά σκοτεινά συμφέροντα υπηρετεί ο τραγουδιστής και ότι τελικά δεν είναι και τόσο αθώο το όλο συνοθύλευμα ναρκωτικών και κραγμένων.

http://www.youtube.com/watch?v=EUeuXj2N0CQ&search=David%20Bowie%20China%20Girl

Αν νομίζετε ότι διαβάζω θεωρίες συνωμοσίας ή ότι ότι είμαι ρατσιστής, δεν με ενδιαφέρει η άποψή σας. Να μη μoυ ξαναμιλήσετε. Συγγνώμη αλλά τώρα πρέπει να σας αφήσω. Στο τηλέφωνο είναι η καινούργια κινέζα φίλη μου και πρέπει να το απαντήσω αμέσως.

Μία Μέρα στα ΚΤΕΛ

2006-06-26T15:08:00.000+03:00

Υπάρχουν μερικοί άγραφοι κανόνες που ισχύουν για τους φοιτητές, και μας λένε τα εξής.Όταν ξεκινάς με ένα λεοφορείο,για να ταξιδέψεις από την γνωστότατη φοιτητούπολη - Τσιμεντούπολη Πάτρα, στα πανέμορφα Ιωάννινα, προκειμένου να ασκήσεις τα φοιτητικά σου καθήκοντα( δηλαδή να δώσεις εξετάσεις), μετά από μερικές μέρες χαλάρωσης και διασκέδασης, και ιδιαίτερα αν αποφασίσεις να ταξιδέψεις στις οκτώ και τέταρτο το πρωί, άυπνος, είσαι ένα κινούμενο πτώμα. Προχωράς προς το εκδοτηριο για να ενημερωθείς ότι το εισιτήριο έχει ακριβύνει για ακόμη μια φορά και αφού το αγοράσεις προχωράς προς την πλατφόρμα. Ενθουσιασμένος βλέπεις ότι μετα από πέντε χρόνια που κάνεις αυτό το δρομολόγιο, κάποιος αποφάσισε να αντικαταστήσει τον κινούμενο γκαζοτενεκέ με κάτι εντελώς καινούριο και σύγχρονο,το οποίο όπως σε ενημέρωσαν αποκαλείται Πουλμαν.Με ανεβασμένη λοιπόν διάθεση μπαίνεις μέσα στο υπέροχο αυτό μέσο μεταφοράς, και ετοιμάζεσαι να απολαύσεις τις ανέσεις που σου προσφέρει.

Πάνω απο τα κεφάλια των επιβατών υπάρχει ένα πολύ ευρύχωρο μέρος για να τοποθετήσεις το μπουφάν και τις χειραποσκευές σου.Φυσικά δεν θα χρειαστεί διότι στην πόρτα του λεωφορείου περιμένει κάποιος ο οποίος σε υποχρεώνει με την αγένειά του (και όχι με την ευγένεια όπως λανθασμένα θα προσδοκούσατε) να φορτώσεις στο κάτω μέρος του λεωφορείου ακόμα και το φοιτητικό σου σακίδιο.

