Friday, June 30, 2006

Ελεύθερος

Το καυτό αεράκι χτύπαγε το πρόσωπό του. Τα μαλλιά του ανέμιζαν με ορμή. Άνοιξε τα χέρια του, να το αισθανθεί σε όλο του το κορμί. Έκλεισε τα μάτια του και την έφερε ξανά στο μυαλό του. Τα μεγάλα λαμπερά, εκφραστικά της μάτια, το πονηρό της βλέμμα, κι έπειτα τα χείλη της, τα χέρια της, τον τρόπο που μίλαγε και τον τρόπο που περπάταγε. Μα πιο έντονα από όλα θυμότανε τον τρόπο που γέλαγε. Σκέφτηκε τις πρώτες μέρες της γνωριμίας τους, τις μέρες που σταμάταγαν να γελάνε μόνο για να ανταλλάξουν λόγια αγάπης. Τα φιλία τους. Άλλοτε σοβαρά, άλλοτε παθιασμένα. Άλλοτε μικρά πειράγματα και τσιμπηματάκια των χειλιών. Δεν ήταν λίγες οι φορές που γέλαγαν ακόμη και την ώρα που φιλιόταν. Ένα διαρκές παιχνίδι γεμάτο αθωότητα. Αυτό θυμόταν από τις πρώτες τους μέρες.

Το αεράκι άρχισε να δυναμώνει. Σκέφτηκε τους γονείς του. Τον τρόπο που είχαν αντιδράσει όταν έβλεπαν πόσο χρόνο της αφιέρωνε. Τις ανησυχίες τους, τις μεγάλες τους προσδοκίες από εκείνον. Και τους τρόπους με τους οποίους τους είχε απογοητεύσει. Μα αναίσθητος δεν ήταν. Και δεν υπήρχε βαρύτερο φορτίο από τη γνώση ότι οι άνθρωποι που τον αγαπούν είχαν πληγωθεί εξ αιτίας του. Δεν είχε τη δύναμη τότε να διορθώσει τα πράγματα και έτσι τους είχε εγκαταλείψει. Και χωρίς καν να το καταλάβει φόρτωσε το σφάλμα σ’ εκείνη. Οι απαιτήσεις που είχε, άρχισαν να αυξάνονται σε βαθμό παράλογο. Μαζί τους και η ζήλια.

Ο άνεμος τώρα ήταν ακόμη ισχυρότερος και είχε αρχίσει να ψυχραίνει. Το πρόσωπό του πόναγε. Τα κλειστά του βλέφαρα έμοιαζαν αδύναμα να κρύψουν τα δάκρυα που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται. Οι πρώτοι τους καυγάδες, ο τρόπος με τον οποίον δεν σταματούσαν πλέον να πληγώνουν ο ένας τον άλλο, ήρθαν στην επιφάνεια. Τα γέλια είχαν δώσει τη θέση τους σε λυγμούς. Τα φιλία τους και οι αγκαλιές ήταν το τελευταίο καταφύγιο που είχε βρει η αγάπη τους. Μα κι αυτά δεν θα άντεχαν πολύ. Άρχισαν να γίνονται άδεια, απλές σαρκικές χειρονομίες. Προτού το καταλάβουν καν, η βαθιά ουσία του αγγίγματος είχε χαθεί. «Δεν αντέχω άλλο. Πνίγομαι.» του έλεγε. Μα ήταν πολύ αφοσιωμένος στη ζήλια του, για να την ακούσει.

Θύελλα άρχισε να σαρώνει το κορμί του. Έτρεμε. Ο αέρας παραμόρφωνε το πρόσωπό του όπως λίγα χρόνια πριν το είχε παραμορφώσει ο πόνος. «Δεν θέλω να σε ξαναδώ, δεν θέλω να σε ξανακούσω. Αντίο». Οι τελευταίες λέξεις που του χε χαρίσει δεν έπαυαν να στροβιλίζονται στο μυαλό του. Μετά από αυτές θυμόταν μόνο πόνο. Τόσο οδυνηρό, τόσο μεγάλο σε διάρκεια που είχε σχεδόν ξεχάσει πως είναι να μην πονάς. Να χαίρεσαι, να απολαμβάνεις.

