Tuesday, August 29, 2006

Μια όμορφη ματιά πάνω στον άνθρωπο


Οι τελευταίες μέρες είναι αρκετά δύσκολες. Μετά από ένα υπέροχο αλλά ελάχιστο καλοκαίρι, αναγκάστηκα να αφήσω πίσω μου 2 ανθρώπους πάρα πολύ σημαντικούς για μένα χωρίς να ξέρω αν και πότε θα τους ξαναδώ (βλεπε προηγούμενο ποστ). Τους άφησα για να έρθω εδώ και να αφωσιωθώ στην εξεταστική περίοδο. Ταυτόχρονα φιλοξενώ τη μάνα μου η οποία φροντίζει διαρκώς να μην υπάρχει δευτερόλεπτο ηρεμίας στο σπίτι, επιστρατεύοντας οποιοδήποτε παραπάτημα έχω κάνει τα τελευταια 20 χρόνια για να με μειώνει και να με κάνει να αισθάνομαι τύψεις (νομίζει ότι έτσι θα διαβάσω περισσότερο).
Πριν λίγες μέρες όμως άρχισαν τα πάντα να πηγαίνουν στραβά.

Στο πρώτο μάθημα τα πήγα ΣΚΑΤΑ και αποφάσισα να πέσω με τα μούτρα στη μελέτη. Ταυτόχρονα η φιλοξενούμενη μου αποφάσισε να εξαντλήσει πάνω μου όλη τη φορτικότητα που δεν τολμάει να εξαντλήσει στον άντρα της. Η μία από τους δύο ανθρώπους που ανέφερα πρίν φεύγει σε λίγο για Αγγλία και αυτο με θλίβει πάρα πολύ, ενώ ταυτόχρονα ο δεύτερος βρίσκεται στα χαρακώματα ενός έρωτα που έχει μετατραπεί σε πόλεμο. Δεν μπορούν να είναι εδώ για μένα, δεν μπορώ να είμαι εκεί γι αυτούς. Αφ’ ενός μέσα από τον χωρισμό του δεύτερου, και αφ’ ετέρου διαπιστώνοντας για πολλοστή φορά ότι ακόμη και η ίδια μου η μάνα δεν πιστεύει σε μένα, ξυπνούν και πάλι τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ενός δικού μου χωρισμού που εδώ και δύο χρόνια δεν έχω καταφέρει να ξεπεράσω. Μα τα προβλήματα δεν είναι ποτέ αρκετά. Έτσι, ενώ ξεδίναμε σε ένα μικρό καυγά με την Μανταλένα, κάποιος/α/οι κανουν δύο σχόλια με το όνομά μου και αρχίζει ο πανικός στο bloghood.

Για άλλη μια φορά η πίστη μου στους ανθρώπους κλονίζεται. Οικογένεια, φίλοι, εραστές, γνώστοι και άγνωστοι δεν χάνουν την ευκαιρία να παρατήσουν, να πληγώσουν, να απαξιώσουν. Ο τελευταίος καυγάς με την γυναίκα που με έφερε στον κόσμο, χθες το βράδι, με άφησε πληγωμένο και αποδεκατισμένο. Δεν είχα κουράγιο μετά τα τελευταία ούτε στο blog μου να στραφώ.Καταριόμενος τους πάντες και κυρίως την άλλη σημαντική γυναίκα της ζωής μου, τη γυναίκα που είχα αγαπήσει πριν απο κάποια χρόνια, τη γυναίκα που είχε καταφέρει να με πείσει ότι πίστευε σε μένα, για να εξαφανιστεί λίγο αργότερα απο τους ορίζοντες μου,στράφηκα στο διάβασμα. Και έτσι αναπάντεχα έπεσα πάνω στον Carl Rogers.