Μπαίνεις λοιπόν μέσα, έχοντας το κεφάλι σου ήσυχο αφού τα πράγματά σου (φωτογραφικές μηχανές,γυαλιά ηλίου,Walkman,κτλ) βρίσκονται ασφαλισμένα κάτω απο δύο δυάδες βαλίτσες, και κάθεσαι στην θέση σου.Με χαρά παρατηρείς ότι το όχημα είναι μισογεμάτο(δεν θα αργήσει βέβαια να έρθει η στιγμή της διαπίστωσης ότι τελικά ήταν μισοάδειο), και ότι δίπλα σου δεν κάθεται κανείς.Υπέροχα! Πάνω απο το κεφάλι μερικών υπάρχουνε μερικές τηλεοράσεις προορισμένες για να παίζουν κάποια ταινία, που θα ελαφρύνει κάπως την τετράωρη διαδρομή.Φυσικά δεν πρόκειται να ανάψει καμία απο αυτές.Δεν πειράζει όμως.Αρκεί που υπάρχουν! Κάποια στιγμή στη διαδρομή διαπιστώνεις ότι πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να πας στην τουαλέτα.ΕΥΤΥΧΩΣ! Το λεοφορείο είναι πλέον καινούριο και διαθέτει μια ολοκαίνουρια χημική τουαλέτα σε ένα δωματιάκι δίπλα στην πίσω είσοδο! Το λέει άλλωστε και στο πίσω του τζάμι σε ένα ολοκαίνουριο αυτοκόλλητο(Ανάμεσα στο άλλο που πληροφορει για το AIR CONDITION, και ένα που γράφει: TV)!!! Ζητάς λοιπόν απο τον οδηγό την άδεια να πας στην τουαλέτα, και αφου σε κοιτάζει σαν να του ζήτησες να ξεφλουδίσει την ελιά πριν την ρίξει στο Martini σου, σε πληροφορεί ότι θα σταματήσει σε δέκα λεπτά. Σταματάει λοιπόν, σε κανένα μισάωρο, έξω απο κάποιο μαγαζί στην Εθνική, και ενώ 47 άτομα περιμένουν να κάνεις εσύ αυτά που σε προστάζει η φύση, μπαίνεις σε ένα άγνωστο εστιατόριο και ενημερώνεις ότι ήσουνα περαστικός βρε αδερφέ, είδες WC και μπήκες!

Η διαδρομή συνεχίζεται και μιας και δεν υπάρχει TV, μουσική, η οτιδήποτε άλλο λές να ρίξεις έναν υπνάκο.Και εδώ γίνεται το μοιραίο σφάλμα. Ακουμπάς τα πόδια σου στο κάθισμα!!! Μετά από αυτό, το πρώτο πράγμα που ακούς είναι μια ανθρωπόμορφη φωνή να ουρλιάζει, και να σου λέει να τσακιστείς να σηκωθείς. Ξυπνάς λοιπόν και προσπαθώντας να εστιάσεις στο βλέμμα σου διαπιστώνεις ότι το λεοφωρείο έχει φτάσει στον σταθμό και οτι το τέρας που βαδίζει έξαλλο προς το μέρος σου είναι κάποιος ο οποίος αυτοαποκαλείται «επαγγελματίας» οδηγός. Επίσης συνειδητοποιείς ότι το λεοφωρείο είναι άδειο, και μια πολύ σύντομη εγκεφαλική διεργασία, νομίζω ότι αποκαλείται συνειρμός, σε πληροφορεί ότι ο οδηγός περίμενε να φύγουν όλοι πριν να σε ξυπνήσει και ότι τώρα είσαι μακρυά από την πόρτα, μόνος, σου στο λεωφορείο με ένα νταγλαρά που σε βρίζει και σε προσβάλλει με κάθε τρόπο που μπορεί να σκαρφιστεί ο ημιανάπηρος εγκέφαλος του. Μαζεύεσαι λοιπόν στο κάθισμα και, φοβούμενος πλέον για την σωματική σου ακαιρεότητα, δεν βγάζεις κουβέντα. Πάντα φωνάζοντας σε απόσταση αναπνοής απο το προσωπό σου ο οδηγός σε πληροφορεί ότι έδωσε 8 εκατομυρια για τα νέα του καλύμματα(δεν διευκρινίζει αν μιλάει σε Ευρώ η Δραχμές. Μυστήριο…) και ότι εσύ προσπαθείς να του τα καταστρέψεις! Αφού στα ψέλνει για τα καλά, και σε κάνει σκουπίδι, αποχωρεί φωνάζοντας: Aχάριστε!!!!
Σηκώνεσαι λοιπόν, και αφού ανεπιτυχέστατα προσπαθείς επι κάποια ώρα να διακρίνεις την ελάχιστη ζημία στο κάθισμα, αποχωρείς γεμάτος ερωτήματα, και ξεχνάς τελικά την αξιοπρέπεια σου στο άδειο ντουλαπάκι των αποσκευών πάνω από το κάθισμα. Αααα! Γι αυτό υπήρχε λοιπόν...