Μα τώρα το θυμήθηκε ξανά. Περνώντας το κορμί του ο αέρας τα έπαιρνε όλα μακριά. Δεν τον ένοιαζε αν τον σκέφτονταν. Που να βρίσκεται; Ζει; Πέθανε; Παντρεύτηκε; Δεν είχε καμία σημασία πια. Ο πόνος είχε περάσει. Πρώτη φορά στη ζωή του αισθανότανε την λύτρωση. Πρώτη φορά τον κυρίευε αυτή η αίσθηση απόλυτης ελευθερίας. Μόνος του παρέα με τον άνεμο, χωρίς τύψεις για το χθες, χωρίς προσδοκίες απ’ το αύριο. Ελεύθερος.

Δεν είχαν περάσει πάνω από πέντε δευτερόλεπτα και είχε ήδη διανύσει την απόσταση των εφτά ορόφων. Μα ήταν τα πέντε πιο γεμάτα δευτερόλεπτα μιας ολόκληρης ζωής. Η πρόσκρουση με το έδαφος τον σκότωσε ακαριαία. Τις επόμενες μέρες, ένα μονόστηλο σε κάποια τοπική εφημερίδα. Mια κηδεία, λίγες συζητήσεις από κάποιους που τον λυπήθηκαν. Και μετά ανήκε πλέον στο παρελθόν. Και ζήσανε οι υπόλοιποι καλά. Μα εκείνος είχε ζήσει έντονα.

8 comments:

Faidwnas said...

Για πρώτη φορά με έκανες να χαρώ που υπήρξε στη ζωή σου.Την ευχαριστώ για αυτό που μόλις διάβασα...

Λίτσα said...

Ωραίο, βρε

zero said...

Πολυ καλο το ποστ.

ζερο.

sourfou said...

Προσωπική άποψη: Προτιμώ να χρησιμοποιώ με καλύτερο τρόπο τα σπάνια ερεθίσματα ενος χωρισμού! Δε χωρίζεις και καθε μέρα!!! Διαλέγω να γίνομαι διώκτης (του εαυτού μου συνήθως).

ΥΓ: Πολύ καλογραμμένο post!

Λίτσα said...

Γείτων, πέρασε και από σένα ο ανώνυμος (κι άφησε την κουτσουλιά του, δες bloghood). Ε, βρε παιδάκι μου κι εσύ δεν καθόσουν ήσυχα, εμ έρχεσαι στο bloghood, εμ κάνεις σχόλια στα δικά μας post, πάει σε σταμπάρανε.

Chandra said...

φίλε γείτων
Με το post αυτό, με χτύπησες στην καρδιά και στο μυαλό μου. Για εμένα το υπρτατο ιδανικό είναι η ελευθερία. Η πραγματική ελευθερία και όχι όπως πολλοί την ταυτίζουν με την ασηδοσία. Πιστεύω ότι η ελευθερία είναι κατάκτηση του πνεύματος και επιτυγχάνεται μονο με τη γνώση και τη συντριβή των στερεοτύπων και των δήθεν καθωσπρέπει αντιληψεων. Μια ζωή οι άνθρωποι είμαστε δούλοι. Υποταγόμαστε σε μια πατριδα, σε μια θρησκεία, σε έναν άνθρωπο και ίσως σε μια ουσία. Ελευθρία είναι να έχεις την ικανότητα να σκέπτεσαι και να ενεργείς όπως εσυ νομίζεις οτι πρέπει, να πηγαίνεις κοντρα σε κάθε προσπάθεια μαζοποίησης του εγω σου και να μην επιτρέψεις στην συγκροτημένη προσπάθεια χειραγώγησης της σκέψης σου, από το κράτος, την εκκλησία, την κοινωνία και το σχολείο.
LIVE FREE OR DIE
Υ.Γ Τσέκαρε το βιβλίο "Ανθρώπινι δουλεία" του Σομερσετ Μωμ.

Chandra said...

τα ορθογραφικά λάθη, έχουν γίνει από απροσεξία. Δεν είμαι και τέλειος στην ορθογραφία, αλλά τα βασικά τα ξέρω!

Anonymous said...

hm...
poli kales eikones. sxedon niwtheis ton anemo. mpravo. ligo me xalase i teleftaia sou ataka. kata ta alla omorfo. mpravo mpravo.