Για όσους δεν τον γνωρίζουν ήδη, ο Rogers είναι ένας από τους μεγαλύτερους ψυχοθεραπευτές του περασμένου αιώνα, με ανεκτίμητη συμβολή στον κλάδο της Ψυχολογίας. Πίστευε ότι οι άνθρωποι είναι κατά βάση καλοί. Τόσο απλά. Διαβάζοντας για τις θεωρίες του το μάτι μου κόλλησε πάνω στην εξής φράση:

"Γνωρίζω καλά ότι για λόγους άμυνας και ενδόμυχων φόβων τα άτομα μπορούν και πράγματι συμπεριφέρονται με απίστευτη σκληρότητα, με τρόπο τρομερά καταστροφικό, ανώριμο, πρωτόγονο, αντικοινωνικό και επιβλαβή. Κι όμως, το πιο συγκλονιστικό και δημιουργικό μέρος της δουλειάς μου είναι να ασχολούμαι με τέτοια άτομα και να ανακαλύπτω στα κατάβαθα της ψυχής τους τις έντονα θετικές τάσεις που υπάρχουν μέσα τους, όπως σε όλους μας."

Τόσο απλά, μέσα σε μία μικρή παράγραφο, ο Rogers μας δίνει έναν διαφορετικό τρόπο να κοιτάμε τον κόσμο. Οι άνθρωποι, όλοι οι άνθρωποι, είναι καλοί.Το θέμα τελικά δεν είναι αν μας πληγώνει κάποιος αλλά το γιατί επιλέγει να μας πληγώσει. Αν μπορέσουμε να κοιτάξουμε μέσα από τα μάτια του μπορούμε να τον καταλάβουμε. Αν τον καταλάβουμε μπορούμε να τον συγχωρέσουμε. Και άν καταφέρουμε να συγχωρέσουμε τους ανθρώπους που μας πλήγωσαν, που μας παράτησαν, που μας κατέστρεψαν, τότε ίσως στο τέλος να μπορέσουμε να καταλάβουμε και να συγχωρέσουμε και τον εαυτό μας.

Είδα το χαμόγελο στο πρόσωπο αυτού του ανθρώπου σε μία μικρή φωτογραφία του και τον πίστεψα. Τον πίστεψα γιατί είχα ανάγκη να τον πιστέψω, και αποφάσισα να δω τα πράγματα μέσα από ένα διαφορετικό πρισμα. Έπεσα για ύπνο εφαρμόζοντας αυτά που είχα διαβάσει, πάνω στην απουσία της. Και παραδόξως αυτή τη φορά δεν ήρθε να στοιχειώσει τα όνειρά μου. Και θυμήθηκα πως είναι να κοιμάσαι ήρεμα.

Σήμερα το πρωί κοιτώντας τον καθρέφτη μου ξέφυγε ένα χαμόγελο. Το πρόσωπο μου ήταν το ίδιο κουρασμένο μα κάτι είχε αλλάξει. Η παραίτηση που θα μπορούσε κανείς να διακρίνει στα μάτια μου τα τελευταία χρόνια, δεν ήταν εκεί. Για πρώτη φορά τα είδα να λάμπουν λιγάκι. Αποφάσισα να γράψω αυτό το ποστ.

Αποφάσισα να μοιραστώ αυτή τη λάμψη και αυτό το χαμόγελο μαζί σας

18 comments:

oistros said...

Όμορφο!!

The Motorcycle boy said...

Ρε μπαγάσα, αν το είχες ποστάρει πριν τη φασαρία μα τη Μανταλένα δεν θα υπήρχε περίπτωση να φάω τη φόλα πως τα τελευταία σχόλια ήταν δικά σου.

Anonymous said...

Μπορεί όμως ο Rogers να σε πείσει πως είσαι και συ κατά βάθος καλός άνθρωπος?

Μπορεί να σε κάνει να συνεχίσεις να πιστεύεις στους υπόλοιπους ανθρώπους που δεν σε έχουν πληγώσει ακόμα?

Μπορεί να σου υποδείξει ότι δεν έχουμε ανάγκη τη μορφή, αλλά την παρουσία σου στην ζωή μας?

Χρυσάνθη

magica said...

Συνέχισε Γείτων, για να σε διαβάζουμε

@the motorcycle boy - Τον τρόπο σκέψης του ο Γείτων τον είχε δείξει απο παλαιότερα, ήταν χλωμό να ήταν δικά του εκείνα τα σχόλια μα κι εγώ και καταλάβαινα πως έγινε

Γείτων said...