Παλιόχαρτα

2006-06-26T05:35:00.000+03:00

Όταν δουλεύεις σαν φωτογράφος σε νυκτερινά κέντρα διασκέδασης, τα πράγματα είναι απλούστερα απ’ ότι ακούγονται. Αυτό που κάνεις ουσιαστικά θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως Πλασιέ "πολυτελείας" (δηλαδή ντυμένος σα λελές) στα μπουζούκια. Στην αρχή κυκλοφορείς ανάμεσα στα κύματα της περισσής χαράς που διακατέχει το χώρο προσπαθώντας να πείσεις ορδές μεθυσμένων να σου χαμογελάσουν (πιστέψτε με ακόμη και οι αφελείς που πείθονται καμιά φορά, δε χαμογελάνε και πολύ αφού διαπιστώσουν πόσο δυνατό είναι το flash μου). Στη δεύτερη φάση της δουλείας παίρνεις το πλατύτερο χαμόγελό σου, και πας καμαρωτός να δείξεις τα “δημιουργήματα σου” στους άμοιρους που τώρα έχουν αρχίσει πια να ξαναβρίσκουν την όρασή τους. Αντικρούεις τα επιχειρήματά τους περί εξωφρενικών τιμών γρήγορα και αποτελεσματικά, προβάλλοντας άλλες μορφές ακρίβειας (“Μα παιδάκι μου μισό μεροκάματο για μια φωτογραφία;” “Έλα μωρέ δυο πακέτα τσιγάρα είναι”),και αυτό ήταν όλο.
Ενώ λοιπόν σήμερα το βράδυ βρισκόμουν στο δεύτερο και δημιουργικότερο μέρος της εργασίας μου, έδειξα σε μία μητέρα 4 φωτογραφίες της κόρης της. Η κόρη (γύρω στα 20) ήταν μία απερίγραπτα όμορφη και γλυκιά κοπέλα και στις φωτογραφίες έμοιαζε με άγγελο. Αφού η μητέρα της ξεφύλλισε τις φωτογραφίες και αγόρασε τις 3, μου ζήτησε ευγενικά να της κάνω δώρο την τέταρτη. Της εξήγησα εξίσου ευγενικά ότι πραγματικά θα το ήθελα αλλά είναι κάτι το οποίο δεν επιτρέπεται από τα αφεντικά, εκτός και αν τις πλήρωνα από την τσέπη μου. Λίγο πριν αποχωριστεί την φωτογραφία , αφού την κοίταξε σαν να ήθελε να τη θυμάται για πάντα, κάρφωσε δύο από τα πιο θλιμμένα μάτια που έχω δει ποτέ, στα δικά μου κ με ρώτησε

“αφού θα τις πετάξετε στα σκουπίδια σαν παλιόχαρτα, γιατί δεν μπορώ να την κρατήσω; Η έστω να την αγοράσω λίγο πιο φθηνά;”

Πάγωσα. Καλή μου γυναίκα, πώς να μπορέσω να σου εξηγήσω ότι δεν είναι στο χέρι μου; Ότι αν ήταν, θα τύπωνα μία μεγέθυνση της φωτογραφίας και θα σου τη χάριζα με όλη μου την καρδιά; Ότι θα τύπωνα μάλιστα μια και για μένα, γιατί έχω ήδη ερωτευθεί το πλάσμα που με κοίταξε έτσι, έστω και για ένα μόνο εξηκοστό του δευτερολέπτου; Και όμως έχεις δίκιο. Είμαι αναγκασμένος να την επιστρέψω, ώστε να μετρηθεί και αυτή μαζί με ένα μάτσο μεθυσμένων νταήδων και γυναικών που μοιάζουν με διαφήμιση φτηνών καλλυντικών έτσι ώστε τα αφεντικά να διαπιστώσουν ότι δεν τους έκλεψα κρύβοντας τους πωλήσεις ισχυριζόμενος ότι χάρισα φωτογραφίες. Στη συνέχεια οι ορδές των σκυλιών της νύκτας παρέα με το πιο υπέροχο πλάσμα που συνάντησα εδώ και καιρό, το σπλάχνο σου, θα πεταχτούν. Σαν παλιόχαρτα. Στα σκουπίδια. Κι εσύ όχι απλά το ξέρεις, αλλά τα αφεντικά ποντάρουν στο ότι το ξέρεις Γιατί αυτό κάνουμε εμείς εδώ. Δημιουργούμε κάτι που για σένα είναι πολύτιμο και το κουνάμε μπροστά στο πρόσωπό σου προκαλώντας σε να μας πληρώσεις, όχι πια για να το κρατήσεις (δε θα ήσουν τόσο θλιμμένη αν ήξερες ότι θα μπορούσε τουλάχιστον κάποιος άλλος να κρατήσει αυτή τη φωτογραφία και να της ρίχνει μια ματιά που και που, είμαι σίγουρος) αλλά για να το σώσεις από την καταστροφή.

Νέος στη δουλειά…Δεν βρήκα το κουράγιο να βοηθήσω ούτε τη μάνα, ούτε εμένα τον ίδιο, παρακούοντας τις οδηγίες που είχα. Έσκυψα το κεφάλι, γύρισα την πλάτη και με τα μάτια κολλημένα στη φωτογραφία που κράταγα στο χέρι μου, προχώρησα προς το επόμενο τραπέζι. Προσπαθούσα με τη σειρά μου να την κρατήσω μέσα μου για πάντα, γιατί όσο και να το ήθελα ούτε καν εγώ, ο “δημιουργός”, θα είχα την ευκαιρία να την ξαναδώ. Και το πικραμένο βλέμμα της μητέρας έκαιγε την σπονδυλική μου στήλη, και αδυνατούσα να θυμηθώ κάποια στιγμή που να είχα σιχαθεί περισσότερο τον εαυτό μου.

Συστηματικά

2006-06-26T01:54:00.000+03:00

Αρχικά 4*1, μετά 14*2, μετά 9*2 και τώρα 6*1. Αυτές είναι οι αλλαγές που έγιναν στον αριθμό των μαθημάτων για την εισαγωγή σε ΑΕΙ και ΤΕΙ μέσα σε οκτώ χρόνια .

Το Τρυγόνι πάντως μου είπε ότι το σύστημα εισαγωγής σε γνωστή χώρα του εξωτερικού (που η Καρακάξα δεν μου επιτρέπει να αποκαλύψω για ποια πρόκειται), τα πράγματα είναι πολύ πιο δίκαια για τους ελπιδοφόρους δεκαοκτάρηδες.Αλλά τι μας νοιάζει πώς είναι στο εξωτερικό; Εδώ η παράλληλη βιομηχανία των φροντιστηρίων καλά κρατεί, και καλά κάνει δηλαδή.

Η ανώτατη εκπαίδευση από φέτος υποδέχεται με κόκκινα χαλιά τους πρωτοετείς και με το πλαφόν του 10 μπαίνουν μόνο οι καλύτεροι. Έτσι μου είπε η Καρακάξα. Βέβαια θα υπάρξει ένα πρόβλημα για αρκετά ΤΕΙ της χώρας, τα οποία έχουν έλλειψη από κόκκινα χαλιά, οπότε φέτος από ευγένεια δεν θα υποδεχθούν 12.000 φοιτητές. Καλύτερα, γιατί θα κλείσουν αυτά τα τμήματα τα μιαρά και θα αρχίσει επιτέλους η παραγωγή μορφωμένων πτυχιούχων, με καλύτερες θέσεις εργασίας και πτυχία με αξία. Όσο για τους 12.000; Ε, θα ξαναδώσουν Πανελλαδικές, σιγά. Κι αν πάλι δεν περάσουν, θα ξαναδώσουν.

Αν πάλι βαριούνται, κόκκινα χαλιά και μάλιστα πολύ λαμπερά προσφέρονται από λουξ ιδιωτικούς οργανισμούς. Εκεί να δείτε αξία το πτυχίο. Σπουδάζεις επάγγελμα και είσαι εξ' αρχής ειδικευμένος. Κανένας λόγος να φας τα χρόνια σου στα αμφιθέατρα, τα μεταπτυχιακά και τις ειδικεύσεις. Είναι λίγο τσουχτερό το κόστος βέβαια, αλλά προκειμένου να προκόψει το παιδί, τα δίνουμε τα χιλιόευρα. Έτσι το παιδί μένει στο σπίτι και ακολουθεί το δρόμο το σωστό.