Οιστρε, ΜBoy και Ματζικα καλησπέρα σας :) Όλα μοιάζουν πολύ πιο όμορφα ήδη και πιστεύω ότι σύντομα θα διορθωθούν.
Θα συνεχίσω να γράφω Ματζικα για να σε έχω θαμώνα :P
Σας ευχαριστώ και τους τρεις (δε ξερω να το πω με μία λέξη, μόνο μέχρι το αμφότερους ξέρω :( )
τώρα που έχω λίγο περισσότερο χρόνο θα τα λέμε συχνότερα

Ανωνυμούλα μικρούλα Χρυσάνθη μη ξεχνάς ότι εσύ δεν είσαι καλός άνθρωπος αλλά ενα γλυκύτατο racoon :D

Anonymous said...

Εγώ σε έχω συνηθίσει να μου χαρίζεις γέλιο.Ατελείωτες ώρες γέλιου. Είναι όμως η πρώτη φορά που μου προσφέρεις ένα όμορφο χαμόγελο... Το κατάφερες κι αυτό ρε μπαγάσα.

Φαίδωνας

Eu-aggelos said...

Ωραίο το ποστ πολυ ωραία τα σχόλια...χαμογέλασα κι εγω!Πάω να αγοράσω το βιβλίο επειγόντως :))

Ιφιγένεια said...

:)

Γείτων said...

:D

Pavlaras the Great said...

mpa. oute kaloi anthrwpoi iparxoun. oloi eimaste idioi. gematoi adinamies, paraksenies kai distixws (kai eftixws) egwismo. Na nai kala geitwne.

Pavlaras the Great said...

na nai kala = na sai kala :P
geitone = geitone

fili said...

Δεν έχω διαβάσει Rogers-σήμερα αγοράζω...
Δεν είχα μπει στη σελίδα σου-από σήμερα καθημερινά!

Γείτων said...

fili ευχαριστώ και καλωσήρθες. :)

Μια μάνα said...

Γειτονάκι γεια. Θα μείνω στη σχέση με τη μάνα. Θα σου πω ενα μυστικό για να ησυχάσεις εσύ κι εκεινη να μην γίνεται ενοχλητική. Εμείς οι χαζομανάδες θέλουμε, ντε και καλά να το παίζουμε φίλοι (αν ειναι δυνατόν!) με τα παιδιά μας. Στην προσπάθειά μας αυτη και ξεχνώντας ότι κι εμείς στην αντίστοιχη ηλικία έτσι συμπεριφερόμασταν, γινόμαστε υπέρ το δεον κουραστικές. Πες της, τάχα εμπιστευτικά, τις ανησυχίες σου, μίλησέ της σαν σε φίλη (ό,σο μπορείς) και θα γινει αρνάκι. Ε, πόσο θα μείνει εξάλλου; Θα φυγει εκείνη ήρεμη κι΄εσυ θα βρεις την ησυχία σου.

Γείτων said...

Σας ευχαριστώ για τις συμβουλές. Θα προσπαθήσω να τις εφαρμόσω.Η αλήθεια είναι ότι συχνά ξεσπάμε τα βάσανα μας στους πάντοτε διαθέσιμους γονεις μας, όμως ξέρουμε ότι κατά βάθος δεν μας φταίνε αυτοί.

μια μάνα said...

Kι΄εγω σ΄ευχαριστώ. Μέσα από σας τους νέους, θα προσπαθήσω κι' εγώ να γίνω πιο ....ευέλικτη με τους δικούς μου (τους έχω και μπόλικους...)

nosyparker said...

Εμένα ποιος θα με καταλάβει; Ποιος θα με συγχωρέσει;
:(

Γείτων said...

Εσένα δε θα έπρεπε να σε απασχολεί αυτό nosy. Φρόντισε να καταλαβαίνεις εσύ τους ανθρώπους. Το να σε καταλάβουν αυτοί είναι δική τους δουλειά. Αν δεν μπορούν να την κάνουν κακό του κεφαλιού τους. Αυτοί θα έχουν προσπεράσει τις ομορφιές σου χωρίς να τις χαρούν Εσύ και πάλι ο ίδιος άνθρωπος θα είσαι, και τις ίδιες ομορφιές θα δημιουργείς και θα τις μοιράζεσαι με όσους έχουν την τύχη να σε καταλαβαίνουν και να συγχωρούν.