Αυτά για τώρα, πάω να μαγειρέψω γιατί είμαι μακριά από τη μαμά και πρέπει να νοικοκυρευτώ. Τα λέμε τη Δευτέρα στην κατάληψη.

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και… τραγουδά πατέρα;

2006-06-26T00:56:00.000+03:00

Να σας κάνω μια ερώτηση; Τηλεόραση βλέπετε; Σκεφτείτε το καλά πριν απαντήσετε διότι η αμέσως επόμενη ερώτηση είναι τι βλέπετε… και εδώ η απάντηση είναι ακόμα πιο επικίνδυνη. Σας παρακαλώ μην μου πείτε πως παρακολουθείτε τα πρωινάδικα… τόσο κέφι, τραγούδι και χορό πρωί πρωί δεν αντέχω. Επίσης μην μου πείτε ότι βλέπετε το μεσημέρι τηλεόραση. Ο,τιδήποτε το μεσημέρι είναι χάσιμο χρόνου. Αυτό τουλάχιστον που θα προτιμούσα, εάν με έπιανε η Gestapo και με υπέβαλε σε φριχτά βασανιστήρια παρακολούθησης απογευματινής τηλεόρασης, είναι Τατιάνα στα μεξικάνικα…τουλάχιστον να μην καταλαβαίνω τίποτα και στο τέλος τέλος να μην νοιώθω και ενοχές για την κατάπτωσή μου. Επίσης θα ήταν καλύτερα να μην μιλήσουμε και για τη βραδινή τηλεοπτική παρακμή. Οι ελάχιστες οάσεις αυθεντικής τηλεοπτικής ψυχαγωγίας (έχω ακούσει ορισμένους μύθους και τελικά πιστεύω πως υπάρχει) μολύνονται από σωρό διαφημίσεων και λιμνάζοντων επαναλήψεων. Όχι δεν θα γίνω η αρκούδα σου που θα χορεύει ενώ εσύ χτυπάς το ντέφι. Ακόμα, τουλάχιστον, δεν έχω χαλκά στη μύτη. Ούτε θα επιδωθώ σε βαρβαρισμούς τόσο κατά του ίδιου μου του εαυτού όσο και κατά οποιουδήποτε αντικειμένου που θα τύχει εκείνη τη στιγμή μπροστά μου. Με λίγα λόγια δεν θα κάνω την «αμορφωσιά» σημαία και θα σκέφτομαι πάντα τα λόγια του παππού μου: «όσο πιο άδειος είναι ο τενεκές, τόσο περισσότερη φασαρία κάνει». Οπότε ας αλλάξω την αρχική ερώτηση… Η τηλεόραση βλέπεται;

Τον κουβά μας και στην παραλία

2006-06-25T23:05:00.000+03:00

Εάν ο αγαπητός αναγνώστης ανήκει στην ευγενή ομάδα εκείνων των ανθρώπων που ασχολούνται με τον αθλητισμό και έχουν βαθειά μέσα στην καρδιά τους τα ιδεώδη που αυτός πρεσβεύει, τότε σίγουρα θα είναι οικείος με τον όρο «κουβάς». Στην αντίθετη περίπτωση, δηλαδή όταν η λέξη «κουβάς» απλώς του θυμίζει σφουγγάρισμα και λοιπές ανόσιες και ανούσιες πράξεις, τότε θα πρέπει να του κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου και να τον εγκαλέσουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα στο δρόμο της αρετής.
Ο Κουβάς λοιπόν είναι κάτι που όλοι ξέρουμε και θέλουμε να αποφύγουμε. Αν και σχετίζεται με τη ιερή ιδέα του αθλητισμού, εντούτοις εμπεριέχει κακία και μοχθηρότητα τόση, που πολλοί από εμάς νομίζουμε πως μας κυνηγάει! Ίσως μάλιστα να συνέβαινε το τελευταίο εάν δεν υπήρχε η δική μας απληστία και ταυτόχρονα η ανικανότητα του αθλητή. Ο Κουβάς είναι σαν τις τσέπες του Ήτα-Βήτα (ναι για το φίλο του Μίκυ Μάους μιλάω) ή σαν την τσάντα του Σπορτ Μπίλι (τι έγινε; Θυμηθήκατε τη χαμένη σας νιότη;), χωράει τα πάντα και μπορεί να καταπιεί ο,τιδήποτε. Γι’αυτό προσοχή! Ένας «κουβαδιασμένος» φίλαθλος ποτέ δεν είναι όμορφο θέαμα.
…και δυστυχώς, τις τελευταίες ημέρες, ακολουθώντας τη στρογγυλή θεά σε πολύωρες λιτανείες στους ιερούς βόρειους τόπους, πολλοί από εμάς έχουμε πέσει θύματα αυτής της σύγχρονης μάστιγας. Ναι, είναι μια πραγματική μάστιγα, αφού φθείρεσαι τόσο σωματικά (το αριστερό μου νεφρό στο σημερινό «άχαστο») όσο και ψυχικά: Χαμένο πέναλντι στο τελευταίο λεπτό; Ποιος άνθρωπος μπορεί να αντέξει κάτι τέτοιο… Τα μαυρισμένα σημεία στο χαμένο κουπόνι, δείχνουν τα μαυρισμένα κομμάτια της χαμένης –περίπου πριν τη λήξη- ψυχής μας.
Γι’αυτό λοιπόν μας προτρέπω να αρπάξουμε τους κουβάδες μας και να τρέξουμε στις παραλίες για να χτίσουμε τόσο μεγάλα κάστρα ώστε να κρυφτούμε μέσα. Κάστρα που θα προφυλάξουν εμάς και τις ελπίδες μας από τη θάλασσα των χαμένων ευκαιριών.

Ψηφιατσή εποσή, ορέ!

2006-06-25T20:22:00.000+03:00

Ανοίγεις, πατάς το μεγάλο κόκκινο κουμπάκι, δημιουργείς.
Ξαφνικά όλος ο κόσμος σου αποτυπώνεται σε πλάνα από τούριστ μπάσιζ, το χαρούμενο μωρό σου που κάνει τα πρώτα του βηματάκια, τις περιηγήσεις σου στα γραφικά χωριά της Κρήτης. Αυτά όλα για να τα δεις απευθείας στην καινούρια σου ελσιντί, που εννοείται πως διαθέτει ήχο στέρεο, ώστε να ακούς το απαραίτητο ηχητικό συνονθύλευμα: τη γιαγιά που επευφημεί το μωράκι που γελά, τον κάτοικο του γραφικού χωριού και φυσικά την κόρνα του διώροφου τούριστ μπας (βρε μπας και δεν ακούγεται;).

Συγχαρητήρια, ορέ Μανολιό! Μόλις γύρισες την καινούρια σου ταινία. Μη στενοχωρηθείς που το Σάββατο που θα οργανώσεις την προβολή της η γιαγιά θα κοιμηθεί και το μωρό θα κλαίει. Εσύ είσαι ο δημιουργός και να είσαι περήφανος γι' αυτό.

Μόλις φύγουν όλοι από το σπίτι κάνε μια βόλτα στο πατάρι και εκεί θα βρεις καταχωνιασμένα τα φιλμ με τα δικά σου πρώτα βηματάκια. Χωρίς στέρεο ήχο, βέβαια, και με χάλια εικόνα. Τότε ο μπαμπάς σου περίμενε δεκατρείς ημέρες για να παραλάβει όσα τράβηξε με την κινηματογραφική του μηχανή. Το φιλμ ήταν ακριβό, και η εμφάνιση επίσης. Ο μπαμπάς σου, Μανολιό, ήταν αυτός που δημιουργούσε. Ο μπαμπάς σου φρόντιζε με μεράκι την αναλογική του μηχανούλα και μάθαινε βήμα βήμα πώς να την αξιοποιεί. Έκανε το μεράκι του και οι άλλοι τον κορόιδευαν.

Κι εσύ μπορεί να κάνεις το μεράκι σου, αλλά εσένα δεν σε κοροϊδεύουν. Αλλά ούτε δημιουργείς. Είσαι απλώς ένα ακόμα θύμα της ψηφιακής ευκολίας. Αγοράζεις την καλύτερη κάμερα που γράφει απευθείας σε DVD, πληρώνεις την τέταρτη μηνιαία δόση για την ελσιντί σου και κρατάς ντουλάπια ολόκληρα με άχρηστα δισκάκια από «οικογενειακές» στιγμές σου με αναμνήσεις που αμφίβολο είναι αν καταφέρουν να συγκινήσουν.

Μην ανησυχείς όμως. Δεν κάνεις κακό σε κανέναν και, στο κάτω κάτω, όλα αυτά θα μείνουν στο δικό σου ντουλάπι. Άνοιξε λίγο την τηλεόρασή σου και θα καταλάβεις ότι δεν είσαι ο μόνος. Τα τηλεοπτικά σκουπίδια έχουν βρει τη χωματερή τους μέσα στην ψηφιακή ευκολία και προχειρότητα. Αυτά τα σκουπίδια η γιαγιά τα βλέπει φανατικά και μένει για ώρες ξύπνια.

Γι' αυτό συνέχισε να κάνεις τα χαριτωμένα ταινιάκια σου. Δεν βλάπτεις κανέναν. Άλλωστε, εσύ μπορεί να μην καταλαβαίνεις αυτά που σου λέω, πάντως γουστάρω την προφορά σου: «Ψηφιατσή εποσή, ορέ Μανολιό!»

Καλώς μας βρήκαμε

2006-06-25T16:22:00.000+03:00

Και να που επιτέλους το Blogάκι μας είναι πραγματικότητα. Κι εγώ τώρα δεν ξέρω τι να πρωτοπώ... Δεν ξέρω καν πώς μεταφράζεται η λέξη Blog στα ελληνικά, αλλά από τα συμφραζόμενα υποθέτω ότι σημαίνει ματαιοδοξία. Γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που έχω δει διάφορους (οι οποίοι πάντα το παίζουν αδιάφοροι φυσικά) να αναφέρονται στους απανταχού Bloggers ως «ματαιόδοξα άτομα που δεν ξέρουν να γράφουν». Στην δική μας περίπτωση αυτό είναι αλήθεια. Δεν είχαμε την τύχη να μάθουμε γραφή και ανάγνωση (ας είναι καλά ο Λογογράφος), αλλά πρίν βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο ματαιόδοξος της παρέας είμαι εγώ. Ο Ισοβίτης είναι ο αλαζόνας και ο Στάσυμ (δεν ξέρω από πού βγαίνει αλλά μάλλον είναι από το γνωστό «ουχ’ αγόρι μ’ δεν ειν’ αυτή η Στάσυμ. Στ’ν επόμεν’ θα κατέβου») είναι ο διεφθαρμένος.

Άντε παίδες. Καλή αρχή νά 'χουμε!

Αγώνα/αλλαγή κάνουμε ρε μάνα, δεν βράζουμε ροβύθια

2006-06-25T15:58:00.000+03:00

Κακά τα ψέματα, η αλλαγή είναι τόσο δύσκολη όσο και ο αγώνας κατά της αλλαγής, ή μήπως το αντίθετο: ο αγώνας κατά της αλλαγής είναι τόσο εύκολος όσο και η αλλαγή η ίδια; Δεν ξέρω, κουράστηκα και λέω να αλλάξω κανάλι. Όμως για ένα είμαι σίγουρος, πως όλοι πιστεύουμε ακράδαντα στην αυθεντία μας για την αλλαγή ή για τον αγώνα εναντίον της.
Πώς αλλιώς να εξηγήσω όλους αυτούς τους υπουργούς/διευθυντές/γραμματείς που αποφασίζουν για την αλλαγή (ουφ βαρέθηκα πια με αυτή τη λέξη) εν ριπή οφθαλμού –σίγουρα καθώς πλένονται, εάν κρίνω από τα αποτελέσματα. Προσωπικά τραγουδάω και το ίδιο θα συστήσω σε όλους αυτούς τους καλούς ανθρώπους. Μα είναι δυνατόν; Πανεπιστήμια με δίδακτρα; Ίσως εάν οι γονείς μου είχαν κάνει οικονομίες επειδή δεν έκανα ιδιαίτερα όταν ήμουν στο Λύκειο, ή εάν δεν ήταν δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα αλλά υψηλόβαθμα στελέχη σε κάποια πολυεθνική εταιρία στις ΗΠΑ, ή ακόμα εάν το καινούργιο πανεπιστήμιο μπορούσε να ιδρυθεί στο νησί που μένω και έτσι δεν θα έπρεπε να ψάξω για καινούργιο σπίτι, τότε ίσως να ήθελα να δω πανεπιστημιακά μαθήματα επί πληρωμή. Δυστυχώς όμως δεν… και έτσι συνεχίζω σε αυτό που αποκαλείται ελληνικό πανεπιστήμιο.
Πώς επίσης να εξηγήσω και όλους αυτούς που δυναμικά, με καδρόνι στο ένα χέρι και λεηλατημένη ηλεκτρική συσκευή στο άλλο, αγωνίζονται υπέρ της διατήρησης αυτής της αρρωστημένης κατάστασης; Διότι ήμουν μπροστά όταν συνέβαινε: καταστήματα με ηλεκτρικά ήδη, κλειδαμπαρωμένα, ζούσαν ιστορικές στιγμές (βλέπε Ρωμαίοι και Βάνδαλοι, Ευρωπαίοι και Ούνοι και Βυζαντινοί και Τούρκοι) ενώ το βιβλιοπωλείο «Παπασωτηρίου» λειτουργούσε κανονικά. –Αηδία! Τι να πάρει άλλωστε κανείς από ένα βιβλιοπωλείο;…αν και το τελευταίο έχει πολλά έντυπα με εικονίτσες και σχεδιάκια… αλλά εδώ κάνουμε αγώνα!! Αγωνιζόμαστε υπέρ των κομμάτων στα πανεπιστήμια τα οποία διοργανώνουν πολύ όμορφες εκδρομές και μας γεμίζουν με πολύχρωμες αφίσες και γουστόζικα συνθηματάκια στις εκλογές, αγωνιζόμαστε για τους καλούς καθηγητές που διαγωνίζονται με ευγενή άμιλλα στο κόψιμο των φοιτητών, αγωνιζόμαστε για μεγαλύτερο αριθμό άχρηστων συγγραμμάτων που ισχυροποιούν την δωρεάν Παιδεία και τέλος αγωνιζόμαστε για την παραγωγή ανειδίκευτων ανέργων με πτυχίο πανεπιστημίου!
Έτσι λοιπόν και εγώ κουρασμένος (κουράστηκα που ξύπνησα και μάλλον θα την «ξαναπέσω») από τις αλλαγές και τους αγώνες, αλλάζω τα κανάλια στην τηλεόραση πιο γρήγορα και από τον ίσκιο μου. Χεχε το ιδιότυπο αυτό όπλο μου δίνει με την απλοχεριά ναρκωτικού τη δύναμη που μου λείπει από την καθημερινότητα. Είμαι σίγουρος πως αυτό το εμπροσθογεμές καριοφίλι ποτέ δεν θα ξεμείνει από βόλια απεμπλουτισμένου ουρανίου.

Ποιός είμαι εγώ; Εσύ ποιος είσαι!

2006-06-25T15:45:00.000+03:00

… ήμουν, λέει, ναυτικός, όπως αυτές οι θαλασσοδαρμένες φιγούρες του Καββαδία, γαλήνιες μέσα στην τρικυμία…
Το ομολογώ, μου αρέσουν τα ταξίδια και επειδή οι «κοινωνικο-οικονομικές συγκυρίες» μου απαγορεύουν προς στιγμή τον απόπλου, έτσι και εγώ, με πλοίο την οθόνη και μηχανή το ποντίκι μου, θα πλεύσω στην ψηφιακή θάλασσα. «Set sail for the open sea» που λέει και ο Cpt Jack Sparrow.
Ω τι τύχη! Στο σκάφος μου βρίσκονται δυο πολύ καλοί φίλοι… θα τους διορίσω μούτσους, διότι εγώ είμαι ο καπετάνιος!